Μάθε με λίγο ακόμα...

…συνέχεια…




Θα μπορούσα να είμαι μια σταγόνα…να έχω πέσει από μια πευκοβελόνα πάνω στα μαλλιά σου, να σκαρφαλώνω ως το πρόσωπο σου να με σκουπίσεις βάζοντας με στη παλάμη σου, να με κρατήσεις εκεί… Σου το είπα.. δε μπορείς να με βρεις εύκολα μα... εγώ μπορώ να γίνω μικροσκοπική και να χορέψω ακόμα και πάνω στις βλεφαρίδες σου… μπορώ να υποκλέψω κάθε σου φαντασίωση, κάθε σου σκέψη. Όχι γιατί είμαι αδιάκριτη, μα γιατί οι άνθρωποι συνήθως με αφήνουν να μπω μέσα τους όταν θέλω να το κάνω…

Μου αρέσει όταν θυμώνω να ουρλιάζω. Να δίνω στην οργή μου φωνή. Ξεχύματα παθιασμένης κραυγής να βγαίνουν από μέσα μου, να κοπανιούνται πάνω στους τοίχους, να κάνουν αντίλαλο, να τα ακούω ξανά όπως γυρίζουν στ’ αυτιά μου ξυπνώντας το αγρίμι που έχω μέσα μου. Μη προσπαθήσεις να με εξημερώσεις εκείνη τη στιγμή.. θα σε γρατζουνίσω και ίσως σου αφήσω σημάδια.. άφησε με… θα μου περάσει η τσαντίλα και θα γίνω πάλι καναπόγατα που θα γλείφω την ουρά μου όσο θα έρχομαι να μπλέκομαι στα πόδια σου αναζητώντας το χάδι σου. Και αν δε μου το δώσεις, θα βάλω το κεφάλι μου κάτω από την παλάμη σου, θα τριφτώ ανάμεσα στα πόδια σου και θα το πάρω με το «έτσι θέλω»


Είμαι τόσο ονειροπόλα όσο ρεαλίστρια. Ένα κράμα από πούπουλο και ατσάλι. Πεισματάρα και πολεμίστρια. Ξέρω τι θέλω και αυτό που θέλω το διεκδικώ. Στον αγώνα της διεκδικήσεις κερδίζει πάντα ο καλύτερος. Έτσι κι εγώ δίνω τον καλύτερο εαυτό μου. Και αν τύχει και χάσω, τότε κλείνομαι και πάλι στον φανταστικό μου κόσμο και γεμίζω τις εικόνες μου με εικόνες…

συνεχίζεται…. Μάλλον…

Τρίτη 12/02/08 18.51

φωτό: http://jenni77.deviantart.com/art/Chocolate-Drops-67195498

Θέλει μαγκιά...

...όπως και να το κανουμε....

Αν τύχει και μ’ ερωτευτείς, πολλά μπορεί να υποστείς
Απ’ τις αρχές θα ‘ναι μεγάλες οι κυρώσεις.

Είν’ ανυπότακτες καρδιές, φέρουν πολύ βαριές ποινές
Γι’ αυτό καλύτερα σε ‘μενα μην ενδώσεις.

Θέλει μαγκιά για ν’ αρνηθείς της σιγουριάς τα κυβικά
Για έναν Έρωτα να πεις «Εγώ θα ζω με δανεικά»
Θέλει μαγκιά για να δοθείς σε ένα πάθος δυνατό
Μα εσύ μωρό μου δε διαθέτεις απ’ αυτό

Αν τύχει και μ’ ερωτευτείς , θα χάσεις την καλή δουλειά
Και θα διωχτείς απ’ τη μεγάλη εταιρία

Κι εκεί που όλα παν’ καλά, με σπίτια και εξοχικά
Στο δρόμο να βρεθείς χωρίς να έχεις μία.



