Το λάγνο φόρεμα της Νυχτας...

Από το βραδύ ακόμα η νύχτα φόρεσε ένα ημιδιάφανο πέπλο ομίχλης. Σαν να ήθελε να κρύψει κάτι. Σαν να ήθελε απλά να προκαλέσει φορώντας το αραχνοΰφαντο ρούχο της που άφηνε απροκάλυπτα, ότι βρίσκεται πίσω από εκείνο να φεγγίζει… χιλιάδες μικρά στολίδια που λαμπίριζαν στο κορμί της. Έχει έναν ερωτισμό αυτή η νύχτα. Με λάγνο ύφος σεργιανίζει στα σοκάκια των σκέψεων των ανθρώπων, μέχρι που βρέθηκε και στο δικό μου…

Έχω πολύ πρωινό ξύπνημα αύριο. Μα δε μου κάνει κέφι να πάω να κοιμηθώ νωρίς. Την απόλαυσα τη νύχτα. Έμεινα μαζί της ως τις πρώτες πρωινές ώρες ακούγοντας μουσική, καπνίζοντας, διαβάζοντας, χαζεύοντας, γράφοντας. Που και που, σήκωνα το βλέμμα μου και το άφηνα να χαθεί για λίγο στο σκοτάδι της προσπαθώντας να διακρίνει τι θα μπορούσε να κρύβεται κάτω από το φόρεμα της… μα… δεν ήταν μόνο το ρούχο της που δε το επέτρεπε, αλλά και τα κλειστά όρια της ελευθερίας της σκέψης και της φαντασίας μου που σκοντάφτουν συνήθως πάνω σε τοίχους διπλανών και απέναντι οικοδομών… Το καλοκαίρι στο μπαλκονάκι μου σήκωνα ψηλά το βλέμμα. Τώρα, δε τολμώ να το κάνω… βαρύς ο Χειμώνας του Βορρά..


Τα ματιά μου βάρυναν. Μαζί τους και το κορμί μου. Σχεδόν έρποντας, από την κούραση και τη νύστα, φτάνω στο κρεβάτι μου. Το σώμα μου έπεσε σαν κουφάρι πάνω στο στρώμα. ‘Ήθελα να μείνω εκεί μέρες και να κοιμάμαι μα… το τηλέφωνο χτύπησε και μια απλή, χαμηλή φωνή από την άλλη γραμμή μου λέει: «Καλημέρα! Πήγε 06:00 η ώρα! Έχετε αφύπνιση!». Η απάντηση στη χαμηλόφωνη καλημέρα μου ήταν μια ξερή ευχαριστήρια καλημέρα…

Άνοιξα τα μάτια. Διαπίστωσα πως η νύχτα ακόμα φορούσε τα καλά της. Σαν να μη μεσολάβησε ο ολιγόωρος ύπνος μου. Σαν να ήταν εκεί, διπλά μου και να με περίμενε μέχρι να ξυπνήσω. Σαν να με παρατηρούσε όσο κοιμόμουνα. Λες και ήθελε κάτι να μου πει. Αλλά δεν ήταν σίγουρη. Έτσι λάγνα και σκοτεινή μου έκανε παρέα όσο ετοιμαζόμουν για να πάω να εργαστώ. Και αργότερα, χωρίς να βγάλει το διάφανο φόρεμα της, έδωσε τη σειρά της στη μέρα. Αλλά τι να το κάνεις… ρούχο «δανεικό» δεν είναι τόσο όμορφο πάνω στη Μέρα όσο στη Νύχτα. Λες και της είναι πολύ μεγάλο το φόρεμα. ‘Η πολύ μικρό. Μερικά πράγματα είναι μοναδικά γιατί έτσι πρέπει να είναι…

Η Ερωτιάρα Νύχτα πήγε για ύπνο. Η Μέρα ήρθε να φωτίσει τον κόσμο και να τον ξεμπροστιάσει. Κι εγώ που δεν έχω πια που να κρύψω τις σκέψεις μου, αποφάσισα πως πρέπει απλά να το αποδεχτώ……

Πέμπτη 15/11/07 14.23

 φωτο:http://silent-reverie.deviantart.com/art/Night-Butterflies-22529921

Στο σπίτι των εκπλήξεων...

