Where The Wild Roses Grow

They call me The Wild Rose
But my name was Elisa Day
Why they call me that I do not know
For my name was Elisa Day

From the first day I saw her I knew she was the one
As she stared in my eyes and smiled
For her lips were the colour of the roses
They grew down the river, all bloody and wild

When he knocked on my door and entered the room
My trembling subsided in his sure embrace
He would be my first man, and with a careful hand
He wiped the tears that ran down my face

They call me The Wild Rose
But my name was Elisa Day
Why they call me that I do not know
For my name was Elisa Day

On the second day I brought her a flower
She was more beautiful than any woman I'd seen
I said, 'Do you know where the wild roses grow
So sweet and scarlet and free?'

On the second day he came with a single red rose
He said: 'Give me your loss and your sorrow'
I nodded my head, as I layed on the bed
'If I show you the roses will you follow?'

They call me The Wild Rose
But my name was Elisa Day
Why they call me that I do not know
For my name was Elisa Day

On the third day he took me to the river
He showed me the roses and we kissed
And the last thing I heard was a muttered word
As he stood smiling above me with a rock in his fist

On the last day I took her where the wild roses grow
And she lay on the bank, the wind light as a thief
As I kissed her goodbye, I said, 'All beauty must die'
And lent down and planted a rose between her teeth

They call me The Wild Rose
But my name was Elisa Day
Why they call me it I do not know
For my name was Elisa Day



Παρασκευή 08/02/08 10.55

##

Θα ήθελα να βρισκόμουν εκεί, σε ένα βουνό μπροστά από μια λίμνη που τη γεμίζει ένας καταρράχτης με καθαρό κρυστάλλινο παγωμένο νερό. Να ήταν Καλοκαίρι, αρχές Ιουλίου, μεσημεράκι περίπου. Γύρω μου να υπήρχαν έντονες αποχρώσεις του πράσινου… από λαδί μέχρι ανοιχτό πράσινο…Ο ήλιος να ήταν ζεστός μα να μη με καίει… στο βουνό υπάρχει δροσιά…

Να ανοίγω τα μάτια μου ξυπνώντας και να αφουγκράζομαι τη γαλήνια ησυχία και την αρμονική φασαρία που κάνουν οι ήχοι της Φύσης. Το νερό του καταρράχτη που με ορμή μαστιγώνει τα βράχια, τα κελαηδίσματα, τη μουσική του ανέμου καθώς φλερτάρει με τα δέντρα, το θρόισμα των φύλων, τα τζιτζίκια…

Να σηκώνομαι όρθια και να πατάω στο έδαφος που το περασμένο βράδυ κρατούσε στην αγκάλη του το σώμα μου καθώς εκείνο ξεκουραζόταν. Να πατάω πάνω σε φύλα και πέτρες. Να πονάνε τα πόδια μου καθώς περπατάω μα να έχω την ανάγκη να περπατήσω ως τη λίμνη…

Να βγάζω τα ρούχα μου καθώς περπατώ και να μένω εκεί, ολόγυμνη, μπροστά της. Να κάνω να μπω, μα τα νερά της να είναι παγωμένα…

«Τολμάς;» με είχες ρωτήσει κάποτε. Αβίαστα και αβασάνιστα απάντησα «Ανέκαθεν τολμούσα...»

Να τολμώ να μπω μέσα στην παγωμένη λίμνη με μικρά, μα αποφασιστικά βήματα. Το κορμί μου να ριγεί. Οι θηλές μου να σκληραίνουν και ανασηκώνονται. Το σώμα μου να έχει μουδιάσει μα… να τολμώ και συνεχίζω…

Να φτάνω στο κέντρο της. Να πλένω το κορμί μου ενώ εκείνο έχει μουδιάσει τόσο πολύ από το παγωμένο νερό που να μη νιώθω πια τον πόνο που μου προκαλεί το κρύο. Να κολυμπώ στα καταπράσινα νερά της πλησιάζοντας προς τον καταρράχτη… να γονατίζω και να στέκομαι από κάτω του με ανοιχτά τα χέρια μου και τους αγκώνες μου να ακουμπούν πάνω στα βράχια για να μη με παρασέρνει η ορμή του προς αντίθετη από αυτόν κατεύθυνση. Να μένω εκεί για λίγα λεπτά. Κάτω από τον παγωμένο καταρράχτη, αφήνοντας τον να ρίχνει με ορμή τα νερά του πάνω μου χαρίζοντας μου ένα αίσθημα ελευθερίας…

