Το κοριτσι της Βροχης...

Μάτια

2012-03-01T03:10:00.002+02:00

Πέρασα από τη Βιβή σήμερα. Να της πω τα νέα μου. Μου χαμογέλασε και μου είπε πως κάποιο ρολόι έχασε ένα γρανάζι και ξεχαρβαλώθηκε και ο χρόνος κύλησε πολύ γρήγορα μέσα μου και μεγαλώνω με ταχύτατους ρυθμούς. Ήθελα να της φωνάξω “Είμαι έτοιμη!” αντ’ αυτού της είπα πως νομίζω πως σιγά σιγά ετοιμάζομαι. Δε ξέρω που θα βρίσκομαι αύριο. Δε ξέρω καν αν με χωράει αυτός ο τόπος. Θέλω να πιω μερικές συγνώμες για πρωινό για να τις κουβαλάω πάνω μου κάθε φορά που θα νιώθω πως πρέπει να τις πω. Έτσι δε θα έχω δικαιολογία πως δε κουβαλούσα μία πάνω μου γι αυτό δεν την είπα. Επίσης και μερικά δικαιώματα να πιω για να με ξεχνάω μέσα μου. Μετά πέρασα από τη Ντίνα. Με ρώτησε αν θέλω ζεστό ή κρύο καφέ και της απάντησα με παγάκια. Πήρε και η Ρούλα τηλέφωνο και της έκανα πλάκα πως πήρε σε λάθος νούμερο και όταν με κατάλαβε πάτησε τα κλαμμενογέλια που είχε καιρό να με ακούσει. Κάτι για απουσίες είπαμε και κλείσαμε. Μου φαίνεται να ζω τη ζωή πάνω σε ένα θεατρικό σανίδι κάποιας φανταστικής ηρωίδας εμπνευσμένης από ένα αφάνταστο μυαλό. Δε με νοιάζει ο κόπος σου. Με νοιάζει που για άλλη μια φορά δε κατάφερες τίποτα. Πάρε το δισάκι σου και περπάτα. Και τώρα που, δε ξέρω αν το ξέρεις αλλά εδώ και τρείς ώρες και εννιά λεπτά μπήκε η Άνοιξη, μη ξεχάσεις να πολλαπλασιαστείς…

Στις έντεκα το πρωί είχε ήλιο και οκτώ

βαθμούς κελσίου και χιόνιζε.

Βγήκε ο ήλιος στις έντεκα και σαράντα

και πριν ανέβω στον

δεύτερο είχε ήδη αρχίσει η μπόρα...

Και η σιωπή πήγε

περίπατο διαρκείας...

Φώτο

Εις μνήμην...

2012-02-22T21:47:00.001+02:00

Σςςςςςς…. Ενός έτους σιωπή…

Καληνύχτα αστέρι...

Φώτο

Λαιμός

2012-02-12T12:05:00.002+02:00

Κάθε πρωί στις επτά ο χρόνος κυλάει σε ρυθμούς που έχω πια συνηθίσει και αντιλαμβάνομαι. Περπατάω στις μύτες γιατί οι πτέρνες μου έχουν ματώσει από το κρύο. Έτσι μπορώ και κινούμαι ήσυχη δίχως να γίνονται αντιληπτά τα σταγονίδια της παρουσίας μου πέφτοντας πάνω σου. Ανοίγω το στόμα, βγάζω τη γλώσσα μου, σε κοιτώ στα μάτια και σου λέω να μου δώσεις άλλη μια φορά τον εαυτό σου σε κουταλάκι του γλυκού. Θέλω να σε ρωτήσω “μα τι κάνεις;” και να μου πεις “σε πηδάω αγάπη μου” και μετά να τελειώσουμε σαν σε ταινία νουάρ όσο πιο σκληρά, κυνικά, ερωτικά και σκοτεινά μπορούμε. Γίνε εσύ Γη μια φορά, να γίνω εγώ Φωτιά να νιώσεις πως είναι να καίγεσαι από μένα καθώς λιώνεις σαν παγάκι στις παλάμες μου. Θα γίνεις νερό, θα σε πιω και όταν με πονέσεις πάλι θα σε ξοδέψω για να κλάψω μερικές βροχές ακόμα. Κι έτσι θα φύγει και ο Φλεβάρης. Και από τον Μάρτη βλέπουμε πάλι. Ναι;

Εχτές υπέκυψα
στα τραύματά μου
στο πάτωμα της
Εντατικής
όπως
μπαίνεις δεξιά.

Καμμένα απο την παγωνιά λουλούδια

2012-02-06T09:52:00.001+02:00

Κάνει κρύο, πέφτω πάνω στα παγκάκια και τους δρόμους, ξεπλένω τις λάσπες από τα παπούτσια σου. Με εγκλωβίζεις πίσω από την ομπρέλα σου κι έπειτα με περπατάς πατώντας από πάνω μου. Ξεπλένω το πρόσωπό σου, και όταν κλείνεις την ομπρέλα σου γυρίζω πάνω από το κεφάλι σου και πέφτω πάνω στα μαλλιά σου. Εισβάλλω στο νου σου, ποτίζω τις σκέψεις σου, δακρύζω τα μάτια σου και κυλάω στα μάγουλά σου. Βρέχω το μπλουζάκι σου και κολάω πάνω σου. Ξεσπάω με δύναμη στα τζάμια σου, λερώνω τα γυαλιά σου. Στέκομαι ακριβώς μπροστά σου κι ας είσαι πίσω από τη κλειστή μπαλκονόπορτα του σαλονιού σου. Γλιστρώ πάνω σου κι ας με κοιτάς από απόσταση με τον καφέ σου στο χέρι σου. Πέφτω στη σκεπή σου. Κάνω θόρυβο. Κυλάω στα λούκια του σπιτιού σου και καταλήγω από σωλήνες πίσω στη Γη. Μετά περιμένω έναν Νοτιά να φυσήξει να με κάνει σύννεφο. Και όλο από την αρχή ένας κύκλος. Όπως όλα εκείνα που υπάρχουν χωρίς αρχή και χωρίς τέλος. Όπως εκείνα που ξεκινούν τελειώνοντας. Όπως εκείνα που αρχίζουν πριν καν τελειώσουν. Ή τελειώνουν πριν αρχίσουν ξανά. Μου λείπει ένα σώμα που όταν ξαπλώνω μαζί του μοιάζουν τα κορμιά με ξύλα στο τζάκι που αγκαλιάζονται πάνω από μια φωτιά που καίει αργά τη σάρκα μέχρι να γίνουν στάχτη στον χαμό ενός απολαυστικού πηδήματος.

