18.2.08
Wish You Were Here
So, so you think you can tel
Heaven from Hell,
Blue skies from pain.
Can you tell a green field
From a cold steel rail?
A smile from a veil?
Do you think you can tell?
Did they get you to trade
Your heroes for ghosts?
Hot ashes for trees?
Hot air for a cool breeze?
Cold comfort for change?
Did you exchange
A walk on part in the war,
For a lead role in a cage?
How I wish, how I wish you were here.
We're just two lost souls
Swimming in a fish bowl,
Year after year,
Running over the same old ground.
What have we found
The same old fears.
Wish you were here.
Δευτέρα 18/02/08 21.27
17.2.08
Οι σιωπηλές κραυγές μου...
Μύρισε Χειμώνας για τα καλά...
Χωρίς να έχω διαφορετική επιλογή, λίγο μετά τα πρώτα απαλά χρώματα τις Ανατολής βγήκα στον παγωμένο αέρα της Θεσσαλονίκης. Μούδιασα. Το κορμί μου, το πρόσωπό μου… ακόμα και το μυαλό μου μούδιασε…
Χτες το βράδυ μου ήταν ήσυχο. Πέρα από τη ζακέτα μου, χτες, είχα και κουβέρτα… κοιμήθηκα απαλά και βαριά. Μα… που στο καλό βρέθηκες πάλι στα όνειρα μου; Τι γυρεύεις εκεί μέσα; Δε τα είπαμε; Πως… τα είπαμε… εσύ δε θυμάσαι. Ψάχνω να βρω ρωγμές στα όνειρα μου που θα μπορούσαν να είναι πιθανές είσοδοι. Δε βρίσκω. Να δεις που εσύ ανακάλυψες μια καινούρια, πάλι, όσο εγώ έτρεχα να χτίσω με τσιμέντο και τούβλα τις προηγούμενες. Γιατί το κανείς αυτό; Παίζεις μαζί μου ένα παιγνίδι βασανιστηρίου… γιατί;
Σαν ανατριχιαστικός ήχος γρατζούνισε η μορφή σου τη λήθη μου χτες βράδυ. Η σιωπή σου κυνηγούσε τις φαντασιώσεις μου, μέχρι που κι εκείνες σώπασαν πια. Ψάχνω μια απάντηση στο γιατί εκεί που σωπαίνουν τις γαργαλάς με πούπουλο και τις τσαντίζεις ξυπνώντας τες… στην αρχή κλωτσάνε σου λένε ‘‘Άσε με’’. Συνεχίζεις… μέχρι που οι σιωπές γίνονται κραυγές θυμού και τότε αποτραβιέσαι κοιτάζοντας. Μπορεί και να φοβάσαι λίγο και να κάνεις παραπέρα… είσαι τολμηρός όμως… έτσι δεν είναι;
Οι σιωπηλές κραυγές μου ήρθαν να κρυφτούν και πάλι στις σελίδες μου… τις κουνάω απαλά και τις λέω ένα παιδικό τραγούδι μέχρι να αποκοιμηθούν. Όσο σιγοτραγουδώ νιώθω τα μάτια μου να πονούν από τη νύστα. Να θυμηθώ να κλείσω τα πατζούρια καλά γιατί το φως παιδεύει τα βλέφαρα μου. Πλαγιάζω δίπλα τους. Ακουμπώ το χέρι μου πάνω τους και αποκοιμιέμαι….
