2.12.07

@@@





Προχωρώντας στο μονοπάτι μου ένιωσα στα μέσα πως βαδίζω κάπου λάθος… δε μου θυμίζει τίποτα ο δρόμος πια. Και ο,τι περίμενα να βρω ξαφνικά νιώθω πως κάπου το έχω χάσει. Σε κάποιο σταυροδρόμι ίσως. Ξέχασα πως η ζωή δεν είναι μόνο ευθεία και συνεπαρμένη από τα καινούρια χρώματα, ήχους, εικόνες, κάπου… κάπου έκανα λάθος….

Ανοίγω την πόρτα της ψυχής και του μυαλού μου. Εκείνη κλείνει πίσω μου. Προχωρώ πιο μέσα. Κοντοστέκομαι. Γυρίζω πίσω. Πίσω να δω αν η πόρτα έκλεισε καλά. Πιάνω το χερούλι. Το γυρνάω ελαφρά. Η πόρτα άνοιξε. Τότε, χωρίς καν να το σκεφτώ, γυρίζω δυο φορές το κλειδί. Κλείδωσα. Δε ξέρω γιατί. Οι γύρω μου άλλαξαν και μου φεύγουν κι εγώ κλείνομαι μέσα στο μεγάλο κάστρο του εαυτού μου και μάλιστα διπλοκλειδώνω; ‘Η μήπως… άλλαξα εγώ και τους έφυγα; Δεν έχω την παραμικρή ιδέα… πάντα ασυνεπής στις απαντήσεις μου όταν ο εαυτός μου, μου βάζει δύσκολα…

‘‘Όταν το παπάκι γεννήθηκε, όλα τα άλλα το κορόιδευαν επειδή δεν ήταν κίτρινο με ράμφος μικρό. ‘Ήταν άσπρο. Με ράμφος διαφορετικό από τα υπόλοιπα. Όλοι το φωνάζανε «ασχημόπαπο» επειδή ήταν διαφορετικό από τα υπόλοιπα… Μεγάλωνε, και τότε ανακάλυψε πως ήταν διαφορετικό επειδή απλά δεν ήταν παπί αλλά κύκνος.’’.

Έτσι λέει το παραμύθι. Αλλά τι γίνεται όταν μεγαλώνεις όντας κάτι διαφορετικό αλλά αποφασίζεις να γίνεις ένα με τα υπόλοιπα μέλη, και δε φαίνεσαι δα και τόσο διαφορετικός, αλλά ξέρεις πως όπως και να το κάνουμε είσαι; Τι γίνεται όταν αποφασίσεις να διεκδικήσεις το δικαίωμα της διαφορετικότητας σου; Ξέρεις πως αν ψάξεις καλά, θα βρεις και τους «δικούς» σου. Μα όταν τελικά ανακαλύπτεις πως ποτέ και πουθενά δε τους συνάντησες, προς τα πού να κοιτάξεις; Που να κατευθυνθείς; Και αν πάρεις ένα μονοπάτι που νομίζεις πως είναι σωστό, τι κανείς αν και όταν ανακαλύψεις ότι δεν είναι;

Προχωρώ στο βάθος του εαυτού μου. Νιώθω όμως πως όσο πιο βαθιά του μπαίνω, τόσο πιο πολύ χάνομαι σε έναν κόσμο που βρίσκεται μέσα μου, αλλά είναι εντελώς ανεξερεύνητος ακόμα. Θέλω να ρουφήξω τη γνώση του, μα κοντοστέκομαι λιγάκι. Ας μη φανώ εντελώς παρορμητική αυτή τη φορά. Ας προσέξω λίγο. Δεν έχω χρόνο για χάσιμο… πρέπει να αναπληρώσω o,τι έχασα, να θυμηθώ o,τι ξέχασα, να φροντίσω o,τι αμέλησα, ενώ ταυτόχρονα να μη ξεχάσω να ζήσω το παρόν μου.