there was a girl who loved the rain
she was alone but never scared
everyone thought that she was lost
but no one tried to give her hope

and when I saw her I felt calm
she was the one I saw that night
when I was crying full of pain
she took my tears and made them rain

there was a girl who loved the rain
she had a calm and peaceful face
nobody knew what was her name
everyone used to call her "rain"

and when I saw her I felt tears
she was the one who knew my dreams
she took my hand and then she waited
when she breathed out, it started raining

and it was one night that she just left and
It was raining everyday
I tried to reach her but she wasn't there

and when I saw her I felt light
she was the one who changed my life
when I was crying full of pain
she took my tears and made them rain

and when I saw her I felt tears
she was the one who knew my dreams
when I was crying full of pain
she took my tears and made them rain

there was a girl who loved the rain
I never saw her since that day
but every time I hear the rain
I know she is there and feels the same

...κι όμως η Γη γυρίζει...

40άρα τηλεόραση με ανάλυση 100Ηz

2012-01-23T21:21:00.002+02:00

Ίδιοι. Μικροί πανομοιότυποι άνθρωποι τοποθετημένοι προσεκτικά ο ένας δίπλα στον άλλο. Ο πλανήτης μοιάζει με πελώρια αυλή με άπειρους νάνους παγωμένους στο σταμάτημα του χρόνου, ακίνητους, σε διάφορες γκριμάτσες. Τόσο ίδιοι που τους ξεχωρίζεις πια από τη γκριμάτσα και το χρώμα στο καπέλο. Και κάπου ανάμεσα τους κι εγώ κι εσύ και μερικά ακόμα άτομα από το είδος που εξαπλώθηκε αρκετά για να είναι ικανό να κατασπαραχτεί από μέσα τρώγοντας ο ένας τον άλλο…

Μη με κοιτάς

στραβά
γιατί θα

σε κλωτσήσω

και θα

σπάσεις...

Ονομαστικη- Αιτιατική-Γενική-Κλητική

2012-01-16T20:31:00.002+02:00

Η ΑρχήΤης ΑρχήςΤην Αρχή ΑρχήΗ ΑρχήΤης ΑρχήςΤην Αρχή ΑρχήΗ ΑρχήΤης ΑρχήςΤην Αρχή ΑρχήΗ ΑρχήΤης ΑρχήςΤην Αρχή ΑρχήΗ ΑρχήΤης ΑρχήςΤην Αρχή ΑρχήΗ ΑρχήΤης ΑρχήςΤην Αρχή ΑρχήΗ ΑρχήΤης ΑρχήςΤην Αρχή ΑρχήΗ ΑρχήΤης ΑρχήςΤην Αρχή ΑρχήΗ ΑρχήΤης ΑρχήςΤην Αρχή ΑρχήΗ ΑρχήΤης ΑρχήςΤην Αρχή ΑρχήΗ ΑρχήΤης ΑρχήςΤην Αρχή ΑρχήΗ ΑρχήΤης ΑρχήςΤην Αρχή ΑρχήΗ ΑρχήΤης ΑρχήςΤην Αρχή ΑρχήΗ ΑρχήΤης ΑρχήςΤην Αρχή ΑρχήΗ ΑρχήΤης ΑρχήςΤην Αρχή ΑρχήΗ ΑρχήΤης ΑρχήςΤην Αρχή ΑρχήΗ ΑρχήΤης ΑρχήςΤην Αρχή ΑρχήΗ ΑρχήΤης ΑρχήςΤην Αρχή ΑρχήΗ ΑρχήΤης ΑρχήςΤην Αρχή ΑρχήΗ ΑρχήΤης ΑρχήςΤην Αρχή ΑρχήΗ ΑρχήΤης ΑρχήςΤην Αρχή ΑρχήΗ ΑρχήΤης ΑρχήςΤην Αρχή ΑρχήΗ ΑρχήΤης ΑρχήςΤην Αρχή ΑρχήΗ ΑρχήΤης ΑρχήςΤην Αρχή ΑρχήΗ ΑρχήΤης ΑρχήςΤην Αρχή ΑρχήΗ ΑρχήΤης ΑρχήςΤην Αρχή ΑρχήΗ ΑρχήΤης ΑρχήςΤην Αρχή ΑρχήΗ ΑρχήΤης ΑρχήςΤην Αρχή ΑρχήΗ ΑρχήΤης ΑρχήςΤην Αρχή ΑρχήΗ ΑρχήΤης ΑρχήςΤην Αρχή ΑρχήΗ ΑρχήΤης ΑρχήςΤην Αρχή ΑρχήΗ ΑρχήΤης ΑρχήςΤην Αρχή ΑρχήΗ ΑρχήΤης ΑρχήςΤην Αρχή ΑρχήΗ ΑρχήΤης ΑρχήςΤην Αρχή ΑρχήΗ ΑρχήΤης ΑρχήςΤην Αρχή ΑρχήΗ ΑρχήΤης ΑρχήςΤην Αρχή ΑρχήΗ ΑρχήΤης ΑρχήςΤην Αρχή ΑρχήΗ ΑρχήΤης ΑρχήςΤην Αρχή ΑρχήΗ ΑρχήΤης ΑρχήςΤην Αρχή ΑρχήΗ ΑρχήΤης ΑρχήςΤην Αρχή ΑρχήΗ ΑρχήΤης ΑρχήςΤην Αρχή ΑρχήΗ ΑρχήΤης ΑρχήςΤην Αρχή ΑρχήΗ ΑρχήΤης ΑρχήςΤην Αρχή ΑρχήΗ ΑρχήΤης ΑρχήςΤην Αρχή ΑρχήΗ ΑρχήΤης ΑρχήςΤην Αρχή ΑρχήΗ ΑρχήΤης ΑρχήςΤην Αρχή ΑρχήΗ ΑρχήΤης ΑρχήςΤην Αρχή Αρχή............

....Ω Αρχή...

Μέρα πρώτη.Το
σπίτι μυρίζει

γιασεμί και απουσία.