Κυριακή 17/02/08 08.03
Χωρίς να έχω διαφορετική επιλογή, λίγο μετά τα πρώτα απαλά χρώματα τις Ανατολής βγήκα στον παγωμένο αέρα της Θεσσαλονίκης. Μούδιασα. Το κορμί μου, το πρόσωπό μου… ακόμα και το μυαλό μου μούδιασε…
Χτες το βράδυ μου ήταν ήσυχο. Πέρα από τη ζακέτα μου, χτες, είχα και κουβέρτα… κοιμήθηκα απαλά και βαριά. Μα… που στο καλό βρέθηκες πάλι στα όνειρα μου; Τι γυρεύεις εκεί μέσα; Δε τα είπαμε; Πως… τα είπαμε… εσύ δε θυμάσαι. Ψάχνω να βρω ρωγμές στα όνειρα μου που θα μπορούσαν να είναι πιθανές είσοδοι. Δε βρίσκω. Να δεις που εσύ ανακάλυψες μια καινούρια, πάλι, όσο εγώ έτρεχα να χτίσω με τσιμέντο και τούβλα τις προηγούμενες. Γιατί το κανείς αυτό; Παίζεις μαζί μου ένα παιγνίδι βασανιστηρίου… γιατί;
Σαν ανατριχιαστικός ήχος γρατζούνισε η μορφή σου τη λήθη μου χτες βράδυ. Η σιωπή σου κυνηγούσε τις φαντασιώσεις μου, μέχρι που κι εκείνες σώπασαν πια. Ψάχνω μια απάντηση στο γιατί εκεί που σωπαίνουν τις γαργαλάς με πούπουλο και τις τσαντίζεις ξυπνώντας τες… στην αρχή κλωτσάνε σου λένε ‘‘Άσε με’’. Συνεχίζεις… μέχρι που οι σιωπές γίνονται κραυγές θυμού και τότε αποτραβιέσαι κοιτάζοντας. Μπορεί και να φοβάσαι λίγο και να κάνεις παραπέρα… είσαι τολμηρός όμως… έτσι δεν είναι;
Οι σιωπηλές κραυγές μου ήρθαν να κρυφτούν και πάλι στις σελίδες μου… τις κουνάω απαλά και τις λέω ένα παιδικό τραγούδι μέχρι να αποκοιμηθούν. Όσο σιγοτραγουδώ νιώθω τα μάτια μου να πονούν από τη νύστα. Να θυμηθώ να κλείσω τα πατζούρια καλά γιατί το φως παιδεύει τα βλέφαρα μου. Πλαγιάζω δίπλα τους. Ακουμπώ το χέρι μου πάνω τους και αποκοιμιέμαι….
Κυριακή 17/02/08 08.03
φωτό: http://frispy.deviantart.com/art/Raining-day-126806919
15.2.08
Μάθε με...ως το τέλος...
συνέχεια...
Μου αρέσει ο χορός ακόμα και αν δε ξέρω να χορεύω. Αγαπημένος μου χορός το Tango. Κύματα ερωτισμού να διαπερνούν την ατμόσφαιρα καθώς λίγο πριν το τέλος γίνονται πολύχρωμα πυροτεχνήματα που φωτίζουν τον βραδινό ουρανό κάνοντας τους ανθρώπους να τα θαυμάζουν. Εκείνος να παίρνει Εκείνη μέσα στα χέρια του και να την σηκώνει ψηλά να ζήσει, όχι απλά να δει, τα πυροτεχνήματα. Να «καεί» λιγάκι από τη στιγμιαία φλόγα τους. Και ας σβήσει μετά από δευτερόλεπτα. Εκείνη να κάνει κύκλους γύρω από το στητό κορμί Εκείνου ακουμπώντας τον ώμο του με τον δείχτη του χεριού της. Σαν να προσπαθεί να τον περικυκλώσει σε έναν λάγνο κύκλο που μπαίνει ερήμην του, κι Εκείνη με το δάχτυλο του υπενθυμίζει πως ο κύκλος εκείνος είναι δικό της επίτευγμα. Εκείνος να την αρπάζει, να την κολλάει πάνω στο κορμί του να φέρνει το πρόσωπο της απέναντι από το δικό του και να τους χωρίζουν οι παθιασμένες ανάσες τους. Εκείνη να στρέφει απότομα το κεφάλι της από την άλλη και να μπλέκει τα πόδια της ανάμεσα στα δικά του, όσο εκείνος την σέρνει πάνω στο πάτωμα κάνοντας την έρμαιο…
…αχ… Τι υπέροχος χορός…
-Αυτή είμαι με λίγα λόγια… λίγα…; Τόση ώρα σου μιλώ μα θαρρώ πως είναι λίγες οι λέξεις προκειμένου να περιγράψεις μια προσωπικότητα. Καταλαμβάνουν χώρο μέσα στον χρόνο μας μα ο χρόνος μας είναι άπειρος και ο χώρος που πιάνουν μια κουκίδα στον χάρτη του. Γιατί δε μιλάς; Σε κούρασα;
-Όχι.. Προσπαθώ να μαντέψω όλα εκείνα που οι λέξεις δε μπορούν να περιγράψουν
-Σίγουρα δε σε κούρασα;
_Σίγουρα.
-Θα μου το έλεγες;
-Σίγουρα!