...πέρασα το χτεσινό βράδυ. Ένα σπίτι που όπως πολύ χαρακτηριστικά μου είπες "ποτέ μη πεις πως κάτι αποκλείεται να το βρεις εδώ..." και ναι.. πόσο δίκιο έχεις...

Το σπίτι "κοιμήθηκε". Η σιωπή απλώθηκε ήρεμα, μόνο εμείς στην αρχή δε μπορούσαμε να τη νιώσουμε. Ένταση. Διαφωνίες. Μέχρι που παλέψαμε κι όλας στο τέλος. Αλλά όλα αυτά είναι κομμάτι της βραδιάς...

Οι καρέκλες πήραν τη θέση τους κάτω από τον αποροφητήρα που μαζεύει τη νικοτίνη, την πίσσα, την κάπνα, τα λόγια μας, τα μυστικά μας, τις σκέψεις μας από τον χώρο. Το φως του άναψε. Καθίσαμε στις καρέκλες μας, άπλωσα τα πόδια μου πάνω στον πάγκο, πάνω από τα δικά σου, κι εσύ κάθισες αναπαυτικά... η βραδιά μας ξεκίνησε. Γυναίκες τόσο διαφορετικές μα που τόσο μοιάζουν. Εσύ δυναμική, με πάθος για ζωή, κυνική, σκληρή. Εγώ νοσταλγική, τρυφερή, ονειροπόλα, ρομαντική. Ό,τι έλειψε απο τη μία βρέθηκε στην άλλη...

Τα φώτα όλα έσβησαν. Μόνο το κερί έκαιγε και προσπαθούσε να φωτίσει τις στιγμές μας. Έστριψα ένα τσιγάρο για 'μένα. Κι ένα για 'σένα. Αλλά δε το είδες... " Ένα έστριψες;" με ρώτησες. Σε κοίταξα αποδοκιμαστικά. Δεν απάντησα. Παρατήρησες λίγο καλύτερα. "Φίλη μου.. έστριψες και για 'μένα; " Σε κοίταξα ξανά. "Φυσικά...!" σου απάντησα...

Λόγια πολλά, συζητήσεις ατελείωτες, γέλια πνιγμένα για να μη ξυπνήσουν τα παιδιά και ο σύζυγος, μελαγχολικές στιγμές, όμορφες στιγμές, στιγμές έντονες με πάθος για ζωή. Στιγμές κινηματογραφικές. Το φως έσβησε πάλι για λίγο. Μόνο το κερί έμεινε. Μετά από λίγο άναψε ξανά..

Η ώρα πέρασε πια. Πήγε 04.30. Πρέπει να κλείσουμε τη βραδιά μας. Αύριο έχει πρωινό ξύπνημα. Η μία ακολουθούσε την άλλη προς το πίσω μέρος του σπιτιού που οδηγεί στα υπνοδωμάτια. "Καλό βράδυ φιλενάδα" μου είπες και πήγες προς τα δεξιά. "Να ονειρευτείς όμορφα απόψε" σου απάντησα και πήρα την αντίθετη πορεία...

Οι ακατάστατες ζωές των δυο γυναικών πήγαν να ονειρευτούν ακούγοντας τον αέρα που λυσσομανούσε έξω και τις νανούριζε.......

Σάββατο 10/11/07 16.27

φωτό: http://deadlycase.deviantart.com/art/Friends-75581135

Όνειρα....