Ή η απουσία

έχει μυρωδιά

γιασεμιού.

Τσαφ

2012-01-12T18:14:00.012+02:00

Άκουσα το τρέμουλο της αναπνοής σου και ξαφνιάστηκα. Ανέβηκα στον δεύτερο και κοίταξα έξω από το παράθυρο, "επιτέλους" είπα, και γύρισες να με κοιτάξεις. Σου χαμογέλασα αλλά δε το κατάλαβες, ίσως επειδή το κραγιόν στα χείλη μου είχε εξαφανιστεί και είχε μείνει μόνο το περίγραμμα. Κατέβηκα στο πάρκινγ κι έβαλα μπρος τη μηχανή κι έστριψα ένα τσιγάρο. Σε είδα να στέκεσαι απέναντί μου να κοιτάς αφηρημένα κάπου απροσδιόριστα κι εγώ δήθεν αδιάφορα σε προσπέρασα. Πάτησα γκάζι κι έφυγα κι ένιωθα τόσο ελαφριά τα πόδια μου που μπορούσα να διανύσω ολόκληρη την απόσταση από το Ιερό σου σώμα μέχρι το Πορνείο του νου σου αβίαστα και άκοπα. Τα πόδια μου σήμερα δεν ήταν φτιαγμένα για φρένο και σε κάθε φανάρι μετρούσα αντίστροφα για να ανάψει πράσινο μέχρι να φτάσω. Δεν άναβε, σταματούσα, και άναβε μόλις πλησίαζες, και με προσπερνούσες, μέχρι τη στιγμή που στάθηκες δίπλα μου χωρίς ήχο και σε είδα να στρίβεις ένα τσιγάρο κι εσύ και να με κοιτάς επίμονα˙ αλλά εγώ δε σε κοιτούσα, ήταν η δική μου σειρά να αδιαφορήσω. Είδα την απογοήτευση σου να πέφτει πάνω στο παρμπρίζ μου και άνοιξα τους υαλοκαθαριστήρες και την καθάρισα λίγο πριν βάλω πρώτη και φύγω πρώτη και χαμογελάσω πρώτη που σε άφησα πίσω μου. Έφτασα σπίτι και μου έλειπε λίγο το φρενάρισμά σου αλλά βρήκα κάτι αποτσίγαρα σου στο τασάκι και τα άναψα σαν να ήσουν εκεί. Άνοιξες την πόρτα και ντράπηκα που με είδες να καπνίζω τα απομεινάρια σου και πέταξα τις στάχτες μαζί με το τασάκι στο τζάκι να καούν μαζί με τις ανάσες που ξόδεψα φυσώντας τον καπνό από τους πνεύμονές μου στην ανυπαρξία σου. Μάζεψα τις κουρτίνες και δε σου μίλησα μέχρι τη στιγμή που άκουσα τον ήχο του καυστήρα και την πόρτα του ψυγείου να ανοίγει. “Ήρθες” είπα χωρίς να ρωτήσω κι εσύ χαμογέλασες γιατί κατάλαβες πως τόση ώρα έκανα πως δε σε βλέπω. “Ήρθα” είπες χωρίς να μου απαντήσεις και κάθισες στο πάτωμα κι έκανες κάτι με τα κορδόνια των παπουτσιών σου λίγο πριν με δεις να μπαίνω γυμνή στο μπάνιο αφήνοντας την πόρτα ανοιχτή για να ακούς τα νερά να κυλούν πάνω μου. Δεν ήρθες να κρυφοκοιτάξεις γιατί ήξερες πως αν το έκανες θα έχανες στο στοίχημα που ήμουν σίγουρη πως θα κερδίσεις κι έτσι στο τέλος έχασες πάλι εσύ. Ετοίμασες καφέ, έναν για μένα κι έναν για σένα, έστριψες τσιγάρο, ένα για μένα κι ένα για σένα, και σκάλισες λίγο τα κούτσουρα που καιγόντουσαν στο τζάκι. Το ψυγείο είχε μείνει ανοιχτό κι έκανε εκείνο το περιοδικό “μπιπ” αλλά δε σηκώθηκες να το κοιτάξεις γιατί θα περνούσες μπροστά από την ανοιχτή πόρτα του μπάνιου. Ξέρω πως σε εκνευρίζει και αλλάζω τους όρους του στοιχήματος κι αρχίζω να τραγουδάω από μέσα το κομμάτι που λάτρευεις και μαγεύεσαι να το τραγουδάω και σηκώθηκες με φόρα και όρμησες μέσα στο μπάνιο και τράβηξες τη κουρτίνα και με είδες γυμνή να σε κοιτάζω επίμονα λέγοντας σου “πάλι έχασες” με τα μάτια. Μπήκες με τα ρούχα σου μέσα στη μπανιέρα και μου έπιασες το στήθος και σε κοίταζα πάλι επίμονα χωρίς να μιλάω κι εκνευρίστηκες με το χαμόγελό μου και με παράτησες. Έσταζαν τα ρούχα σου καθώς έφευγες από το μπάνιο κι εγώ ακολούθησα τις βρεγμένες πατημασιές σου για να σε δω να στέκεσαι πάνω στα πόδια σου και να κοιτάς έξω περιμένοντας να βρέξει γιατί σου είπα πως θα σου κάθομαι μόνο όταν βρέχει. “Θα κρυώσεις” σου είπα κι έφερα τις κούπες με τους ζεστούς καφέδες και τα δύο τσιγάρα κι έμεινα όρθια δίπλα σου. Με κοίταξες κι εγώ διόρθωσα λίγο την πετσέτα που τύλιγε το σώμα μου και σε κοίταξα απότομα σηκώνοντας τα μάτια μου καρφώνοντας τα δικά σου και σε έπιασα επ’ αυτόφωρο να κοιτάς τη σχισμή από το στήθος μου. Σήκωσες βιαστικά το βλέμμα σου και χαμογέλασα. “ Άναψέ μου το τσιγάρο μου” σου είπα και έβαλες το τσιγάρο πάνω σε ένα ξύλο και το ρούφηξες μέχρι να ανάψει. Το έβαλες απαλά στα χείλη μου και σε ευχαρίστησα με ένα τυχαίο άγγιγμα των δακτύλων μου στα δάχτυλά σου. Σε κοίταξα αλλά δε γύρισες να με κοιτάξεις. Επενδύεις στην ανυπαρξία σου κι εγώ κάνω όλα όσα θα ήθελα να κάνω σε κάποιον υπαρκτό. “Θα κρυώσεις” μου είπες εσύ αυτή τη φορά “ Πάνε ντύσου”, σε κοίταξα λίγο πιο επίμονα από πριν, σου χαμογέλασα λίγο πιο ειρωνικά και πήγα στην κρεβατοκάμαρα. Άνοιξα το ένα φύλο και ένιωθα τα μάτια σου να είναι καρφωμένα στα πόδια μου στο σημείο που έπεσε η πετσέτα στο πάτωμα. Ήξερα πως δε θα πλησίαζες. Είχες ήδη χάσει δυο φορές. Ήξερες πως ήξερα πως είσαι εκεί και αυτό ήταν μια έμμεση ήττα ακόμα. Ήξερα πως ήξερες πως ήξερα, αλλά δε σε κοίταξα. Έβαλα κάτι ζεστό έκλεισα τη ντουλάπα, έκλεισες τα μάτια σου, προσπέρασα το σώμα σου κι έπειτα ήρθα στο σαλόνι να καπνίσω το τελευταίο σου αποτσίγαρο λίγο πριν ανοίξω την τηλεόραση. Κάθισες απέναντι και σε ρώτησα “Ήρθες;” και μου απάντησες “Ναι, μόλις…”

