2.2.08

Ένα σκληρό φιλί για καληνύχτα



Ένα τρελό όνειρο και μια συνειδητοποίηση: Κυνηγούσα τον Έρωτα μαντεύοντας λάθος την κρυψώνα του όσο εκείνος προσπαθούσε να βρει μια χαραμάδα κάπου σε κάποιον από τους υψωμένους τοίχους μου να εισχωρήσει … ‘‘Ο έρωτας, μάτια μου, δε περνάει μέσα από τοίχους… δεν είναι φάντασμα… υπάρχει ολοζώντανος μέσα στην ιδία μας την ύπαρξη…’’

Ένα σκληρό φιλί που έμοιαζε με αγκάθι μου μάτωσε τα χείλη...

-Έχω κάτι άλλο να περιμένω γι’ απόψε;

-...όχι…
-…καληνύχτα Μίλτο…

-…καληνύχτα Μαρία…


Σάββατο 02/02/08 08.06 


φωτό:http://deholicc.deviantart.com/art/It-Isn-t-Just-Raining-66466839

30.1.08

I hate you but I love you...



Μια μοιραία ματιά ήρθε και ξέθαψε με μιας ότι με κόπο προσπαθούσα να θάψω με το πόδι στο κέντρο της Γης, καθώς η καρδιά μου ούρλιαζε και η λογική μου της έκλεινε το στόμα. Μέχρι που η πρώτη άρχισε να παραδίνεται στη γλυκιά μέθη του θανάτου. Μόνο που η λογική ξεγελάστηκε γιατί τελικά η καρδιά δεν πέθανε…
…ακόμα…

Σήμερα ένιωθα πως ήθελες να με παρατηρείς, ακόμα και ως φτωχός θεατής, πίσω από μια χαραμάδα. Σε τι είδους παράσταση, δεν έχω ιδέα. Βρέθηκες μπροστά μου μια στιγμή που δε περίμενα καν να σε αντικρύσω ξανά, γυρίζοντας το κορμί μου και πέφτοντας πάνω στο δικό σου. Σε κοίταξα για λίγο και πριν προλάβουν να ξεπηδήσουν χοροπηδώντας από μέσα μου όλα εκείνα που με κόπο φυλάω καλά κρυμμένα, κατέβασα τα μάτια μου…ένιωθα όμως το βλέμμα σου να με παρακολουθεί. Άκουγα της σκέψη σου μέσα στο κεφάλι μου…

Φεύγω. Το πήρα απόφαση. Δε θα μείνω άλλο. Φοράω το παλτό μου και σηκώνομαι να φύγω. Καρφώνω για τελευταία φορά τα μάτια μου πάνω στα δικά σου, τα κατεβάζω και πάλι αποφασιστικά, διαλέγω το μονοπάτι μου και φεύγω…



Τετάρτη 30/01/08 15.52
φωτό:http://idlemickey.deviantart.com/art/Hate-50985596

28.1.08

Θέλω να θες τα πάντα...



Θέλω να πάρω το μυαλό σου και να το ταξιδέψω μίλια μακριά...πιο πέρα από κάθε πραγματικότητα.. να το ξεναγήσω στα πιο μαγικά παραμύθια, να το αφήσω να δει τις ομορφιές του "ροζ" και του "σιέλ" χρώματος όπως εκείνο που έχει ο ουρανός όταν χαράζει... θέλω να σου κρατήσω το χέρι για να μη φοβάσαι να βουτήξεις στα πιο κατακκόνινα αιμάτινα ποτάμια του Έρωτα. Ακόμα και αν πονέσεις, να ξέρεις πως δε θα σε αφήσω να πάθεις τίποτα... αφήσου... μόνο αφήσου γνωρίζοντας πως εγώ δε θα αφήσω να σε πειράξει κανείς...