Βλέπω μια βαριά πόρτα, διάφανη. Πίσω από αυτή είσαι εσύ. Κάθομαι αντίκρυ σου και σε κοιτάζω. Δεν απλώνω το χέρι μου. Ξέρω πως είμαι από τη μια μεριά της πόρτας κι εσύ πάω την άλλη. Πως από συνοδοιπόροι βρεθήκαμε ο ένας από τη μια μεριά και ο άλλος από την άλλη, ακόμα δε ξέρω. Μάλλον έτσι έπρεπε να γίνει. Μάλλον δεν είχαμε δει πόσο διαφορετικοί άνθρωποι είμαστε και μεταξύ μας. «Τα αντίθετα έλκονται» .. συμβιώνουν όμως; Μπορούν να πορευτούν μια ολόκληρη ζωή; Και η φιλία είναι για μια ζωή. Όπως και η συντροφικότητα. Όπως και η αγάπη. Μη προσπαθήσεις να με πείσεις. Ούτε να με βοηθήσεις μη προσπαθείς.. απλά.. δε γίνεται.. απλά δε μπορείς. Διαφορετικός τρόπος σκέψης. Με τον τρόπο σκέψης σου θα μπορούσες να βοηθήσεις τον εαυτό σου σε μια παρόμοια περίπτωση. Όχι εμένα…

Σκαλίζω με βελόνα τις μνήμες μου.. εκείνες ματώνουν… νιώθω πως πρέπει να βρεθώ και πάλι αντιμέτωπη με αυτές. Ίσως εκεί μέσα βρω τις απαντήσεις μου. Ίσως ψάχνοντας ανακαλύψω την ύπαρξη του εαυτού μου. Ίσως την ύπαρξη ενός διττού εαυτού…
02/12/07 15.57
Φωτό: http://thecreeps.deviantart.com/art/walking-man-42996000

1.12.07

Προδοσία...


Εκεί κρυμμένη σε μια γωνία βρισκόταν πάντα. Κοιμόταν τόσο απαλά που μια μικρή ηλιαχτίδα της καινούριας ζωής μπορούσε να την αφυπνίσει. Και τότε… σαν κόκκινος δράκος που ελλοχεύει καρτερικά έρχεται και χορεύει πάνω από τα σκουπίδια της συντρημιασμένης ζωής…

Μοναξιά. Πόνος. Θυμός. Οργή. Απογοήτευση. Λέξεις απλές, μικρές, συναισθήματα σύνθετα, μεγάλα. Γιγαντιαία βλέποντας τα, όντας μικροσκοπικός μπροστά τους, επειδή αιφνίδια μπήκαν με το ‘‘έτσι θέλω’’ στην καθημερινότητα της ζωής. Λέξεις κοινές. Συναισθήματα που είχα ξεχάσει πως υπάρχουν. Με ‘‘πιάσανε’’ στον ύπνο και με λυγίσανε. Δεν ήμουν προετοιμασμένη. Δε πίστευα πως…

‘‘ Θα έπρεπε να ήμουν πιο προσεκτική’’ σκέφτηκα, δεδομένου οτι ήμασταν παλιοί γνωστοί , πως και στο παρελθόν δώσαμε τα χέρια με την προδοσία σε μια συνάντηση γνωριμίας που θα ήθελα να μη την είχα κάνει ποτέ. Εγώ με κατεβασμένα μάτια ψάχνοντας τις απαντήσεις στα παπούτσια μου, κι εκείνη κοιτώντας με, με χαιρέκακο γέλιο...μα τη σημασία έχει; Μήπως πρόσεξα και ποτέ; Σχεδόν πάντα λειτουργούσα και λειτουργώ παρορμητικά. Τι να γίνει… έτσι είμαι…

Προσπαθούσα να θυμηθώ αν ο πόνος της προδοσίας που προέρχεται από φίλο ή από εραστή είναι μεγαλύτερος. Αδιέξοδο. Ακόμα δε κατέληξα. Προσπάθησα να βρω απαντήσεις. Μάταια. Δεν υπάρχουν. Ούτε κι εσύ υπάρχεις πια…

01/12/07 16.22
φωτό:http://gardenofbadthings.deviantart.com/art/The-Betrayal-151201504

27.11.07

Οι εραστές του 612





-Κλείσε τα μάτια σου…
-Γιατί;
-Θα δεις…κλείσε τα…



...κι εκείνη τα έκλεισε αφήνοντας τον εαυτό της να γίνει έρμαιο σε κάθε του επιθυμία… εκείνος της ακούμπησε απαλά τα χείλη και έβαλε τα χέρια του στην πλάτη της. Ένα τίναγμα που έγινε ερήμην της, του έδωσε να καταλάβει πως η πλάτη της είναι το σημείο που μόλις την ακουμπά την χτυπάει ρεύμα ηλεκτρικό. Έχοντας ακόμα το στόμα του μέσα στο δικό της, άφησε τα δάχτυλα του να σεργιανίσουν στη ραχοκοκαλιά της. Εκείνη παραδόθηκε εκεί, όρθια με την πλάτη της μουδιασμένη και σχεδόν ακουμπισμένη στον τοίχο.