Μισώ τα λεωφορεία,
τα πλοία και τους
σταθμούς των τρένων.
Σου το είχα πει
πως θα έδινα
Ύπαρξη στην ανυπαρξία σου.
Δεν υπάρχεις αλλά
και τι έγινε; Σάμπως

υπήρξες ποτέ σου;

Υ.Γ. Δε μου αρέσουν τα υστερογραφα αλλα πρέπει να ευχαριστήσω αυτόν, που χωρίς να το ξέρει, αυτό το τραγούδι έγινε το τραγούδι μου...

Σπίρτα

2012-01-06T12:42:00.001+02:00

Ευτυχώς ξεκίνησε να βρέχει και ξεβουβάθηκα. Φυσάει από τον Νότο και περιμένω την ομίχλη αργότερα για να καλύψει το σώμα μου για να μπορώ να κυκλοφορώ αόρατα γυμνή για να πειράζω το αυτί σου και να εκνευρίζεσαι. Φυσάει και μέσα στο σπίτι γι αυτό μάλλον βρέχει ακαταστασία κι ένα τραπεζάκι από τη σοφίτα έβγαλε πόδια και με εγκατέλειψε αφήνοντας τα πράγματά μου στο πάτωμα χωρίς ίχνος σεβασμού να τα βάλει έστω πάνω στο κρεβάτι. Λέω άλλα από αυτά που πιστεύω στους άλλους για να καταφέρω να ακούσω τον εαυτό μου να λέει ψέματα και να με πείσει πως η μετακόμιση της ψυχής είναι εύκολο πράγμα και, σιγά πόσο θα μου πάρει ο μεταφορέας για να τη μετακινήσει; Πήρα τηλέφωνο τις προάλλες στις Μεταφορές ο Μήτσος και μου είπε πως η τιμή της μετακόμισης δεν είναι σταθερή κι εξαρτάται από το βάρος της Ψυχής και όχι από τη διαδικασία της μεταφοράς. Του είπα τα δεδομένα μου και μου είπε πως πρέπει να πουλήσω όλη μου την προίκα για να καταφέρω να βρω χρήματα να τη μεταφέρω γιατί το βάρος της είναι πάνω από τριακόσιους πένητα τρεις τόνους και πάλι δε ξέρει αν θα τα καταφέρει μόνος του. Συνήθως, είπε, ζυγίζει εικοσιένα γραμμάρια, τώρα εγώ τι σκατά έκανα και τη γέμισα με τόνους δε ξέρει να μου πει και μου είπε να ψάξω μόνη μου να βρω. Μου είπε πως δε θα βρεθεί κανείς να κουβαλήσει την ψυχή μου και ίσως δεν είμαι έτοιμη ακόμα να φύγω μέχρι να ξεφορτώσω τη σαβούρα. Μου είπε επίσης να σκεφτώ να πουλήσω την ψυχή μου στον Διάολο για να μπορώ να μεταφέρω το κορμί μου άδειο και θα έχω το πλεονέκτημα να μείνω νέα για πάντα αλλά νομίζω πως οι ρυτίδες από τα παλιά μου χαμόγελα δίπλα στα μάτια μου πάνε και δε θέλω να τις αποχωριστώ. Έκαψα δύο τόνους ξύλα, χαράμισα διακόσια δύο προσανάμματα και τέσσερις σακούλες δαδιά για να ανάψω σήμερα το τζάκι και βασικά, πούτσες, τίποτα δε κατάφερα ακόμα. Φυσάω και ξεφυσάω για να πάρουν φωτιά κάτι εναπομείναντα κάρβουνα από τις προηγούμενες προσπάθειές μου και εισέπνευσα τόσο καπνό που αυτοκτόνησα. Φλερτάρω με την ιδέα του άδειου κορμιού και τις περισσότερες φορές με ρίχνει στο κρεβάτι και λίγο πριν δοθώ σηκώνομαι άτσαλα και λέω πως δεν είμαι έτοιμη ακόμα. Ακούω να με βρίζει, να λέει πως είμαι πουτάνα που κάθε φορά σηκώνομαι και αφήνω το άδειο κορμί πιο άδειο, πως κάνω σαν μυξοπαρθένα κι εγώ απλά γυρίζω την πλάτη μου και λέω πως δεν είμαι έτοιμη ακόμα να φύγω, το είπε και ο Μεταφορές ο Μήτσος. Ο αέρας ρίχνει μονίμως την αρροκάρια από το μπαλκόνι μου κάτω κι εγώ συνεχώς διακόπτω για να πάνω να μαζέψω τα αίματά της και γεμίζω αίμα παντού, ανάμεσα στα πόδια μου σταμάτησε πάντως το αίμα να τρέχει και ο Δημήτρης μου είπε πως πρέπει να ανανεώσουμε τη σχέση μας και να κάνουμε μερικούς μήνες να βρεθούμε γιατί έχει από τον Οκτώβρη που βρισκόμαστε μια φορά την εβδομάδα και φοβάται πως θα μπει η ρουτίνα ανάμεσά μας κι έτσι, μια που οι ωοθήκες μου δουλεύουν σαν πραγματικές εργάτριες με ζήλο και αποφασιστικότητα, θα βρεθούμε ξανά όταν καλοκαιριάσει για να μου πιάσει το στήθος μου και να μου δείξει πώς να το ψηλαφώ σωστά. Χτες το πρωί ξύπνησα με το χέρι μου ανάμεσα στα πόδια μου. Άρχισα να χαϊδεύω το σώμα μου μέχρι εκείνο να αρχίζει να καίγεται, να λιώνει, να στάζει και στο τέλος να τρέμει κι έβαλα το άλλο μου το χέρι στο στόμα μου για να μην ακούσει κανείς τον οργασμό μου. Δε θέλω. Δικός μου είναι, ολόδικός μου, και άντε μου στο διάολο που θα σας αφήσω να καυλώσετε με κάτι που ανήκει μόνο σε μένα. Η φωνή μου, μου ανήκει κι έτσι θα χύνω στα βουβά. Όλη μέρα είχα τα κέφια μου κι ας μη φαινόταν και, αλήθεια σου λέω, ούτε το τζάκι δεν είχα δυσκολευτεί τόσο πολύ όσο σήμερα να ανάψω. Τα ξύλα του Πάνου φταίνε κι ας κουβαλήθηκαν με τα χέρια. Λείπει λίγο σπίτι από το σπίτι μου και δε ξέρω που το έβαλα την περασμένη φορά που ξεσκόνισα. Ακόμα βρίσκω σταγονίδια από περασμένους βήχες και ξεχασμένα φτερνίσματα. Το σπίτι όμως δε μπορώ να το βρω πουθενά. Ζυγίζω μερικά μειονεκτήματα και μερικά πλεονεκτήματα και η ζυγαριά είναι στο μηδέν και δεν έχω πετύχει ποτέ μου άλλη φορά τέτοια ισορροπία και γαμώ το κέρατό μου το αιγοκερίσιο τώρα ήταν ανάγκη να ισορροπήσει; Ψάχνω απεγνωσμένα για κόκκους και μικροσωμάτια πλεονεκτήματος ή μειονεκτήματος και δε βρίσκω τίποτα ούτε καν κάτω από την τηλεόραση. Απελπίζομαι και περιμένω έναν κλέφτη να έρθει από το μπαλκόνι σκαρφαλώνοντας μπας και βρει τη ζυγαριά και κλέψει κανένα μειονέκτημα ή πλεονέκτημα για να ξυπνήσω το πρωί να δω την ανισορροπία και αποφασίσω αν θα χαρώ ή θα λυπηθώ που τα αντικείμενα μου βγάζουν πόδια και εξαφανίζονται…