Θέλει μαγκιά για ν’ αρνηθείς της σιγουριάς τα κυβικά
Για έναν Έρωτα να πεις «Εγώ θα ζω με δανεικά»
Θέλει μαγκιά για να δοθείς σε ένα πάθος δυνατό
Μα εσύ μωρό μου δε διαθέτεις απ’ αυτό

Θέλει μαγκιά να μπορέσεις να δεις, τη ζωή καθαρά και να πεις «Γεια χαρά»
Σ’ ό,τι σε δένει σε κρατάει στη Γη και σε σ’ αφήνει να πετάς σαν πουλί

Όμως το βόλεμα είναι βόλεμα μωρό μου!
Που ν’ αφήσεις τη χλιδή, μια αξία σταθερή
Και να γυρίσεις πάλι στα ζόρια τα ίδια
Αυτό το κάνουν μόνο όσοι έχουν μεγάλα…

Θέλει μαγκιά για ν’ αρνηθείς της σιγουριάς τα κυβικά
Για έναν Έρωτα να πεις «Εγώ θα ζω με δανεικά»
Θέλει μαγκιά για να δοθείς σε ένα πάθος δυνατό
Μα εσύ μωρό μου δε διαθέτεις απ’ αυτό

Θέλει μαγκιά να μπορέσεις να δεις, τη ζωή καθαρά και να πεις «Γεια χαρά»
Σ’ ό,τι σε δένει σε κρατάει στη Γη και σε σ’ αφήνει να πετάς σαν πουλί

Μάθε με... σε αφήνω....

Θέλεις να ‘ρθεις και να με ακούσεις να σου μιλώ για ‘μένα.. μα.. γιατί; Ξέχνα το… έχω κι εγώ την ανάγκη να σου μιλώ…

Κρυμμένη στον κόσμο των αισθήσεων και των παραισθήσεων.. έχω τη μανία να κοιτάζω τα χρώματα ακόμα και αν το φόντο είναι κατάμαυρο. Και αν αυτό γίνει εξαιρετικά δύσκολο, κλείνω τα μάτια μου και τα βρίσκω κρυμμένα πίσω από τα βλέφαρά μου…

Με μια κούπα ζεστό καφέ στο χέρι κοιτάζω έξω από το παράθυρο μου τον συννεφιασμένο ουρανό και περιμένω να βρέξει. Μου λείπει η βροχή.. δε προλαβαίνω να την απολαύσω πλέον. Βρέχει τόσο σπάνια! Μου αρέσει να παίζω με τις σταγόνες στο τζάμι, να μαντεύω το δρομολόγιό τους προς το κάτω μέρος του παραθύρου, μου αρέσει να βλέπω τα φύλλα των λουλουδιών μου να γέρνουν από το νερό της. Μου αρέσει να την ακούω, να της λέω τα μυστικά μου κι εκείνη να τα παίρνει μακριά σε μέρη αλλόκοσμα να τα ακουμπήσει. Μου αρέσει να βλέπω τα μαύρα σύννεφα που πότε μοιάζουν με πουλιά, πότε με λουλούδια, πότε με σχήματα αλλόκοτα που η φαντασία μου δε προλαβαίνει να τα ακουμπήσει και εκείνα αμέσως αλλάζουν μορφή.

Η μαγεία είναι να βλέπεις τα χρώματα πριν βγει το ουράνιο τόξο… Μάθε μαζί μου να διακρίνεις όλα τα χρώματα του κόσμου μέσα σε μια σταγόνα βροχής και άσε τους άλλους να βλέπουν μόνο το γκρι. Δε μας αφορούν… τα χρώματα είναι για όλους εμάς που μας αρέσει να τα απολαμβάνουμε. Κοίταξε με! Κάνω κούνια κάτω από τα τοξωτά χρώματα της Ίριδας…

Αγαπώ τη μουσική και τα τραγούδια. Αγαπώ τους απαλούς ήχους γενικότερα. Τις μελωδίες που σκαρφαλώνουν σαν μικρά ξωτικά πάνω στις νότες. Πιάνουν την «Ντο» και καταλήγουν στη «Σολ» κάνοντας μονόζυγο. Μου αρέσει να αφήνομαι κι εγώ στην παρέα των μικροσκοπικών ξωτικών και να στροβιλίζομαι να χοροπηδάω να σκαρφαλώνω και να γελώ πάνω στις μουσικές με τις μουσικές. Από φαντασία άλλο τίποτα! Το να το «σκάω» σε φανταστικούς κόσμους είναι το αγαπημένο μου παιγνίδι…

Όχι όλα όμως από το πρώτο μας ραντεβού…


…συνεχίζεται….