Σαν ξωτικά έρχονται και μαζεύονται γύρω μου χοροπηδώντας, τραγουδώντας και γελώντας. Όνειρα Κόκκινα σαν Φωτιά. Άσπρα σαν Αγνότητα. Όνειρα Ροζ, ανακατεμένα με Πάθος και Παιδικότητα. Όνειρα όμορφα, τόσο όμορφα που δε θυμάμαι πως να τα αντιμετωπίσω και φοβάμαι μήπως από τον φόβο μου να βρεθώ απέναντι τους τσιμπήσω το μπράτσο μου και ξυπνήσω ξαφνικά....

Ο χειμώνας έχει αυξάνει τους ρυθμούς άφιξής του. Το σπίτι μου έχει ντυθεί στα χειμωνιάτικά του. Η γωνιά των κεριών μου άναψε και φέτος για να ζεστάνει τη χλιαρή μου διάθεση και να φωτίσει τη θαμπή ασπρόμαυρη και μουντή εικόνα των ματιών μου. Προχτές πήγα και αγόρασα καινούριο θερμοστάτη για το ενυδρείο μου. Χειμώνιασε. Κάνει κρύο πια...

Πάνω που εκείνη ήταν έτοιμη να αντιμετωπίσει το κρύο και αυτού του χειμώνα μόνη, ξαφνικά, ένα Σαββατόβραδο είδε ένα όνειρο. Ένα όνειρο με έναν Άντρα με βαθυγάλανα μάτια. Τη κοιτούσε επίμονα. Αμήχανα σχεδόν. Όταν σήκωνε το βλέμμα της προς τα εκείνον, εκείνος κοιτούσε το δικό της για λίγη ώρα και μετά χαμήλωνε και πάλι τα μάτια του. Δε μιλούσε πολύ. Τη κοιτούσε όμως. Πότε με ερωτισμό, πότε αμήχανα, πότε με απορία. Εκείνη κάθε φορά προσπαθούσε να μαντέψει. Ήθελε να πλησιάσει μα τη σταματούσε το αόρατο χέρι του φόβου...

Πέρασε έτσι απέναντι του και αμίλητη ολόκληρο το βράδυ. Ώσπου εκείνος σηκώθηκε. Πλησίασε προς την έξοδο του δωματίου. Εκείνη σηκώθηκε από πίσω του και τον ακολούθησε προς την έξοδο. Κοιτάχτηκαν πάλι στα μάτια. Εκείνος έσκυψε και της φίλησε το στόμα. Εκείνη, στο όνειρο της, έκλεισε τα μάτια της να απολαύσει την ευδαιμονία της ονειρικής εκείνης στιγμής. Όταν άνοιξε τα μάτια της ο Άντρας είχε χαθεί από μπροστά της...

"Περίεργο όνειρο" σκέφτηκε. Ζωντανό όσο και οι επιθυμίες της...

Πάω να ξαπλώσω να ονειρευτώ.......

Τετάρτη 07/11/07 17.17

φωτό:http://dante-mk.deviantart.com/art/dreams-106118592

Το κορίτσι της βροχής...

 Την είδε μπροστά του μουσκεμένη ως το κόκαλο από τη βροχή που από χτες βράδυ δεν έπαψε στιγμή να πέφτει. Χτύπησε την πόρτα του. Εκείνος άνοιξε. Δε περίμενε να τη βρει εκεί έξω. Εκείνη κρυώνει. Τρέμει σαν το ψάρι. Σπαρταράει. Από τα μουσκεμένα της ρούχα; Από το κρύο; Από την αγωνία; Δε ξέρει κι εκείνη να πει...

Τον κοίταξε στα μάτια. "Περπάτησα μες τη βροχή, με αμφίβολο το αίσθημα της αποδοχής μου. Ήθελα απλά να σε δω..." του είπε. Εκείνος την κοίταξε απορημένα. Δε την περίμενε. Εκείνη σκέφτηκε να φύγει, μα κοντοστάθηκε. Δεν είναι η πρώτη φορά που αναθεωρεί σχεδόν άμεσα. Τον κοίταξε στα μάτια. Τα βρεγμένα μαλλιά της είχαν κολλήσει στο πρόσωπό της. Τα χέρια της τύλιγαν το μουσκεμένο κορμί της στην προσπάθειά της να το ζεστάνει. Είναι κουρασμένη και ξαφνικά ένιωσε να κρυώνει ακόμα πιο πολύ. Δεν έχει ιδέα γιατί. Ίσως η παγωμένη ματιά εκείνου. Έχει έναν θυμό στο βλέμμα του. Έναν παγωμένο θυμό. Θυμό για εκείνη; Δε γνωρίζει. Μα θέλει να μάθει...