Εκείνος άφησε την ανάσα του να κάψει κάθε γωνιά του κορμιού της. Από τα χείλη της στο λαιμό της και από εκεί στο στήθος της. Κι έτσι απαλά όπως τη χάιδευε έβαλε το δεξί της στήθος στη χούφτα του και της το έσφιξε. Εκείνη άνοιξε απότομα τα μάτια της και το βλέμμα της ήταν γεμάτο από πάθος και ξάφνιασμα. Άρχισε να τη φιλάει έντονα στο στόμα, σαν δυο εραστές που βρεθήκαν μετά από χρόνια. Την κόλλησε στον τοίχο με την πλάτη ενώ το χέρι του προσπαθούσε να τρυπώσει στο κέντρο του κόσμου της που βρισκόταν ανάμεσα στα πόδια της. Μια πνιγμένη κραυγή βγήκε από μέσα της.

Έγειρε λίγο το κεφάλι της προς τα πίσω με τα μάτια κλειστά. Έπειτα το σήκωσε και πάλι και άνοιξε τα ματιά της καρφώνοντας τα μέσα στα δικά του. Έφερε το πρόσωπο της σε απόσταση αναπνοής από το δικό του. Δε το άγγιζε όμως… τον κοιτούσε μέσα στα μάτια και βαριανάσαινε. Χωρίς να τη νοιάζει αν είναι προβλέψιμη, έβαλε το χέρι της μέσα από το παντελόνι του. Τον ένιωσε τόσο έντονα μέσα στο χέρι της, που νόμιζε πως αν λίγο τον χάιδευε θα γινόταν έκρηξη, σεισμός, χαλασμός. Εκείνος τη γύρισε βίαια με το στήθος στον τοίχο. Της έπιασε με το χέρι του το δεξί της πόδι και το σήκωσε ψηλά. Μπήκε μέσα της με δύναμη όσο πιο βαθιά γινόταν κι έμεινε εκεί για λίγη ώρα. Με τεντωμένο κορμί κολλημένο πάνω στην πλάτη της. Έσκυψε κάτι της είπε στο αυτί. Εκείνη γύρισε και πάλι το κεφάλι της, τον κοίταξε και χαμογέλασε δείχνοντας του πόσο πολύ της άρεσε αυτό που άκουσε…

…ένα της χαμόγελο σαν εκείνο ήταν ικανό να τον ανατινάξει. Άρχισε να μπαινοβγαίνει μέσα της όλο και πιο γρήγορα, ενώ εκείνη άφηνε το κορμί της να του προσφέρει όλη την ηδονή που μπορεί να κρύψει μια Γυναίκα. Άρχισε το σώμα της να «μιλάει» τρέμοντας. Μόλις εκείνος το ένιωσε πάνω του, ένιωσε επιβήτορας, και άφησε όλο το αίμα του που κυλούσε στο κορμί του να σωρευτεί σε ένα σημείο… στο σημείο που σε λίγα δευτερόλεπτα θα έσκαγαν τα πιο εντυπωσιακά πυροτεχνήματα και η νύχτα θα γέμιζε ουρλιαχτά πάθους και ηδονής………



27/11/07 18.14
φωτο: http://skystill.deviantart.com/art/So-Sex-90351273

19.11.07

Χωρισμός...


Είναι μαγικός ο τρόπος, η διαδικασία και ο ρυθμός που αλλάζουν όλα στον κόσμο μου. Εναλλασσόμενα συναισθήματα. Θλίψη. Θυμός. Λύτρωση. Ανακούφιση. Στεναχώρια. Παράπονο. Δε ξέρω τι νιώθω.. δε ξέρω ΑΝ νιώθω.. η ζωή μου άλλαξε δρόμο μέσα σε 30 λεπτά στρίβοντας σε μια απότομη στροφή με χειρόφρενο..

«Οι άνθρωποι χωρίσουν.. Γιατί;» ρώτησα ανοίγοντας τα μάτια μου κι άλλο για να μην αφήσω τις μικρές σταγόνες θλίψης να κυλίσουν στο μάγουλό μου. Δεν ήθελα να με δεις να κλαίω.. «Οι άνθρωποι χωρίζουν γιατί καμιά φορά το να μένουν μαζί είναι τόσο καταστροφικό, όσο η στασιμότητα.» μου απάντησες. Έσκυψα το κεφάλι. Προσπαθώ να σκεφτώ τη ζωή μου δίχως εσένα. Μετά από τόσα χρονιά, χωρίς εσένα. Περίεργα όμορφο. Περίεργα οδυνηρό..