Την επόμενη φορά

που θα

ονειρευτώ πως

μπαίνω σε

ασανσέρ

Δε θα ανοίξω τα

μάτια μου αν δε

σιγουρευτώ

πρώτα πως δεν επέζησα

από την

ελεύθερη

πτώση μου…

Δίχως

2012-01-04T11:15:00.000+02:00

βουβό τηλέφωνο

ο μόνος λόγος
που δεν σηκώνεις
ένα τηλέφωνο
είναι όταν πηδιέσαι
το χέσιμο
και όταν κάνεις αυτό
που σε γεμίζει
και σ’ αδειάζει
όσο τα προηγούμενα

ο μόνος λόγος
που μπορεί να μην απαντά
ένα τηλέφωνο
είναι ότι τα τηλέφωνα
συνήθως
δεν μιλάνε

πάλι δεν το σηκώνεις

Φώτης Γιαννίκος

Γκράουγκ

2011-12-26T23:15:00.007+02:00

Σήμερα συνάντησα ένα κορίτσι που
φοβόταν τους ήχους.

Όχι εκείνους που άκουγε. Μόνο
εκείνους που έβλεπε...

Κιχ-κιχ-κιχ-κιχ-κιχ-κιχ..............κιχ.

2011-12-21T20:35:00.001+02:00

Συνάντησα την εγκατάλειψη ανάμεσα στις έξι και στις έξι και μισή σήμερα το απόγευμα στα μισοπεθαμένα μου λουλούδια, στην σκόνη των επίπλων, σε κάτι χνούδια κάτω από της σκάλα, στις στάχτες μέσα στο τζάκι και στη λερωμένη λεκάνη της τουαλέτας. Έβρασα νερό στο καζάνι και το έχυσα με φόρα στον αέρα. Εντάξει. Όλα κάηκαν. Είναι καθαρά τώρα.

Σκασμός.

Μην ακούσω κιχ!