"Πέρασε μέσα. Θα πουντιάσεις εντελώς" της είπε και ανοίξε κι άλλο την πόρτα για να μπει. Εκείνη προχωράει στον διάδρομο. Γυρίζει το βλέμμα της πίσω και τον συναντά με μια κουβέρτα στο χέρι. Εκείνος την άνοιξε ανάμεσα στα χέρια του και την προσκάλεσε να μπει μέσα τους να ζεσταθει. Εκείνη κοντοστέκεται και πάλι. Έχει ανάγκη να πιαστεί από κάπου. Ταλαιπωρημένη, με παπούτσια που έχει περάσει όλη η βροχή του κόσμου από πάνω τους, με πόδια κομμένα από τα γόνατα και κάτω από το περπάτημα και σε ημιλυπόθυμη κατάσταση, αποφασίζει πως δεν έχει άλλη επιλογή πέρα από το να πάει να πιαστεί από εκείνον. Πλησιάζει και σχεδόν κρέμεται από πάνω του. Τη βαστάει...

...ενώ πηγαίνουν να καθίσουν στον καναπέ. Ο ένας απέναντι από τον άλλο. "Ήρθα γιατί δεν άντεχα άλλο μακριά σου. Ήρθα να σου πω όλα όσα φοβήθηκα πως ποτέ δε θα προλάβω να ξεστομίσω." Του μιλούσε συνέχεια. Την άκουγε με τόση προσοχή, σα να μη του έφτανε ο ήχος της φωνής της και διάβαζες τα χείλη της. Έσκυψε και τη φίλησε. Τα κορμιά τους έκαναν τον πιο υπέροχο Έρωτα το ένα στο άλλο. Εκείνη ένιωσε πως την αποχαιρετούσε με το σώμα του. Ίσως έτσι ένιωσε κι εκείνος. Είναι αλήθεια; Κανείς δε ξέρει...

21/10/07 13.44

φωτό: http://delun.deviantart.com/art/Raining-Sorrow-20606210

"Ακούς;"