Με δυο αλλαξιές εσώρουχα και δυο πράγματα μέσα σε μια μικρή βαλίτσα, στάθηκες στην πόρτα. «Θα περάσω μέσα στην εβδομάδα να πάρω και τα υπόλοιπα» είπες κι έφυγες. Κλείνοντας πίσω η πόρτα άρχισα επιτέλους να κλαιω. Μα δε μπορούσα να μεταφράσω τα δάκρυα μου. Να αποκωδικοποιήσω τον λόγω ύπαρξης τους. Το μόνο που ήξερα είναι πως ήθελα να κλάψω…

Στέκομαι μόνη στο σπίτι που πριν χρονιά νοίκιασα μόνη μου. Που το περιποιήθηκα, το έντυσα, το φρόντισα με το δικό μου προσωπικό στοιχείο. Όταν ήρθες, στην αρχή σε ένιωθα για «εισβολέα» ήμουν αμυντική απέναντι σου. Τώρα.. τώρα νιώθω μονή. Τι μαλακία συναίσθημα η μοναξιά! Όταν την αποζητάς δεν έρχεται ποτέ! Όταν δε τη θες, μπαίνει από το ανοιχτό παράθυρο μαζί με τον παγωμένο αέρα και δεν είσαι σίγουρος ακριβώς αν κρυώνεις λόγω μοναξιάς ή λόγω αέρα. Όταν καταλάβεις…. Είσαι ήδη μονός…

Ξέρω πως δε θα βρεθείς ποτέ εδώ να με διαβάσεις. Γιατί αν και μετά από χρόνια κοινής ζωής, δε φαντάστηκες πως μπορώ να σου γράψω. Δε φαντάστηκες ποτέ αν έπεσες τυχαία ‘‘πάνω’’ μου διαβάζοντας με εδώ πως μπορεί να είμαι εγώ. Αλλά... δεν έχει σημασία… να θυμάσαι μονό πως δε πρέπει να ξεχνάς….

Δευτέρα 19/11/07 15.25

φωτο: http://pinkililli.deviantart.com/art/Ghosts-That-Broke-My-Heart-120706936

16.11.07

...για 'σένα...



Αλλάζεις, αν και αυτό δεν είναι κάτι που με ενοχλεί. Το αντίθετο θα έλεγα.. μου αρέσει να σε κοιτάζω όσο εσύ βρίσκεις τον δρόμο σου, ακόμα και αν αυτός σε παίρνει μακριά μου. Η αγάπη είναι ανιδιοτέλεια. Άλλωστε έτσι δε σε αγάπησα ως τώρα; Χωρίς θυμούς, εγωισμούς, ανασφάλειες. Ο καθένας βρίσκει τον δικό του δρόμο. Έτσι κι εγώ πλησιάζω στην αφετηρία του δικού μου σιγά σιγά. Δε ξέρω αν συναντιέται κάπου με τον δικό σου σε κάποιο σταυροδρόμι. Μπορεί και όχι. Αυτό όμως δε σημαίνει πως δε μπορούμε να είμαστε μαζί.

Τα όριά σου ίσως να είναι διαφορετικά από τα δικά μου και για ‘μενα η ελευθερία να εκφράζεται μέσα από διαφορετικά πράγματα. Εγώ νιώθω ελεύθερη. Δε ξέρω αν είμαι. Νιώθω όμως. Εσύ;

Δε θέλω το βήμα μου διπλά στο δικό σου δρομολογώντας το. Ούτε το δικό σου πλάι μου με αυτόν τον τρόπο. Θέλω απλά να πορευτούμε μαζί γιατί έτσι έπρεπε να γίνει. Όπου και να πας, ότι και να διαλέξεις ξέρεις πως δε θα χάσεις ούτε για μια στιγμή την πρώτη θέση στην καρδιά μου στην κατηγορία σου. Απλά.. να μη ξεχάσεις να περνάς όμορφα εκεί που θα βρεθείς…