Τζάκι με στάχτες

2011-12-17T22:13:00.006+02:00

Ο χρόνος μετράει αντιστρόφως αντίστροφα. Οδηγώ με την πλάτη με ταχύτητα εκατό χιλιομέτρων την ώρα και με πιάνει τάση για εμετό. Τα δέντρα βγάζουν πόδια και απομακρύνονται μαζί με κάτι εργοστάσια κι εγώ εντυπωσιάζομαι που προτιμούν τα εργοστάσια από μένα. Εθισμένα σε δακρυγόνα και καυσαέριο πεθαίνουν όταν εισπνέουν τη βροχή μου και φοβούνται. Η ζωή κυλάει σε fast forward αλλά προς τα πίσω ακόμα και αν αυτό ακούγεται αδύνατο να συμβεί κι όμως συμβαίνει στην χώρα των θαυμάτων της Αλίκης που βρέθηκα χωρίς παραισθησιογόνα. Στον άσπρο μου λαιμό χτυπάει μια φλέβα που δεν είχα αντιληφθεί πως υπάρχει όλη μου τη ζωή εκεί. Ακολουθεί το ρα-πα-παμ-παμ των προηγούμενων ημερών και μιλάει με ποιητικό λόγο και λέει κάτι για προδοσία-έρωτα-φεύγα-τέλος-αρχή-αρχή-τέλος. Μη κατανεμημένες λέξεις τοποθετημένες άτακτα που αν τις βάλω τη μία δίπλα στην άλλη κάθε φορά με διαφορετική σειρά, βγάζουν τα πιο ακατανόητα νοήματα που μόνο το α-νοητό μυαλό μου μπορεί να καταλάβει. Προδοσία- τέλος-φεύγα-αρχή- αρχή-τέλος-έρωτα. Ή προδοσία-αρχή-έρωτα-τέλος-φεύγα-αρχή-τέλος. Αρχή- έρωτα-τέλος-προδοσία-φεύγα-τέλος-αρχή. Έρωτα-αρχή-τέλος-αρχή-φεύγα-τέλος-προδοσία. Και μπορώ κι άλλα αλλά θα μείνουν ανείπωτα. Δυο φορές πρόδωσα τη βροχή κι έφυγα. Μία όταν έφυγα και μία όταν έφυγα. Δεν είχα άλλη επιλογή. Και ξαναγυρίζω. Πάντα θα ξαναγυρίζω. Ούτε σε αυτό έχω επιλογή. Το κατάλαβα όταν ο αέρας είχε γεύση καλωδίου της ΔΕΗ και αίσθηση καμένης σάρκας. Δε τόλμησα να απλώσω το χέρι μου να σε αγγίξω˙ φοβόμουν τα κάγκελα του αέρα που με φυλάκιζαν και με κρατούσαν από πίσω. Είμαι πιο ψεύτρα από τη δειλία μου και πιο δειλή από το ψέμα μου. Εκείνο που πλάθω για να ονειρευτώ όταν κοιμηθώ. Δε τελείωσε. Όλα τώρα αρχίζουν. Σε μια αρχή που δε θα είναι σαν τα χρώματα της Δύσης αλλά της Ανατολής. Όχι δεν είναι τα ίδια. Εγώ τις νύχτες γίνομαι ήχος και μόνο τη μέρα γίνομαι άνθρωπος. Και μην ακούς αυτά που σου είπα άλλες φορές, το πριν είναι πριν και το μετά είναι μετά. Το τώρα όμως είναι Ενεστώτας. Αδιαπραγμάτευτο. Ξηλώνω αυτιστικά το φερμουάρ από τις παλιές μου μπότες κι γίνομαι η ίδια χρόνος μπαίνοντας μέσα στον χρόνο διαπιστώνοντας πόσο αλλιώς είναι να μετράς τον χρόνο από το να είσαι χρόνος. Τον ταΐζω ζαχαρόνερο με το κουτάλι της σούπας και όταν ο χρόνος μου τελειώνει τον ρωτάω «θες κι άλλο χρόνε;» αλλά εκείνος βαριέται εύκολα, μου ξινίζει τη μούρη του-μου ξινίζω τη μούρη μου- του ξινίζω τη μούρη μου- και συνεχίζει.

-Τέρμα οι πόρτες. Παίζουμε φεύγα;

-Πώς παίζεται;

-Είναι ένα παιχνίδι που σου μαθαίνει να φεύγεις σωστά ενώ ταυτόχρονα σου μαθαίνει πώς να σταματήσεις το φευγιό του άλλου που δε θες να φύγει.

-Δείξε μου.

-Πρέπει να πάω τα πούλια μου από εδώ-εδώ, από εδώ-εδώ και από εδώ-εδώ. η στρατηγική είναι να έχεις σχέδιο στον πόλεμο του φευγιού. Δεν πρέπει να με αφήσεις να προσπελάσω το οχυρό σου γιατί θα σου φύγω, και κάθε φορά που θα το κάνω θα πρέπει να έχεις εναλλακτικό σχέδιο να μου κλείσεις τις πόρτες για να μείνω πίσω.

-Πίσω από τις κλειστές πόρτες;

-Ακριβώς.

-Τι άλλο πρέπει να κάνω;

-Να βρεις τον σωστό τρόπο για να φύγεις.

-Να σε κρατάω πίσω και ταυτόχρονα να φεύγω;

-Ακριβώς!

-Γιατί να το κάνω αυτό;

-Για να έχεις την ικανοποίηση πως έφυγες πρώτα εσύ.

-Εγωισμός;

-Ναι μερικές φορές ναι.

-Τις άλλες;

-Τις άλλες παγίδα.

-Παγίδα;

-Ναι. Να σε αφήσω να φύγεις και να σε κάνω να πιστέψεις πως φεύγεις και τα καταφέρνεις δίχως άλλο, με σκοπό να μου ανοίξεις τις πόρτες για να μπορώ κι εγώ να φύγω πιο εύκολα. Και ίσως σε προσπεράσω και φύγω πρώτη εγώ.

-Κοροϊδία.

-Στρατηγική.

-Εγωισμός.

-Πόλεμος.

-Πάμε παρτίδα;

-Πάμε.

-...

-Έχασες.

-Τι σημαίνει αυτό;

-Ότι δε ξέρεις να φεύγεις.

-Εσύ ξέρεις;

-Έτσι φαίνεται. Δε το απέδειξα;