-Ψεύτη…
-Δεν είμαι!
-Είσαι!
-Δεν είμαι…
-Είσαι… ακόμα και αν δε λες ψέματα τώρα…
-Φοβάσαι το ψέμα;
-Φοβάμαι τους ανθρώπους…
ΤΕΛΟΣ
Παρασκευή 15/02/08 15.05
…αχ… Τι υπέροχος χορός…
-Αυτή είμαι με λίγα λόγια… λίγα…; Τόση ώρα σου μιλώ μα θαρρώ πως είναι λίγες οι λέξεις προκειμένου να περιγράψεις μια προσωπικότητα. Καταλαμβάνουν χώρο μέσα στον χρόνο μας μα ο χρόνος μας είναι άπειρος και ο χώρος που πιάνουν μια κουκίδα στον χάρτη του. Γιατί δε μιλάς; Σε κούρασα;
-Όχι.. Προσπαθώ να μαντέψω όλα εκείνα που οι λέξεις δε μπορούν να περιγράψουν
-Σίγουρα δε σε κούρασα;
_Σίγουρα.
-Θα μου το έλεγες;
-Σίγουρα!
-Ψεύτη…
-Δεν είμαι!
-Είσαι!
-Δεν είμαι…
-Είσαι… ακόμα και αν δε λες ψέματα τώρα…
-Φοβάσαι το ψέμα;
-Φοβάμαι τους ανθρώπους…
ΤΕΛΟΣ
Παρασκευή 15/02/08 15.05
φωτό: http://philgerm.deviantart.com/art/Tango-Dancers-52646731
14.2.08
Μάθε με...όσο θες....
…συνέχεια…
Μου αρέσει το διάβασμα. Να έχει ησυχία και να με απορροφάει η συνέχεια του. Να μπαίνω στο βιβλίο και να γίνομαι πρωταγωνίστρια και να ζω το παραμύθι μέσα από τα δικά μου μάτια. Να προχωρώ πηδώντας από σελίδα σε σελίδα, να σκοντάφτω πάνω στα κόμματα, να φρενάρω πάνω στις τελείες. Να εγκλωβίζομαι μέσα σε εισαγωγικά, να σκέφτομαι με τη φωνή τη δική μου και όχι με εκείνη του εκάστοτε συγγραφέα. Να είμαι τόσο ευλαβικά προσηλωμένη μέσα στην ιστορία του βιβλίου-τη δική μου ιστορία, που ακόμα και η γειτόνισσα που τινάζει τα χαλιά να με βγάζει μέσα από αυτή.
Μου αρέσει να γράφω. Όχι τίποτα συνταρακτικό, μη φανταστείς. Άλλωστε πήρες μια ιδέα τόσο καιρό μαζί μου. Μου αρέσει να μετατρέπω τις εικόνες σε σκέψεις, εκείνες σε λέξεις και τις λέξεις σε προτάσεις. Μου αρέσει να γράφω όταν σκέφτομαι. Όχι να σκέφτομαι όταν γράφω…
Πολλοί με αποκάλεσαν «παράξενο κορίτσι». Που βρίσκουν την παραξενιά, ποτέ μου δε κατάλαβα. Έμαθα να σκέφτομαι απλά, να μιλάω απαλά σε μια συζήτηση, να παθιάζομαι με τα ωραία και να απολαμβάνω τις μικρούλες μου στιγμές μέσα στην πορεία της μέρας μου. Να απολαμβάνω την καλημέρα των άλλων, ακόμα και αν είναι ένας τυπικός χαιρετισμός. Εγώ την ονομάζω ευχή. Ευχή δεν είναι; Να ακούω μια ωραία ατάκα και να γελάω. Να συμπληρώνω μια άλλη ατάκα στην πρώτη και να γελάμε μαζί. Να απαντώ «Όμορφα!» στην ερώτηση της ημέρας «Τι κάνεις;» Για ‘μενα παράξενοι είναι όλοι εκείνοι που προσπαθούν με λάθος τρόπο να φιλοσοφήσουν τη ζωή τους. Εκείνοι που κάνουν τα εύκολα δύσκολα. Εκείνοι που μοιρολατρούν. Εκείνοι που στην «Καλημέρα!» απαντούν: «που την είδες;» Εκείνοι που εμμένουν να ζουν τη ζωή τους κοιτάζοντας την από τη δύσκολη πλευρά της. Όχι πως δεν υπάρχει. Υπάρχει. Μα υπάρχει και η άλλη. Η εύκολη. Η όμορφη και απολαυστική…
Μου αρέσει το διάβασμα. Να έχει ησυχία και να με απορροφάει η συνέχεια του. Να μπαίνω στο βιβλίο και να γίνομαι πρωταγωνίστρια και να ζω το παραμύθι μέσα από τα δικά μου μάτια. Να προχωρώ πηδώντας από σελίδα σε σελίδα, να σκοντάφτω πάνω στα κόμματα, να φρενάρω πάνω στις τελείες. Να εγκλωβίζομαι μέσα σε εισαγωγικά, να σκέφτομαι με τη φωνή τη δική μου και όχι με εκείνη του εκάστοτε συγγραφέα. Να είμαι τόσο ευλαβικά προσηλωμένη μέσα στην ιστορία του βιβλίου-τη δική μου ιστορία, που ακόμα και η γειτόνισσα που τινάζει τα χαλιά να με βγάζει μέσα από αυτή.