Θέλω να πάρω το κορμί σου να το μάθω μαζί με 'σένα, για 'σένα. Θέλω να πάρεις το κορμί μου να το μάθεις μαζί με 'μένα για 'μένα... θέλω να κυλιστώ μαζί σου στα πιο καταπράσινα λιβάδια, να περπατήσω ξυπόλυτη δίπλα σου πιάνοντας σου το χέρι, να νιώθω το γρασίδι υγρό πάνω στα γυμνά μου πόδια, να μυρίσουμε μαζί μυρωδιές απ' οργασμούς που να είναι αποτέλεσμα της πιο μαγικής ερωτικής συνεύρεσης δύο ανθρώπων που δε πρόλαβαν να ζήσουν κάτι παραπάνω από αυτό..


Θέλω να ξαπλώσω ανάσκελα στα χόρτα να βλέπω τον ήλιο που καίει το δέρμα μου να απλώσω το χέρι μου, να ξαπλώσεις πάνω μου και αφήσεις το κεφάλι σου να ακουμπήσει πάνω στο στήθος μου...στο μέρος της καρδιάς μου... να ακούσεις τους χτύπους της, μήπως τελικά καταλάβεις ακούγοντας εκείνη όλα όσα θέλω να σου εξηγήσω, μα δε τολμώ. Όλα όσα θέλω να σου πω, μα δε βρίσκω λέξεις....


Θέλω να σε βάλω να καθίσεις στο παγκάκι αριστερά, να γονατίσω μπροστά σου, να σου περιποιηθώ τις πληγές των ποδιών σου, να σου φορέσω τα καινούρια σου παπούτσια που με τόση αγάπη σου αγόρασα. Και να σου θυμίσω πως η Αγάπη, ο Έρωτας είναι υπέροχα συναισθήματα όταν δεν αναλώνονται ή δεν προκαλούν κορεσμό...


Θέλω να κάνεις μια ευχή. Να κλείσεις τα μάτια σου και να τη βγάλεις από μέσα σου. Θέλω να είμαι εγώ εκείνη που σαν καλή Νεράιδα θα έρθω να σου την εκπληρώσω...


Θέλω να θες τα πάντα.........


Δευτέρα 28/01/08 14.57
φωτόhttp://insonia.deviantart.com/art/the-lovers-110028897

27.1.08

Να φύγετε όλοι...




Άλλο ένα βράδυ από εκείνα που απευχόμουν να έρθουν πέρασε, και το ξημέρωμα με βρήκε μόνη πάνω σε ψυχρό, μονό κρεβάτι νοσοκομείου να περιμένω πότε και αν θα ακουστεί ένας θόρυβος να κάνει ανέλπιστη παρέα στη μοναξιά μου. Νυχτοβατώντας σε άδειους, σιωπηλούς και σκοτεινούς διαδρόμους περίμενα υπομονετικά το ροζ-πορτοκαλί-μωβ χρώμα της αυγής στο παράθυρο που θα έδιωχνε τη νύχτα μακριά μου. Μακριά μου…και μαζί με εκείνη να φύγεις κι εσύ…

Προχωρούσα, λες μέσα σε λαβύρινθο, ανέβαινα σκάλες, βρέθηκα μπροστά σε μια πόρτα. Χτυπάω δυο φορές. Ακούω βήματα που πλησιάζουν προς το μέρος μου. Κάποιος ανοίγει, με κοιτάει και μου κλείνει την πόρτα κατάμουτρα… δε πρόλαβα καν να πω γιατί χτύπησα! Μια ευκαιρία να μιλήσω δεν είχα! Μια γαμημένη ευκαιρία…να δω… να δείξω… δε πρόλαβα καν να πάρω δεύτερη ανάσα…