Μαλακίες. Μαλακίες εντυπωσιασμού. Ποτέ δεν ήξερα να φεύγω. Πάντα έμενα πίσω και περίμενα. Όταν έφευγα γινόταν επειδή βαριόμουν να περιμένω. Αυτό δεν είναι φευγιό. Αυτό είναι «πιάστηκε ο κώλος μου και σηκώνομαι». Όσες φορές έφυγα, έφυγα βίαια. Άκομψα. Ούτε αυτό σημαίνει «ξέρω να φεύγω» αυτό είναι γκρέμισμα. Κι έπειτα ένα βίαιο συναίσθημα αποκλήρωσης. Μη με κοιτάς. Δεν έχω σπίτι, δεν έχω ζωή να τη βάλω κάπου. Εξάρχεια, Ομόνοια, Καλαμαριά, Πλαγίαρι, Ντεπό, Σταθμός Λαρίσης, Φάρος, Καραμπουρνάκι, Νέοι Επιβάτες, Κρήνη, Εύοσμος, Αιγάλεω, Χαϊδάρι, Γ’ Σώσμα Στρατού, Ευζώνων, Μοναστηράκι, Θησείο, Αναφιώτικα, Λουτρό των Ανέμων-τοίχος, Βασ. Γεωργίου-Πρόσκοποι, Μαρτίου, Άνω Περαία, Ωραιόκαστρο, Επανομή, Αττάλειας, Ιερά Οδός, Καβάλας, Νεραϊδόκοσμος, Μπούρτζι, Belvedere, Παλαμήδι, Δύο χιλιάδες επτά, δύο χιλιάδες οκτώ, δύο χιλιάδες έντεκα και βουρ για το δώδεκα. Εκεί κατοικεί η ζωή μου. Σ’ εκείνα τα παγκάκια παρέα με άλλες ξεσπιτωμένες, απόκληρες, άστεγες ζωές, απολυμένες και στοιχισμένες η μία πίσω από την άλλη στην ουρά για το επόμενο παγκάκι. Όπου άστεγος και το παγκάκι του. πώς να απλώσω το χέρι μου να σου γυρέψω ψιλά για δυο τσιγάρα; Έχω ένα κάλπικο μονόευρω αλλά δε το παίρνει κανείς. Έχει αξία δύο δραχμές˙ ίσα ίσα τα έξοδα παραχάραξης. Το κουβαλάω από το δύο χιλιάδες τέσσερα από τότε που κοροϊδεύτηκα και το πήρα για αληθινό και νόμιζα πως ερωτεύτηκα. Και είχα να ερωτευτώ από το χίλια εννιακόσια ενενήντα εννιά. Ήταν πουστιά, γιατί για πέντε χρόνια ζούσα μέσα στην απελπισμένη σκιερή περιπλάνηση. Δεν ερωτεύτηκα. Έτσι νόμιζα. Ερωτεύτηκα παράφορα το δύο χιλιάδες οκτώ. Μετά από εννιά χρόνια. Εννιά χρόνια ευνουχισμένων αισθημάτων. Και ήταν δύο επανωτές. Τι σκληρό… Η ζωή με πάει προς Λιανοκλάδι και από εκεί Αλεξανδρούπολη κι έπειτα Ορεστιάδα και τα δέντρα τρέχουν κι εγώ θέλω τσιγάρο και η όπισθεν μου καίγεται, τα τούνελ σκοτεινιάζουν, οι ήχοι γίνονται σαν εμένα όταν σκοτεινιάζει, το νερό είναι σκατά, το καπάκι δεν είναι κλειστό, και μυρίζει προπέρσινη μούχλα. Τα μολύβια μου σώθηκαν, πήρα στυλό και αν δε σωθεί το μελάνι του δε πρόκειται να σταματήσω, το νερό μου έγλυψε τον οισοφάγο μου κι έχω γεύση χώματος στον ουρανίσκο και λίγο φετινό φρέσκο λάδι- δε μου αρέσουν τα ξινά σου λέω, δε μου αρέσουν! Πες του μπλιάχ του chef- και μια βδομάδα που πέρασε που την έζησα όλη με μόνη παρέα τον άλλο μου εαυτό…

-Πόσο κοστίζει μια βδομάδα εαυτού;

-Πεντακόσια τα ρούχα και εξακόσια η περιπλάνηση.

-Τα ρέστα μου…

Κλείσε το φως να μη φύγει η ζέστη.

2011-12-15T20:21:00.005+02:00

Περπατάω πάνω σε τακούνια και νιώθω να απεγκλωβίζω τα Χριστούγεννα κι έπειτα να τα κάνω μπάλες από φελιζόλ κόκκινες και χρυσαφί που πρώτα θα πεθάνω εγώ κι έπειτα εκείνες. Έτσι είχαμε συμφωνήσει˙ γι’ αυτό διάλεξα αυτές από τις γυάλινες. Και τώρα πια δε πεθαίνουν κι έτσι είμαι καταδικασμένη να θυμάμαι κάθε Χριστούγεννα που πέρασα μαζί τους. Περιμένω να βρω λεφτά, να αγοράσω καινούριες, να στείλω τις παλιές δώρο σε κάποιον που έχει δέντρο αλλά δεν έχει μπάλες. Ανώνυμο δώρο σε κάποιον ανώνυμο που η δική μου αχαριστία θα τον κάνει ευτυχισμένο. Θα γράψω σε ένα χαρτάκι πως κουβαλάνε την κατάρα του αθάνατου και πως δε μπορείς μέσα τους να δεις τον εαυτό σου όπως τις γυάλινες αλλά υπόσχομαι πως θα κρατήσουν για χρόνια. Πάνω από δέκα. Όσα και τα χρόνια της φετινής μου ζωής. Έκανα ένα ταξίδι μεγάλο με την όπισθεν και είχα την αίσθηση πως ο χρόνος κύλισε μερικές ώρες προς τα πίσω και πως όσο περνούσαν τα λεπτά τόσο επέστρεφα στην αρχική μου κατάσταση. Μια κύστη μέσα μου μεγαλώνει αλλά δεν είναι συμπαγής αλλά δεν είναι και μη συμπαγής. Παίζει μαζί μου σαν παιδί πέντε χρονών και την κοιτάζω με απορία και θλίψη να μου λέει "ζήλια ζήλια, πιάσε με αν μπορείς, δε μπορείς να με πιάσεις, πιάσε με αν μπορείς, δε μπορείς, δε μπορείς" και κάπου μέσα μου αιμορραγώ αλλά δε μπορώ να εντοπίσω σε ποιο σημείο κι έτσι αποσιωπώ τον πόνο και την εσωτερική μου φωνή και ουρλιάζω με σιωπή και ακούγομαι τόσο δυνατά που σπάνε τα τύμπανά μου και μέχρι χτες τα ξημερώματα έψαχνα έναν ωτορινολαρυγγολόγο αλλά όταν τον βρήκα μου κοίταξε τον λαιμό και όχι τ’ αυτιά -συγνώμη; Μίλησε κανείς; Κάτι λες τώρα εσύ αλλά εγώ δεν ακούω. Μη μιλάς. Δεν έχω τύμπανα δεν ακούω. Μη μιλάς. Ακόμα και χωρίς τύμπανα δεν αντέχω να σε νιώθω να μιλάς. Οι λέξεις σου γίνονται δηλητηριώδη κεντριά θανατηφόρων μελισσών και με πεθαίνουν. Αν θες άσε με να ζήσω, να ζήσω όμως, ακόμα και αν αυτό σημαίνει να πεθάνω χορεύοντας το πιο ασυνήθιστο tango. Άσε με να φύγω πάνω σε μια φιγούρα του Tango Notturno και αποχαιρέτα με, με τα βλέφαρα. Θα ξημερωθώ σε κάποιο παγκάκι σε κάποια άλλη ζωή χωρίς μνήμη να προσπαθήσω να ζήσω από την αρχή ξαναγεννημένη πάνω σε ξύλα βαμμένα κόκκινα σε κάποιο πάρκο κοντά σε κάποια πλατεία της Φλωρεντίας. Θα μιλάω Ελληνικά στα Ιταλικά και ίσως τελικά καταλήξω έτσι να γίνω κατανοητή στο πιο απρόσωπο νου της ύπαρξης. Κάθε φορά που πιάνω το στήθος μου ακούω ένα ρυθμικό ρα-πα-πα-παμ και παίζω τον μικρό τυμπανιστή με τους χτύπους της καρδιά μου. Μπορώ να πιάσω τις νότες σκαρφαλώνοντας τις οκτάβες μία μία και όλο πίσω λίγο πριν τσακιστώ από το πεντάγραμμο. Θα είναι η στιγμή λίγο πριν μαυρίσει η εικόνα του ειδώλου σου απέναντι και θα σου πω και πάλι "μη μιλάς" αλλά θα είναι λίγο πριν σωριαστώ και όχι επειδή δεν έχω τύμπανα να σε ακούω. Άλλωστε σε λίγο θα κάνω δικά μου εκείνα του μικρού τυμπανιστή. Δε καταλαβαίνεις και πολλά ε; Ούτε κι εγώ. Ας είναι…