 Δε ξέρω πως και γιατί βρέθηκα πάλι στα ίδια. Από τη μια στιγμή στην άλλη επέστρεψα σε μια πραγματικότητα που διόλου δε μου αρέσει. Ακόμα και η επιδιωκόμενη δραπέτευση από αυτή μοιάζει μαρτύριο. Δεν έχω καμιά διάθεση να προσπαθήσω να βρεθώ μακριά της. Δε ξέρω αν αξίζει τον κόπο.Στιγμές… Στιγμές χαράς, στιγμές μοναξιάς, στιγμές θλίψης, στιγμές πόνου, στιγμές χαμόγελου, στιγμές αποχωρισμού. Και πάλι πίσω. Και πάλι στα ίδια. Κουράστηκα! Ακούς; Κουράστηκα! Όχι από ‘σένα. Από μένα. Που τόσα χρόνια κυνηγώ το άπιαστο, το δύσκολο, αρνούμενη να αποδεχτώ να παλέψω στα εύκολα και δεδομένα. Και πάνω που είχα αποδεχτεί πως δεν υπάρχεις, ήρθες κι έκανες αισθητή την παρουσία σου. "Εδώ είμαι! Κοίταξε με!" Σαν το τετράγωνο φρούτο το ζουμερό το πράσινο με ροζ καρδούλες, το γευστικότατο που έτρωγα χτες βραδύ στο όνειρό μου. Έψαξα σε όλους τους πάγκους με φρούτα του κόσμου, μα δε το βρήκα πουθενά. Αποδέχτηκα πως δεν υπάρχει. Μα.. να! Εκεί στην άκρη ενός πάγκου το βρήκα... μα δε μπορούσα να το πάρω. Σε βρήκα... μα δε μπορώ να σε έχω... "Ακούς;" Όχι… δεν ακούς… δεν είσαι εδώ… Ήρθε η τελευταία πριν το τέλος στιγμή που έκανε το μυαλό μου να σκεφτεί πως τελικά τα πράγματα δεν είναι όπως εκείνο τα φανταζόταν…Θέλω τόσα να σου πω, μα οι λέξεις των σκέψεων μου ταξιδεύουν πιο γρήγορα από τα δάχτυλά μου. Βγαίνουν σαν χείμαρρος από μέσα μου, γίνονται κόμπος στο λαιμό μου κι εγώ στην προσπάθειά μου να μη πνιγώ, καταπίνω να πάει παρακάτω. Λες και δε ξέρω πως κάποια στιγμή ο κόμπος θα ανέβει και πάλι. Λες και δε ξέρω πως θα με πνίξει. Λες και δε ξέρω πως η μόνη λύση για να πάψω να πνίγομαι είναι να τον σπάσω. Αν θες πες μου πως φυγοπονώ. Μπορεί και να το κάνω… δε ξέρω. Μη μιλάς. Δε μπορώ να σε ακούω πια, με πονάς. Αποφεύγω να σου μιλήσω, δε θέλω να δω το τέλος. Αν θες πες μου πως φυγομαχώ. Μπορεί και να το κάνω. Δε ξέρω…Περιμένω να δω την αλήθεια των ματιών σου. Να νιώσω τη γυμνή ανασφάλεια του κορμιού σου. Δε χρειάζεται να πεις πολλά. Δε χρειάζεται να πεις τίποτα. Μόνο που θα δω μέσα τους, θα καταλάβω. Τι είναι αυτό που θες από μένα. Ίσως έτσι ανακαλύψω τι είναι αυτό που θέλω κι εγώ από ‘σένα. Είμαι ερωτευμένη; Δε ξέρω… δε θυμάμαι καν πως είναι να είσαι ερωτευμένος. Δε μπορώ να σου μιλήσω άλλο. Δε μπορώ να βάλω τις σκέψεις μου σε μια λογική σειρά. Εγκλωβισμένη σε μια φυλακή που δε μπορώ να ξεφύγω εύκολα. Παντού γύρω μου υψωμένοι τοίχοι. Όλα είναι ανάκατα στο μυαλό μου. Δε βαριέσαι… Καλό βράδυ Ξένε…

«Ό,τι είπαμε είπαμε….»

Στη μνήμη των στιγμών που στραγγαλίσαμε…

16/10/07 21.1

φωτό:http://j4d3.deviantart.com/art/deaf-79325921

Για εκείνους που φεύγουν...

Ποτέ δε κατάλαβα γιατί οι άνθρωποι έρχονται αφού δεν έχουν σκοπό να μείνουν. Γιατί επενδύουν σε συναίσθημα, αφού πρόκειται να φύγουν. Φεύγουν από φόβο; Από ανεπάρκεια; Δεν έχω ιδέα…

-Με πνίγεις το καταλαβαίνεις;
-Ηρέμησε… μην εκνευρίζεσαι…
-Μα με πνίγεις! Λιγοστεύει ο αέρας μου! Πως γίνεται να μη κλωτσάω;
-Έλα… ηρέμησε… συγνώμη…
-Δε μπορώ το καταλαβαίνεις; Δε μπορώ έτσι…
Δε μπορώ…
Δε….
-Σςςςςςς…ηρέμησε κορίτσι μου… συγνώμη…