Δευτέρα 11/02/08 09.14

φωτό:http://vampchick01.deviantart.com/art/Colours-66081285

Αγαπημένο μου Ημερολόγιο...

…σήμερα έχω τα κέφια μου... μη με ρωτήσεις γιατί, δε ξέρω μα… έχει σημασία;


Χτες βράδυ δε κοιμήθηκα διόλου καλά. Κρύωνα με το κοντομάνικο μπλουζάκι της στολής μα βαριόμουν τόσο πολύ να σηκωθώ να πάρω μια ζακέτα να φορέσω!

Σηκώθηκα πρωί αλλά αυτό που με «χαλάει» είναι οι πρωινές υποχρεώσεις της δουλειάς που επιβάλλονται πριν το σώμα ξυπνήσει καλά καλά, πριν πιει την πρώτη γουλιά καφέ και πριν κάψει τσιγάρο. Άγριο ξύπνημα. Συμφωνείς;

Έφτασα σπίτι. Έβαλα απαλές μουσικές που ταιριάζουν με την συννεφιά της μέρας και με την καλή μου διάθεση. Έστριψα ένα τσιγάρο, ζέστανα νερό στον βραστήρα για έναν ακόμα καφέ, έριξα φυλλαράκια τροφής στα ψάρια στο ενυδρείο μου, που τελευταία έχουν κι εκείνα τα κέφια τους, και ήρθα να αφήσω δυο σκέψεις σε ‘σένα πριν χωθώ κάτω από τα σκεπάσματά μου που με φλερτάρουν εδώ και ώρα, μα εγώ το «παίζω» δύσκολη λέγοντας «σε λίγο…» γιατί δε θέλω να χάσω την όμορφη τούτη μέρα μου μαζί τους. Θα έρθει και πάλι το βράδυ κι εγώ θα πρέπει να ξαπλώσω το κορμί μου πάλι σε ένα ξένο κρεβάτι όσο το μυαλό μου θα περιμένει τον ήχο ειδοποίησης για βοήθεια…



Υ.Γ. Δένω μια κλωστή στο δάχτυλο για να μη ξεχάσω να πάρω τη ζακέτα μου από το ντουλάπι μου στα αποδυτήρια και παγώσω και απόψε!


Κυριακή 10/10/08 14.11

φωτό:http://ronaldbkg.deviantart.com/art/Writting-the-end-181612997

Σήμερα θέλω να σου πω πως....

...τώρα που μεγάλωσες, να θυμάσαι πως η μεγάλη ομορφιά κρύβεται μόνο μέσα σου. Άνοιξε το κορμί σου να φανεί η ψυχή σου να μπεις μέσα της να γίνεις ένα με αυτή. Δες τα χρώματά της, άκου την ανάσα της, μύρισε το άρωμα της, γεύσου τη γεύση της…



Χρόνια σου πολλά αδερφέ μου… καλώς μας ήρθες στον κόσμο των ενήλικων… να θυμηθείς να μη ξεχάσεις αυτή τη μέρα της ενηλικίωσής σου... Σ’ αγαπώ πολύ…


…Η μεγάλη σου αδερφή…


Κυριακή 10/10/08 16.25

φωτόhttp://ladyang.deviantart.com/art/Little-angel-103320671

Where The Wild Roses Grow

They call me The Wild Rose
But my name was Elisa Day
Why they call me that I do not know
For my name was Elisa Day

From the first day I saw her I knew she was the one
As she stared in my eyes and smiled
For her lips were the colour of the roses
They grew down the river, all bloody and wild

When he knocked on my door and entered the room
My trembling subsided in his sure embrace
He would be my first man, and with a careful hand
He wiped the tears that ran down my face

They call me The Wild Rose
But my name was Elisa Day
Why they call me that I do not know
For my name was Elisa Day

On the second day I brought her a flower
She was more beautiful than any woman I'd seen
I said, 'Do you know where the wild roses grow
So sweet and scarlet and free?'