Μου αρέσει να γράφω. Όχι τίποτα συνταρακτικό, μη φανταστείς. Άλλωστε πήρες μια ιδέα τόσο καιρό μαζί μου. Μου αρέσει να μετατρέπω τις εικόνες σε σκέψεις, εκείνες σε λέξεις και τις λέξεις σε προτάσεις. Μου αρέσει να γράφω όταν σκέφτομαι. Όχι να σκέφτομαι όταν γράφω…
Πολλοί με αποκάλεσαν «παράξενο κορίτσι». Που βρίσκουν την παραξενιά, ποτέ μου δε κατάλαβα. Έμαθα να σκέφτομαι απλά, να μιλάω απαλά σε μια συζήτηση, να παθιάζομαι με τα ωραία και να απολαμβάνω τις μικρούλες μου στιγμές μέσα στην πορεία της μέρας μου. Να απολαμβάνω την καλημέρα των άλλων, ακόμα και αν είναι ένας τυπικός χαιρετισμός. Εγώ την ονομάζω ευχή. Ευχή δεν είναι; Να ακούω μια ωραία ατάκα και να γελάω. Να συμπληρώνω μια άλλη ατάκα στην πρώτη και να γελάμε μαζί. Να απαντώ «Όμορφα!» στην ερώτηση της ημέρας «Τι κάνεις;» Για ‘μενα παράξενοι είναι όλοι εκείνοι που προσπαθούν με λάθος τρόπο να φιλοσοφήσουν τη ζωή τους. Εκείνοι που κάνουν τα εύκολα δύσκολα. Εκείνοι που μοιρολατρούν. Εκείνοι που στην «Καλημέρα!» απαντούν: «που την είδες;» Εκείνοι που εμμένουν να ζουν τη ζωή τους κοιτάζοντας την από τη δύσκολη πλευρά της. Όχι πως δεν υπάρχει. Υπάρχει. Μα υπάρχει και η άλλη. Η εύκολη. Η όμορφη και απολαυστική…
συνεχίζεται πριν το τέλος...
Πέμπτη 14/02/08 10.16
φωτό: http://one-little-thing.deviantart.com/art/reading-96100893
13.2.08
Μάθε με...κι άλλο...
…συνέχεια…
Θα μπορούσα να είμαι καπνός από τσιγάρο που μου αρέσει να μπαίνω στο κορμί προσφέροντας ευχαρίστηση. Να διοχετεύομαι σε κάθε κύτταρο και να μένω εκεί μέχρι να καεί το επόμενο. Να στροβιλίζομαι στον αέρα, να γίνομαι κύκλος, να σπάω πάνω σε κάποιον τοίχο, να κουβαλάω ερωτικά υπονοούμενα. Να βοηθώ στη συλλογική σκέψη, να άγχω, να προκαλώ εξάρτηση…
Μου αρέσουν τα παιγνίδια του μυαλού. Μια ματιά θα μπορούσε να κάνει το μυαλό μου να πλάσει χίλια σενάρια. – ‘‘θα μπορούσε αυτή η ματιά να σημαίνει εκείνο... ή… τώρα που το σκέφτομαι το άλλο…χχμμμ… αναθεωρώ…’’- Και ας είναι το χιλιοστό πρώτο το αληθινό και ας μη το σκέφτηκα ποτέ. Δεν έχει σημασία. Η σκέψη μου τρέχει με ταχύτητα φωτός...