Σαν γράμμα αποχαιρετισμού μου κάνει όλο αυτό. Δε ξέρω αν είναι έτσι. Νιώθω να τρέχει θλίψη από τα μάτια μου. Νιώθω το κορμί μου γεμάτο από αυτή. Δεν είμαι στεναχωρημένη. Θλιμμένη είμαι. Θλιμμένη που νιώθω την ανεπάρκεια να αντιμετωπίσουμε όλη την ομορφάδα της ζωής μας. Δε βαριέσαι…ίσως ήταν πολύ μεγάλο για τα μέτρα μας…




Βγήκα στο μπαλκόνι μου. Έχει πολύ ομίχλη έξω. Όπως και την προχτεσινή νύχτα. Βρήκα ευκαιρία να μείνω εκεί, πίσω από το «παραβάν» αυτής, που με κόβει από τον υπόλοιπο κόσμο. Βγήκα στον αέρα να γεμίσω τα πνευμόνια μου με ζωή έχοντας το πλεονέκτημα να είμαι αόρατη…


Μόνο για σήμερα δε θυμώνω.
Μόνο για σήμερα δεν ανησυχώ.
Μόνο για σήμερα δείχνω εκτίμηση.
Μόνο για σήμερα δουλεύω σκληρά με τον εαυτό μου.
Μόνο για σήμερα δείχνω καλοσύνη στους άλλους.



Παρασκευή 16/11/07 09.17
φωτο:http://mejjad.deviantart.com/art/friends-21287748

15.11.07

Το λάγνο φόρεμα της Νυχτας...



Από το βραδύ ακόμα η νύχτα φόρεσε ένα ημιδιάφανο πέπλο ομίχλης. Σαν να ήθελε να κρύψει κάτι. Σαν να ήθελε απλά να προκαλέσει φορώντας το αραχνοΰφαντο ρούχο της που άφηνε απροκάλυπτα, ότι βρίσκεται πίσω από εκείνο να φεγγίζει… χιλιάδες μικρά στολίδια που λαμπίριζαν στο κορμί της. Έχει έναν ερωτισμό αυτή η νύχτα. Με λάγνο ύφος σεργιανίζει στα σοκάκια των σκέψεων των ανθρώπων, μέχρι που βρέθηκε και στο δικό μου…

Έχω πολύ πρωινό ξύπνημα αύριο. Μα δε μου κάνει κέφι να πάω να κοιμηθώ νωρίς. Την απόλαυσα τη νύχτα. Έμεινα μαζί της ως τις πρώτες πρωινές ώρες ακούγοντας μουσική, καπνίζοντας, διαβάζοντας, χαζεύοντας, γράφοντας. Που και που, σήκωνα το βλέμμα μου και το άφηνα να χαθεί για λίγο στο σκοτάδι της προσπαθώντας να διακρίνει τι θα μπορούσε να κρύβεται κάτω από το φόρεμα της… μα… δεν ήταν μόνο το ρούχο της που δε το επέτρεπε, αλλά και τα κλειστά όρια της ελευθερίας της σκέψης και της φαντασίας μου που σκοντάφτουν συνήθως πάνω σε τοίχους διπλανών και απέναντι οικοδομών… Το καλοκαίρι στο μπαλκονάκι μου σήκωνα ψηλά το βλέμμα. Τώρα, δε τολμώ να το κάνω… βαρύς ο Χειμώνας του Βορρά..


Τα ματιά μου βάρυναν. Μαζί τους και το κορμί μου. Σχεδόν έρποντας, από την κούραση και τη νύστα, φτάνω στο κρεβάτι μου. Το σώμα μου έπεσε σαν κουφάρι πάνω στο στρώμα. ‘Ήθελα να μείνω εκεί μέρες και να κοιμάμαι μα… το τηλέφωνο χτύπησε και μια απλή, χαμηλή φωνή από την άλλη γραμμή μου λέει: «Καλημέρα! Πήγε 06:00 η ώρα! Έχετε αφύπνιση!». Η απάντηση στη χαμηλόφωνη καλημέρα μου ήταν μια ξερή ευχαριστήρια καλημέρα…


Άνοιξα τα μάτια. Διαπίστωσα πως η νύχτα ακόμα φορούσε τα καλά της. Σαν να μη μεσολάβησε ο ολιγόωρος ύπνος μου. Σαν να ήταν εκεί, διπλά μου και να με περίμενε μέχρι να ξυπνήσω. Σαν να με παρατηρούσε όσο κοιμόμουνα. Λες και ήθελε κάτι να μου πει. Αλλά δεν ήταν σίγουρη. Έτσι λάγνα και σκοτεινή μου έκανε παρέα όσο ετοιμαζόμουν για να πάω να εργαστώ. Και αργότερα, χωρίς να βγάλει το διάφανο φόρεμα της, έδωσε τη σειρά της στη μέρα. Αλλά τι να το κάνεις… ρούχο «δανεικό» δεν είναι τόσο όμορφο πάνω στη Μέρα όσο στη Νύχτα. Λες και της είναι πολύ μεγάλο το φόρεμα. ‘Η πολύ μικρό. Μερικά πράγματα είναι μοναδικά γιατί έτσι πρέπει να είναι…