On the second day he came with a single red rose
He said: 'Give me your loss and your sorrow'
I nodded my head, as I layed on the bed
'If I show you the roses will you follow?'

They call me The Wild Rose
But my name was Elisa Day
Why they call me that I do not know
For my name was Elisa Day

On the third day he took me to the river
He showed me the roses and we kissed
And the last thing I heard was a muttered word
As he stood smiling above me with a rock in his fist

On the last day I took her where the wild roses grow
And she lay on the bank, the wind light as a thief
As I kissed her goodbye, I said, 'All beauty must die'
And lent down and planted a rose between her teeth

They call me The Wild Rose
But my name was Elisa Day
Why they call me it I do not know
For my name was Elisa Day



Παρασκευή 08/02/08 10.55

##

Θα ήθελα να βρισκόμουν εκεί, σε ένα βουνό μπροστά από μια λίμνη που τη γεμίζει ένας καταρράχτης με καθαρό κρυστάλλινο παγωμένο νερό. Να ήταν Καλοκαίρι, αρχές Ιουλίου, μεσημεράκι περίπου. Γύρω μου να υπήρχαν έντονες αποχρώσεις του πράσινου… από λαδί μέχρι ανοιχτό πράσινο…Ο ήλιος να ήταν ζεστός μα να μη με καίει… στο βουνό υπάρχει δροσιά…

Να ανοίγω τα μάτια μου ξυπνώντας και να αφουγκράζομαι τη γαλήνια ησυχία και την αρμονική φασαρία που κάνουν οι ήχοι της Φύσης. Το νερό του καταρράχτη που με ορμή μαστιγώνει τα βράχια, τα κελαηδίσματα, τη μουσική του ανέμου καθώς φλερτάρει με τα δέντρα, το θρόισμα των φύλων, τα τζιτζίκια…

Να σηκώνομαι όρθια και να πατάω στο έδαφος που το περασμένο βράδυ κρατούσε στην αγκάλη του το σώμα μου καθώς εκείνο ξεκουραζόταν. Να πατάω πάνω σε φύλα και πέτρες. Να πονάνε τα πόδια μου καθώς περπατάω μα να έχω την ανάγκη να περπατήσω ως τη λίμνη…

Να βγάζω τα ρούχα μου καθώς περπατώ και να μένω εκεί, ολόγυμνη, μπροστά της. Να κάνω να μπω, μα τα νερά της να είναι παγωμένα…

«Τολμάς;» με είχες ρωτήσει κάποτε. Αβίαστα και αβασάνιστα απάντησα «Ανέκαθεν τολμούσα...»

Να τολμώ να μπω μέσα στην παγωμένη λίμνη με μικρά, μα αποφασιστικά βήματα. Το κορμί μου να ριγεί. Οι θηλές μου να σκληραίνουν και ανασηκώνονται. Το σώμα μου να έχει μουδιάσει μα… να τολμώ και συνεχίζω…

Να φτάνω στο κέντρο της. Να πλένω το κορμί μου ενώ εκείνο έχει μουδιάσει τόσο πολύ από το παγωμένο νερό που να μη νιώθω πια τον πόνο που μου προκαλεί το κρύο. Να κολυμπώ στα καταπράσινα νερά της πλησιάζοντας προς τον καταρράχτη… να γονατίζω και να στέκομαι από κάτω του με ανοιχτά τα χέρια μου και τους αγκώνες μου να ακουμπούν πάνω στα βράχια για να μη με παρασέρνει η ορμή του προς αντίθετη από αυτόν κατεύθυνση. Να μένω εκεί για λίγα λεπτά. Κάτω από τον παγωμένο καταρράχτη, αφήνοντας τον να ρίχνει με ορμή τα νερά του πάνω μου χαρίζοντας μου ένα αίσθημα ελευθερίας…

Τα γόνατα μου πόνεσαν… το ίδιο και οι αγκώνες μου. Σηκώνομαι όρθια και λούζομαι κάτω από τα παγωμένα του νερά… νιώθω ελεύθερη… είμαι ελεύθερη… απλά, απόλυτα, μοναδικά…


Τρίτη 05/02/08 09.59

φωτόhttp://visualpoetress.deviantart.com/art/Chasin-Waterfalls-122403185