Τα γόνατα μου πόνεσαν… το ίδιο και οι αγκώνες μου. Σηκώνομαι όρθια και λούζομαι κάτω από τα παγωμένα του νερά… νιώθω ελεύθερη… είμαι ελεύθερη… απλά, απόλυτα, μοναδικά…


Τρίτη 05/02/08 09.59

φωτόhttp://visualpoetress.deviantart.com/art/Chasin-Waterfalls-122403185

Το "πάντα" και το "ποτέ"

-Το "για πάντα" είναι τόσο μα τόσο μακρινό που καμιά φορά κινδυνεύει να εκλείψει από την ίδια του την ανεπάρκεια λόγω μακροπροθέσμου στόχου... "Κλεφτές στιγμών" είμαστε... αν πάψουν να υπάρχουν εκείνες, παύουμε κι εμείς να υπάρχουμε.. γιατί δε τις απολαμβάνεις και προσπαθείς να κυνηγήσεις κάτι τόσο μακρινό όσο το "πάντα";

-Εγώ απολαμβάνω τις στιγμές ...δε θέλω όμως να μείνουν στιγμές κι έχω τη δύναμη να τις κάνω ώρες ... ημέρες ... μήνες

-Άσε τότε το "πάντα" στη θέση που ανήκει και μη το ψάχνεις... το "πάντα" ανήκει στο "ποτέ"

-Το "ποτέ" είναι μία μοναδική κατηγορία και δεν ανήκει τίποτα εκεί ... το πάντα όμως περιέχει το "ποτέ" μερικές φορές ... κι αυτό γιατί κάποια στιγμή όλοι αλλάζουμε τροχιά στο μονοπάτι της ζωής μας

-Ότι θες να έχεις "για πάντα" είναι κάτι που δε θα το έχεις "ποτέ"....


Κυριακή 03/02/08 15.10

φωτόhttp://cooledition.deviantart.com/art/Never-Alone-122158464

"Delerium - Karma - Silence"

Give me release
Witness me
I am outside
Give me peace

Heaven holds a sense of wonder
And I wanted to believe that I'd get caught up when the rage in me subsides

Passion choke the flower
Until she cries no more
Possessing all the beauty
Hungry still for more

Heaven holds a sense of wonder
And I wanted to believe that I'd get caught up when the rage in me subsides

In this white wave I am sinking in this silence
In this white wave in this silence I believe

I can't help this longing
Comfort me
I can't hold it all in
If you won't let me

Heaven holds a sense of wonder
And I wanted to believe that I'd get caught up when the rage in me subsides

In this white wave I am sinking in this silence
In this white wave
In this silence I believe
I have seen you in this white wave you are silent
You are breathing in this white wave
I am free



"Delerium - Karma - Silence"


Κυριακή 03/02/07 19.20

Ένα σκληρό φιλί για καληνύχτα

Ένα τρελό όνειρο και μια συνειδητοποίηση: Κυνηγούσα τον Έρωτα μαντεύοντας λάθος την κρυψώνα του όσο εκείνος προσπαθούσε να βρει μια χαραμάδα κάπου σε κάποιον από τους υψωμένους τοίχους μου να εισχωρήσει … ‘‘Ο έρωτας, μάτια μου, δε περνάει μέσα από τοίχους… δεν είναι φάντασμα… υπάρχει ολοζώντανος μέσα στην ιδία μας την ύπαρξη…’’

Ένα σκληρό φιλί που έμοιαζε με αγκάθι μου μάτωσε τα χείλη...

-Έχω κάτι άλλο να περιμένω γι’ απόψε;
-...όχι…
-…καληνύχτα Μίλτο…
-…καληνύχτα Μαρία…


Σάββατο 02/02/08 08.06 

φωτό:http://deholicc.deviantart.com/art/It-Isn-t-Just-Raining-66466839

I hate you but I love you...