Η Ερωτιάρα Νύχτα πήγε για ύπνο. Η Μέρα ήρθε να φωτίσει τον κόσμο και να τον ξεμπροστιάσει. Κι εγώ που δεν έχω πια που να κρύψω τις σκέψεις μου, αποφάσισα πως πρέπει απλά να το αποδεχτώ……

Πέμπτη 15/11/07 14.23

 φωτο:http://silent-reverie.deviantart.com/art/Night-Butterflies-22529921

10.11.07

Στο σπίτι των εκπλήξεων...




...πέρασα το χτεσινό βράδυ. Ένα σπίτι που όπως πολύ χαρακτηριστικά μου είπες "ποτέ μη πεις πως κάτι αποκλείεται να το βρεις εδώ..." και ναι.. πόσο δίκιο έχεις...


Το σπίτι "κοιμήθηκε". Η σιωπή απλώθηκε ήρεμα, μόνο εμείς στην αρχή δε μπορούσαμε να τη νιώσουμε. Ένταση. Διαφωνίες. Μέχρι που παλέψαμε κι όλας στο τέλος. Αλλά όλα αυτά είναι κομμάτι της βραδιάς...

Οι καρέκλες πήραν τη θέση τους κάτω από τον αποροφητήρα που μαζεύει τη νικοτίνη, την πίσσα, την κάπνα, τα λόγια μας, τα μυστικά μας, τις σκέψεις μας από τον χώρο. Το φως του άναψε. Καθίσαμε στις καρέκλες μας, άπλωσα τα πόδια μου πάνω στον πάγκο, πάνω από τα δικά σου, κι εσύ κάθισες αναπαυτικά... η βραδιά μας ξεκίνησε. Γυναίκες τόσο διαφορετικές μα που τόσο μοιάζουν. Εσύ δυναμική, με πάθος για ζωή, κυνική, σκληρή. Εγώ νοσταλγική, τρυφερή, ονειροπόλα, ρομαντική. Ό,τι έλειψε απο τη μία βρέθηκε στην άλλη...



Τα φώτα όλα έσβησαν. Μόνο το κερί έκαιγε και προσπαθούσε να φωτίσει τις στιγμές μας. Έστριψα ένα τσιγάρο για 'μένα. Κι ένα για 'σένα. Αλλά δε το είδες... " Ένα έστριψες;" με ρώτησες. Σε κοίταξα αποδοκιμαστικά. Δεν απάντησα. Παρατήρησες λίγο καλύτερα. "Φίλη μου.. έστριψες και για 'μένα; " Σε κοίταξα ξανά. "Φυσικά...!" σου απάντησα...


Λόγια πολλά, συζητήσεις ατελείωτες, γέλια πνιγμένα για να μη ξυπνήσουν τα παιδιά και ο σύζυγος, μελαγχολικές στιγμές, όμορφες στιγμές, στιγμές έντονες με πάθος για ζωή. Στιγμές κινηματογραφικές. Το φως έσβησε πάλι για λίγο. Μόνο το κερί έμεινε. Μετά από λίγο άναψε ξανά..

Η ώρα πέρασε πια. Πήγε 04.30. Πρέπει να κλείσουμε τη βραδιά μας. Αύριο έχει πρωινό ξύπνημα. Η μία ακολουθούσε την άλλη προς το πίσω μέρος του σπιτιού που οδηγεί στα υπνοδωμάτια. "Καλό βράδυ φιλενάδα" μου είπες και πήγες προς τα δεξιά. "Να ονειρευτείς όμορφα απόψε" σου απάντησα και πήρα την αντίθετη πορεία...

Οι ακατάστατες ζωές των δυο γυναικών πήγαν να ονειρευτούν ακούγοντας τον αέρα που λυσσομανούσε έξω και τις νανούριζε.......



Σάββατο 10/11/07 16.27

φωτό: http://deadlycase.deviantart.com/art/Friends-75581135