Θα μπορούσα να κρυφτώ στην ηλιαχτίδα του πρωινού ήλιου που θα ακουμπήσει τα βλέφαρά σου και θα τα πονέσει, ελαφρώς, μέχρι εκείνα να ανοίξουν. Να σκορπίζω με μιας όλα τα όνειρα της περασμένης νύχτας που ξεχασμένα εντελώς έγιναν ανυπόστατα. Να σου φέρνω το πρώτο σου χαμόγελο πριν σηκωθείς από το κρεβάτι μια ωραία Κυριακή που θα ετοιμαστείς για ένα ταξίδι. Να ζεστάνω το κορμί σου όταν κρυώνει, να σκοντάφτω πάνω στα σκούρα γυαλιά του ηλίου σου. Να βρεθώ αναπάντεχα στη μέρα σου μετά από βροχή και να σου φτιάξω τη διάθεση. Να ψάχνεις να με βρεις όταν κρύβομαι μαζί με το μεγαλύτερο άστρο πίσω από ένα σύννεφο…
Μου αρέσει όταν ερωτεύομαι, να χάνω τον έλεγχο. Πως αλλιώς θα μπορούσα άλλωστε; Να γεμίζει η ματιά μου με φως σε μια συνάντηση, από ένα τηλεφώνημα, από ένα, κατά τ’ άλλα κατά λάθος, άγγιγμα στην πλάτη. Να πλάθω σουρεαλιστικές εικονικές πραγματικότητες. Να βρίσκομαι μίλια μακριά και όμως η αγκαλιά μου να ζεσταίνει. Να κοιτάζω κάτω από τα σκεπάσματα μου και να βρίσκω την παρουσία μέσα στην απουσία…
Λατρεύω τα δυνατά γέλια! Μου αρέσει να γελώ δυνατά! Σαν γάργαρο κρυστάλλινο νερό είναι το γέλιο μου. Τρέχει με ορμή σε ένα ποτάμι, πέφτει πάνω σε βράχια με δύναμη, ξεχύνεται σε έναν καταρράχτη, καταλήγει ήρεμο στην όχθη της λίμνης που τις προάλλες με φιλοξενούσε μέσα στη φαντασία μου. Ξυπνάει το κορμί και τις αισθήσεις μου. Ακόμα και όταν οι άλλοι ενοχλούνται. Τι ξέρουν αυτοί από χαρά; Απολαμβάνω τα καχύποπτα βλέμματα τους που θα μπορούσαν να είναι απόρροια της σκέψης ‘‘Μα τι της λένε και γελάει τόσο πολύ;’’ -Είδες; Πάλι σενάρια πλάθω…
Συνεχίζεται;;;;
Θα μπορούσα να είμαι καπνός από τσιγάρο που μου αρέσει να μπαίνω στο κορμί προσφέροντας ευχαρίστηση. Να διοχετεύομαι σε κάθε κύτταρο και να μένω εκεί μέχρι να καεί το επόμενο. Να στροβιλίζομαι στον αέρα, να γίνομαι κύκλος, να σπάω πάνω σε κάποιον τοίχο, να κουβαλάω ερωτικά υπονοούμενα. Να βοηθώ στη συλλογική σκέψη, να άγχω, να προκαλώ εξάρτηση…
Μου αρέσουν τα παιγνίδια του μυαλού. Μια ματιά θα μπορούσε να κάνει το μυαλό μου να πλάσει χίλια σενάρια. – ‘‘θα μπορούσε αυτή η ματιά να σημαίνει εκείνο... ή… τώρα που το σκέφτομαι το άλλο…χχμμμ… αναθεωρώ…’’- Και ας είναι το χιλιοστό πρώτο το αληθινό και ας μη το σκέφτηκα ποτέ. Δεν έχει σημασία. Η σκέψη μου τρέχει με ταχύτητα φωτός...