Μια μοιραία ματιά ήρθε και ξέθαψε με μιας ότι με κόπο προσπαθούσα να θάψω με το πόδι στο κέντρο της Γης, καθώς η καρδιά μου ούρλιαζε και η λογική μου της έκλεινε το στόμα. Μέχρι που η πρώτη άρχισε να παραδίνεται στη γλυκιά μέθη του θανάτου. Μόνο που η λογική ξεγελάστηκε γιατί τελικά η καρδιά δεν πέθανε…
…ακόμα…

Σήμερα ένιωθα πως ήθελες να με παρατηρείς, ακόμα και ως φτωχός θεατής, πίσω από μια χαραμάδα. Σε τι είδους παράσταση, δεν έχω ιδέα. Βρέθηκες μπροστά μου μια στιγμή που δε περίμενα καν να σε αντικρύσω ξανά, γυρίζοντας το κορμί μου και πέφτοντας πάνω στο δικό σου. Σε κοίταξα για λίγο και πριν προλάβουν να ξεπηδήσουν χοροπηδώντας από μέσα μου όλα εκείνα που με κόπο φυλάω καλά κρυμμένα, κατέβασα τα μάτια μου…ένιωθα όμως το βλέμμα σου να με παρακολουθεί. Άκουγα της σκέψη σου μέσα στο κεφάλι μου…

Φεύγω. Το πήρα απόφαση. Δε θα μείνω άλλο. Φοράω το παλτό μου και σηκώνομαι να φύγω. Καρφώνω για τελευταία φορά τα μάτια μου πάνω στα δικά σου, τα κατεβάζω και πάλι αποφασιστικά, διαλέγω το μονοπάτι μου και φεύγω…

Τετάρτη 30/01/08 15.52

φωτό:http://idlemickey.deviantart.com/art/Hate-50985596

Θέλω να θες τα πάντα...

Θέλω να πάρω το μυαλό σου και να το ταξιδέψω μίλια μακριά...πιο πέρα από κάθε πραγματικότητα.. να το ξεναγήσω στα πιο μαγικά παραμύθια, να το αφήσω να δει τις ομορφιές του "ροζ" και του "σιέλ" χρώματος όπως εκείνο που έχει ο ουρανός όταν χαράζει... θέλω να σου κρατήσω το χέρι για να μη φοβάσαι να βουτήξεις στα πιο κατακκόνινα αιμάτινα ποτάμια του Έρωτα. Ακόμα και αν πονέσεις, να ξέρεις πως δε θα σε αφήσω να πάθεις τίποτα... αφήσου... μόνο αφήσου γνωρίζοντας πως εγώ δε θα αφήσω να σε πειράξει κανείς...

Θέλω να πάρω το κορμί σου να το μάθω μαζί με 'σένα, για 'σένα. Θέλω να πάρεις το κορμί μου να το μάθεις μαζί με 'μένα για 'μένα... θέλω να κυλιστώ μαζί σου στα πιο καταπράσινα λιβάδια, να περπατήσω ξυπόλυτη δίπλα σου πιάνοντας σου το χέρι, να νιώθω το γρασίδι υγρό πάνω στα γυμνά μου πόδια, να μυρίσουμε μαζί μυρωδιές απ' οργασμούς που να είναι αποτέλεσμα της πιο μαγικής ερωτικής συνεύρεσης δύο ανθρώπων που δε πρόλαβαν να ζήσουν κάτι παραπάνω από αυτό..

Θέλω να ξαπλώσω ανάσκελα στα χόρτα να βλέπω τον ήλιο που καίει το δέρμα μου να απλώσω το χέρι μου, να ξαπλώσεις πάνω μου και αφήσεις το κεφάλι σου να ακουμπήσει πάνω στο στήθος μου...στο μέρος της καρδιάς μου... να ακούσεις τους χτύπους της, μήπως τελικά καταλάβεις ακούγοντας εκείνη όλα όσα θέλω να σου εξηγήσω, μα δε τολμώ. Όλα όσα θέλω να σου πω, μα δε βρίσκω λέξεις....

Θέλω να σε βάλω να καθίσεις στο παγκάκι αριστερά, να γονατίσω μπροστά σου, να σου περιποιηθώ τις πληγές των ποδιών σου, να σου φορέσω τα καινούρια σου παπούτσια που με τόση αγάπη σου αγόρασα. Και να σου θυμίσω πως η Αγάπη, ο Έρωτας είναι υπέροχα συναισθήματα όταν δεν αναλώνονται ή δεν προκαλούν κορεσμό...

Θέλω να κάνεις μια ευχή. Να κλείσεις τα μάτια σου και να τη βγάλεις από μέσα σου. Θέλω να είμαι εγώ εκείνη που σαν καλή Νεράιδα θα έρθω να σου την εκπληρώσω...

Θέλω να θες τα πάντα.........


Δευτέρα 28/01/08 14.57

φωτόhttp://insonia.deviantart.com/art/the-lovers-110028897