Περίεργος άνθρωπος είσαι τελικά…Είσαι ένας άνθρωπος τρυφερός όταν το κρίνεις. Με πάθος. Όποτε θελήσεις ανοίγεις την πόρτα. Όποτε θελήσεις την κλείνεις. Το χάδι σου είναι απαλό και έντονο συνάμα. Είναι ροζ και κόκκινο της φωτιάς. Το φιλί σου υγρό ή αδιάφορο ανάλογο με το τι συναισθήματα ρέουν εκείνη τη στιγμή από τα χείλη σου, τη γλώσσα σου, το μυαλό σου... θες να σε ερωτεύονται, θες να ερωτευτείς μα… δε ξέρεις αν είναι η σωστή στιγμή…. θες να αφεθείς, μα δε ξέρεις αν ήρθε η ώρα να το ζήσεις… είσαι άνθρωπος πρακτικός… με τρόπο σκέψης που άλλοτε μοιάζει με γρατζουνιά που αφήνει μια ανάσα, και άλλοτε με γρατζουνιά που αφήνει ένα αγκάθι....

Σε βλέπω στην άλλη άκρη του σκοτεινού διαδρόμου. Έρχεσαι προς το μέρος μου. Με πλησιάζεις. Δε θέλω να σε δω, να σου μιλήσω. Πριν προλάβω να σου δείξω την αρνηση μου έχεις ήδη βρεθεί απέναντι μου…

-Έφυγες νωρίς…
-Εσύ πιο νωρίς…
-Θέλω μόνο να σου πω πως…
-Δε θέλω… άσε με… θέλω να μείνω μόνη μου. Φύγε… φύγε γαμώ τους έρωτες μου… φύγε…

Κυριακή 27/01/08 07.20
φωτόhttp://browse.deviantart.com/?qh=&section=&q=alone#/dyj2xs

26.1.08

>>>

Βλέπε...








'Ακου....






Σώπα...


Σάββατο 26/01/07 14.28
Φωτο:http://www.deviantart.com/

25.1.08

Θάρρος ή αλήθεια;





-Θάρρος ή αλήθεια;
-Αλήθεια.
-Τι θα μπορούσες να κάνεις για ‘μένα;
-Να φέρω αστερόσκονη να στολίσω τα μαλλιά σου…

-Θάρρος ή αλήθεια;
-Θάρρος.
-Φίλησέ με…
-...


-Θάρρος ή αλήθεια;
-Αλήθεια.
-Μ’ αγαπάς;
-Δε ξέρω…
-Έχασες… αυτό δεν είναι απάντηση….

-Θάρρος ή αλήθεια;
-Θάρρος.
-Αγάπησέ με……


Παρασκευή 25/01/08 14.29
φωτό:http://damnengine.deviantart.com/art/Truth-73963882

24.1.08

Η απουσία


Ο ύπνος μου χτες ανήσυχος... ένας εφιάλτης που νόμιζα πως ποτέ δε θα τελείωνε, ούτε με το πρώτο φως της ημέρας, έβαλε το μυαλό μου στη διαδικασία να πλάθει και πάλι σενάρια.. σκέφτομαι... σκέφτομαι πολύ τελευταία...


Η απουσία είναι η μόνη παρουσία σου κι εγώ, πριν ακόμα ανοίξω τα μάτια μου ψάχνω την κρυψώνα σου. Ψάχνω να βρω σε ποια γωνιά τρύπωσες και δε μπορώ πλέον να σε εντοπίσω. Κρύφτηκες πάλι... που κρύφτηκες πάλι;

Ανοίγω τον υπολογιστή. Κάθομαι μπροστά στην οθόνη με το κεφάλι μου γερμένο πάνω στην ανοιχτή παλάμη του αριστερού χεριού μου που στηρίζεται με τον αγκώνα πάνω στο ετοιμόρροπο γραφείο μου. Ψάχνω πρωινές μουσικές να ακούσω... και.. βρήκα την απουσία σου...