Και κάπως έτσι εκείνος πήρε αγκαλιά εκείνη… Της έδωσε ένα μεγάλο φιλί, την έκρυψε στην αγκαλιά του μέχρι το πρωί. Κι εκείνη ήρεμη και γαλήνια, έμεινε εκεί αποχαιρετώντας το Φθινόπωρο και καλωσορίζοντας τον Χειμώνα. Έμεινε όλο το βράδυ, γιατί ήξερε πως η μέρα που ξημέρωνε θα τον έπαιρνε και πάλι μακριά της. Ίσως για πάντα. Από φόβο; Από ανεπάρκεια; Δεν έχω ιδέα…



16/10/07 03:03

φωτό: http://blackcloudconnected.deviantart.com/art/Alone-29284646

Το μεγάλωμα της μέρας....

 07:22. Τα φώτα της πόλης ανάβουν ακόμα λες και ο ουρανός δεν έχει καμιά πρόθεση να ξημερώσει. Κοιτάζω έξω από το παράθυρο του γραφείου μου παρατηρώντας τον ενώ εκείνος έχει πάρει ένα χρώμα βαθύ μπλε να φορέσει για ρούχο. Τα αστέρια έσβησαν ή κρύφτηκαν πίσω από τα σύννεφα που εδώ και μερικές μέρες κάνουν συντροφιά στην μελαγχολική μου διάθεση. Δε νιώθω άσχημα όμως μέσα σε αυτή. Η μελαγχολία, είναι η μούσα των σκέψεών μου. Μου αρέσει να σκέφτομαι και να γράφω. Να γράφω όταν σκέφτομαι...

07:28. Σα να άνοιξε λιγάκι το χρώμα του του ουρανού. Ξημερώνει σιγά σιγά. Τη νύχτα διαδέχεται η καινούρια μέρα. Έχει μια γαλήνια ησυχία έξω. Πόσο αγαπώ αυτή την πόλη τούτες τις ώρες! Είμαι μόνη, κάτι που απολαμβάνω κι επιδιώκω πολλές φορές, με επιτυχία τις περισσότερες. Ακόμα και ανάμεσα στο πλήθος. Παλιότερα τη μισούσα τη μοναξιά μου, ερχόταν απρόσκλητη και της περισσότερες φορές μου έκανε αρμένικη βίζιτα. Προσπαθούσα να απαλαγώ από αυτή, μα η μοναξιά λειτουργεί αυτόνομα, σαν τον Έρωτα. Δε σε ρωτάει πότε θα έρθει. Δεν υπακούει σε κανόνες. Μα όσο μεγαλώνω τόσο την αναζητώ. Δε με χωράει τούτος ο κόσμος. Δεν ανήκω σε αυτόν...

07:36. Ο ουρανός φαίνεται γαλανός πίσω από τα σύννεφα. Θα ήθελα να πετάξω πάνω από αυτά, να κοιτάξω πρώτη από όλους τον ήλιο να βγαίνει. Να ρίξω μια ματιά στον κόσμο από ψηλά, να παρατηρήσω το ξύπνημά του. Θα μπορούσα να το κάνω, ίσως, μα φοβάμαι μη καούν τα φτερά μου. Ειδικά τώρα που η ώρα πήγε...

...07.49 και πάνω δεξιά μου βλέπω το κιτρινόλευκο χρώμα που προδίδει την κρυψώνα του ήλιου πίσω από τα σύννεφα που αραίωσαν γύρω του. Η πόλη ξύπνησε. Οι ήχοι έγιναν δυνατότεροι. Οι κόρνες των αυτοκινήτων, οι ήχοι των λεοφωρείων, τα φώτα των απέναντι διαμερισμάτων, κάνουν σαφή την εικόνα της πόλης που ξυπνάει. Πίνω μια γουλιά καφέ. Με μια βαθιά ρουφηξιά τελειώνω το τσιγάρο μου. Σηκώνομαι και ανοίγω το παράθυρο να βγει ο καπνός από τον χώρο και ψιθυρίζω στις 07:58

......καλημέρα....

13/10/07 07.59

φωτό: http://adoniswerther.deviantart.com/art/Sunrise-51088084