Θα μπορούσα να κρυφτώ στην ηλιαχτίδα του πρωινού ήλιου που θα ακουμπήσει τα βλέφαρά σου και θα τα πονέσει, ελαφρώς, μέχρι εκείνα να ανοίξουν. Να σκορπίζω με μιας όλα τα όνειρα της περασμένης νύχτας που ξεχασμένα εντελώς έγιναν ανυπόστατα. Να σου φέρνω το πρώτο σου χαμόγελο πριν σηκωθείς από το κρεβάτι μια ωραία Κυριακή που θα ετοιμαστείς για ένα ταξίδι. Να ζεστάνω το κορμί σου όταν κρυώνει, να σκοντάφτω πάνω στα σκούρα γυαλιά του ηλίου σου. Να βρεθώ αναπάντεχα στη μέρα σου μετά από βροχή και να σου φτιάξω τη διάθεση. Να ψάχνεις να με βρεις όταν κρύβομαι μαζί με το μεγαλύτερο άστρο πίσω από ένα σύννεφο…
Μου αρέσει όταν ερωτεύομαι, να χάνω τον έλεγχο. Πως αλλιώς θα μπορούσα άλλωστε; Να γεμίζει η ματιά μου με φως σε μια συνάντηση, από ένα τηλεφώνημα, από ένα, κατά τ’ άλλα κατά λάθος, άγγιγμα στην πλάτη. Να πλάθω σουρεαλιστικές εικονικές πραγματικότητες. Να βρίσκομαι μίλια μακριά και όμως η αγκαλιά μου να ζεσταίνει. Να κοιτάζω κάτω από τα σκεπάσματα μου και να βρίσκω την παρουσία μέσα στην απουσία…
Λατρεύω τα δυνατά γέλια! Μου αρέσει να γελώ δυνατά! Σαν γάργαρο κρυστάλλινο νερό είναι το γέλιο μου. Τρέχει με ορμή σε ένα ποτάμι, πέφτει πάνω σε βράχια με δύναμη, ξεχύνεται σε έναν καταρράχτη, καταλήγει ήρεμο στην όχθη της λίμνης που τις προάλλες με φιλοξενούσε μέσα στη φαντασία μου. Ξυπνάει το κορμί και τις αισθήσεις μου. Ακόμα και όταν οι άλλοι ενοχλούνται. Τι ξέρουν αυτοί από χαρά; Απολαμβάνω τα καχύποπτα βλέμματα τους που θα μπορούσαν να είναι απόρροια της σκέψης ‘‘Μα τι της λένε και γελάει τόσο πολύ;’’ -Είδες; Πάλι σενάρια πλάθω…
Συνεχίζεται;;;;
Τετάρτη 13/02/08 18.48
φωτό:http://oldvibrator.deviantart.com/art/smoking-108697172
The weeping song...
Η πρώτη μελωδία που με ακούμπησε κάνοντας παρέα στον καφέ και στο τσιγάρο μου μπαινοντας σπίτι μου...
Go son, go down to the water
And see the women weeping there
Then go up into the mountains
The men, they are weeping too
Father, why are all the women weeping?
They are weeping for their men
Then why are all the men there weeping?
They are weeping back at them
This is a weeping song
A song in which to weep
While all the men and women sleep
This is a weeping song
But I won't be weeping long
Father, why are all the children weeping?
They are merely crying song
Oh, are they merely crying, father?
Yes, true weeping is yet to come
This is a weeping song
A song in which to weep
While all the men and women sleep
This is a weeping song
But I won't be weeping long
Oh father tell me, are you weeping?
Your face seems wet to touch
Oh then I'm so sorry, father
I never thought I hurt you so much
This is a weeping song
A song in which to weep
While we rock our selves to sleep
This is a weeping song
But I won't be weeping long
But I won't be weeping long
But I won't be weeping long
But I won't be weeping long
12.2.08
Μάθε με λίγο ακόμα...