Όταν η απουσία γίνει τρόπος ζωής, όταν ο πόνος γίνει δρόμος διαφυγής, όταν στα πρόσωπα του κόσμου, βλέπω το πρόσωπο σου, όταν το δάκρυ μου στο χάρισα κι έγινε δικό σου. Όταν το «εγώ» μου είναι μισό και το αστέρι μου θολό, όταν ξέρω πως υπάρχω μα δε γίνεται να ζω, όταν μέσα μου κοιτώ, βλέπω ένα απύθμενο κενό, γιατί δεν έπαψα στιγμή να σ’ αγαπώ…


Κάποτε είχα μια αγάπη που λαβώθηκε νωρίς μα την κράτησα γιατί ένιωθα ανασφαλής, κάποτε είχα μια αγάπη που άργησα να την πληγώσω και όταν με πρόδωσε έπρεπε να την σκοτώσω…


Θυμάμαι πριν να σε γνωρίσω, έκλαιγε όλη η πλάση και όλοι ψάχναν μια ελπίδα, την ελπίδα που είχα χάσει και όταν πλέον σε είδα, είπα πως βρήκα την ελπίδα αλλά μάλλον είχα βρει και ακόμα παλλακίδα


Μόνη ασπίδα η λογική που κατέρρευσε κι αυτή, όταν έδωσα κι ένιωσες το πρώτο μας φιλί, μόνιμη θλίψη η χαρά και η νικοτίνη στα κρυφά μα τότε είχα μέσα μου μια τζούρα μοναξιά και τώρα εξέπνευσα, εξέπνευσα, τη σχέση τον καπνό, δόθηκα και προδόθηκα ψάχνοντας για τον θεό, μες από την ένωση δυο σωμάτων, μέσα απ’ την αγάπη, αλλά δάκρυ μετά το δάκρυ δεν αντίκρισα την άκρη.


Μοναχά έφτασα στα άκρα, σ’ εδιωξα από κοντά μου, προτιμώντας να κρατήσω το κενό μες την καρδιά μου, προτιμώντας τη μοναξιά μου να γίνει η μνηστή μου, αφού ο δρόμος μου για λύτρωση ήταν η καταστροφή μου…

Θυμάμαι τα ξανθά μαλλιά σου ανεμίζουν και τα πράσινα σου μάτια τ’άπειρο ν’ατενίζουν, θυμάμαι το χαμόγελο σου, τα δυο σου χείλη, όμως τώρα δεν είμαστε ούτε φίλοι. Να ‘ταν η απόσταση γυαλί κι ο χρόνος ψεύτης. Να ήμασταν πάντα μαζί κι όταν στα χέρια μου πέφτεις να σε σηκώνω και σαν κλέφτης να σου κλέβω τα αισθήματα, τα θρύμματα απ’ τα ποιήματα, αιωνία καταλύματα…


Να ‘ταν ανέγγιχτη η στιγμή που τώρα έχει χαρακτεί, να μην ένιωθα ποτέ την ανάγκη για φυγή, ένας σταυρός ειν’ όλη η γη και πάνω εγώ να ατενίζω, το όνειρο που ζήσαμε και τώρα δεν αγγίζω


Γυαλίζω τα όσα χώρισα, μπροστά μου σε συγχώρησα, πιστή συνοδιπόρισα το ξέρω ολιγόρισα και την ψυχή μου αφόρισα να γίνει κομμάτια βιώνοντας την ηδονή σε βρώμικα κρεβάτια…


Αγνόησα προχώρησα με βλέμμα θολωμένο. Κάθε βραδύ ξυπνώ και μέρα παθαίνω. Δε ξερώ τι περιμένω, πάντως όχι να φανείς, αφού η απουσία σου έγινε τρόπος ζωής…


Όταν η απουσία γίνει τρόπος ζωής, όταν ο πόνος γίνει δρόμος διαφυγής, όταν στα πρόσωπα του κόσμου, βλέπω το πρόσωπο σου, όταν το δάκρυ μου στο χάρισα κι έγινε δικό σου. Όταν το «εγώ» μου είναι μισό και το αστέρι μου θολό, όταν ξέρω πως υπάρχω μα δε γίνεται να ζω, όταν μέσα μου κοιτώ, βλέπω ένα απύθμενο κενό, γιατί δεν έπαψα στιγμή να σ’ αγαπώ…





"Η απουσία-Νέα Τάξη Πραγμάτων"


Πέμπτη 24/01/08 08.59

φωτό:http://www.deviantart.com/