…συνέχεια…
Θα μπορούσα να είμαι μια σταγόνα…να έχω πέσει από μια πευκοβελόνα πάνω στα μαλλιά σου, να σκαρφαλώνω ως το πρόσωπο σου να με σκουπίσεις βάζοντας με στη παλάμη σου, να με κρατήσεις εκεί… Σου το είπα.. δε μπορείς να με βρεις εύκολα μα... εγώ μπορώ να γίνω μικροσκοπική και να χορέψω ακόμα και πάνω στις βλεφαρίδες σου… μπορώ να υποκλέψω κάθε σου φαντασίωση, κάθε σου σκέψη. Όχι γιατί είμαι αδιάκριτη, μα γιατί οι άνθρωποι συνήθως με αφήνουν να μπω μέσα τους όταν θέλω να το κάνω…
Μου αρέσει όταν θυμώνω να ουρλιάζω. Να δίνω στην οργή μου φωνή. Ξεχύματα παθιασμένης κραυγής να βγαίνουν από μέσα μου, να κοπανιούνται πάνω στους τοίχους, να κάνουν αντίλαλο, να τα ακούω ξανά όπως γυρίζουν στ’ αυτιά μου ξυπνώντας το αγρίμι που έχω μέσα μου. Μη προσπαθήσεις να με εξημερώσεις εκείνη τη στιγμή.. θα σε γρατζουνίσω και ίσως σου αφήσω σημάδια.. άφησε με… θα μου περάσει η τσαντίλα και θα γίνω πάλι καναπόγατα που θα γλείφω την ουρά μου όσο θα έρχομαι να μπλέκομαι στα πόδια σου αναζητώντας το χάδι σου. Και αν δε μου το δώσεις, θα βάλω το κεφάλι μου κάτω από την παλάμη σου, θα τριφτώ ανάμεσα στα πόδια σου και θα το πάρω με το «έτσι θέλω»
Είμαι τόσο ονειροπόλα όσο ρεαλίστρια. Ένα κράμα από πούπουλο και ατσάλι. Πεισματάρα και πολεμίστρια. Ξέρω τι θέλω και αυτό που θέλω το διεκδικώ. Στον αγώνα της διεκδικήσεις κερδίζει πάντα ο καλύτερος. Έτσι κι εγώ δίνω τον καλύτερο εαυτό μου. Και αν τύχει και χάσω, τότε κλείνομαι και πάλι στον φανταστικό μου κόσμο και γεμίζω τις εικόνες μου με εικόνες…
συνεχίζεται…. Μάλλον…
Θα μπορούσα να είμαι μια σταγόνα…να έχω πέσει από μια πευκοβελόνα πάνω στα μαλλιά σου, να σκαρφαλώνω ως το πρόσωπο σου να με σκουπίσεις βάζοντας με στη παλάμη σου, να με κρατήσεις εκεί… Σου το είπα.. δε μπορείς να με βρεις εύκολα μα... εγώ μπορώ να γίνω μικροσκοπική και να χορέψω ακόμα και πάνω στις βλεφαρίδες σου… μπορώ να υποκλέψω κάθε σου φαντασίωση, κάθε σου σκέψη. Όχι γιατί είμαι αδιάκριτη, μα γιατί οι άνθρωποι συνήθως με αφήνουν να μπω μέσα τους όταν θέλω να το κάνω…
Μου αρέσει όταν θυμώνω να ουρλιάζω. Να δίνω στην οργή μου φωνή. Ξεχύματα παθιασμένης κραυγής να βγαίνουν από μέσα μου, να κοπανιούνται πάνω στους τοίχους, να κάνουν αντίλαλο, να τα ακούω ξανά όπως γυρίζουν στ’ αυτιά μου ξυπνώντας το αγρίμι που έχω μέσα μου. Μη προσπαθήσεις να με εξημερώσεις εκείνη τη στιγμή.. θα σε γρατζουνίσω και ίσως σου αφήσω σημάδια.. άφησε με… θα μου περάσει η τσαντίλα και θα γίνω πάλι καναπόγατα που θα γλείφω την ουρά μου όσο θα έρχομαι να μπλέκομαι στα πόδια σου αναζητώντας το χάδι σου. Και αν δε μου το δώσεις, θα βάλω το κεφάλι μου κάτω από την παλάμη σου, θα τριφτώ ανάμεσα στα πόδια σου και θα το πάρω με το «έτσι θέλω»
Είμαι τόσο ονειροπόλα όσο ρεαλίστρια. Ένα κράμα από πούπουλο και ατσάλι. Πεισματάρα και πολεμίστρια. Ξέρω τι θέλω και αυτό που θέλω το διεκδικώ. Στον αγώνα της διεκδικήσεις κερδίζει πάντα ο καλύτερος. Έτσι κι εγώ δίνω τον καλύτερο εαυτό μου. Και αν τύχει και χάσω, τότε κλείνομαι και πάλι στον φανταστικό μου κόσμο και γεμίζω τις εικόνες μου με εικόνες…
συνεχίζεται…. Μάλλον…
Τρίτη 12/02/08 18.51
φωτό: http://jenni77.deviantart.com/art/Chocolate-Drops-67195498
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)