Καληνύχτα.

…όταν κάνεις έρωτα είσαι καταδικασμένος

να εισπνέεις το μονοξείδιο των κορμιών

που καίγονται καθώς ερωτεύονται μέχρι

να πεθάνεις δηλητηριασμένος.

E.T. phone home

2011-12-04T12:48:00.004+02:00

Δε πρόκειται να καταλάβεις τίποτα από τον εαυτό μου γιατί με ανακάτεψα και δε βγάζει κανείς νόημα. Ούτε κι εγώ. Το έκανα επίτηδες για να ξεγελάσω το αγγιχτό μου σώμα. Το μυαλό μου είναι ένα παγόβουνο κι εγώ πρέπει να εξερευνήσω τα πάντα εκτός από την κορυφή του συνειδητού μου νου. Ασπρίζω τα μαλλιά μου όταν οι περισσότεροι πάνε και τα βάφουν για να καλύψουν τα λευκά. Εγώ δε τα βάφω. Τα ασπρίζω από μόνη μου. Μερικές ένοχές ήρθαν για καλημέρα σήμερα κι εγώ γύρισα τον κώλο μου γιατί δεν έχω άλλη τροφή γι αυτές, με κατάπιαν με μεγάλες μπουκιές εδώ και κάμποσο καιρό και τώρα νιώθω ενοχές που δεν έχω να ταΐσω τις ενοχές μου. Κάνω πως δε βλέπω. Κάνω πως δεν ακούω. Επίσης με μεγάλη επιτυχία κάνω και πως δε νιώθω. Προσβολές εκσφενδονισμένες προς πάσα κατεύθυνση με πολλά θύματα μαχητικού και άμαχου πληθυσμού κατακρεουργούν την αλλόκοτη προσωπικότητά μου και βράζω στο ζουμί μου με μερικά λαχανικά και δυο κύβους που μου έμαθε να φτιάνω μόνη μου κάποια ανώνυμη υπόσταση. Εγώ αρνούμαι ότι αρχίζει από χι. Όπως τα Χριστούγεννα ας πούμε. Και μετά τις εικοσιπέντε θα αρνηθώ ότι αρχίζει από πι. Όπως την Πρωτοχρονιά. Έκανα συμφωνία κι έτσι δε θα μεγαλώσω και θα μείνω στα τριάντα δύο και τα τριάντα τρία θα τα κλείσω του χρόνου. Κερδίζω χρονιά, τη χρονιά που πέρασε, που εγώ έτρωγα εμένα και οι άλλοι εμένα. Ξέμεινα από κύτταρα. Τώρα θα ρίξω και λίγο ρύζι και να δεις πόσο νόστιμη θα γίνω μέσα στο ζουμί με τους κύβους. Έτσι θα με φας με μεγαλύτερη απόλαυση. Και χωρίς τύψεις. Μόνη μου βράζω. Και μόνη μου αυξομειώνω τη φωτιά. Βγάζω το καμένο χέρι μου από το βραστό νερό και κατεβάζω τη φωτιά από το εννιά το επτά. Πήρα την πρώτη βράση μου και τώρα μπορώ να σιγομαγειρευτώ για να βγάλω όλα τα ζουμιά μου και να δέσω σε χαμηλή φωτιά με τη φωτιά. Θα άναβα το τζάκι αλλά δεν έχω πολλά ξύλα και τα χρειάζομαι για τις στιγμές που το βλέμμα μου παγώνει. Θα σου μιλήσω πάλι όταν πεθάνω και δε θα φοβάμαι. Δε θα τρέμω πια.

~~Είκοσι μέρες, έντεκα~~

~~ώρες, έντεκα λεπτά~~

~~και σαράντα δεύτερα~~

~~πριν το τέλος του~~

~~κόσμου…~~

Φλούδες μαναρίνι

2011-11-28T13:30:00.007+02:00

Είμαι ρακοσυλλέκτης αναμνηστικών πεδίων. Φοράω σκούφο και γάντια χωρίς δάχτυλα για να κοιμηθώ. Είμαι μία από τους είκοσι χιλιάδες Έλληνες που ζουν στον δρόμο. Ψάχνω στα σκουπίδια των σπιτιών για να κορέσω την πεινασμένη μνήμη μου. Κάτι αναμνηστικά βρώσιμο. Πιάνω το ξύλο που έκλεψα από έναν άστεγο κουτσό για να στηρίζω το κορμί μου, ψάχνω στους κάδους των άχρηστων αναμνήσεων πριν περάσει το σκουπιδιάρικο, δε βρίσκω κάτι να θρέψω το μυαλό μου και σέρνομαι από μνημονική ασιτία. Πεινάω και ψάχνω καλές στιγμές να τις μαγειρέψω να κάνω μαγειρικά θαύματα και βρίσκω μόνο κάτι ξεχασμένες θύμησες να τριγυρίζουν άστεγες μέσα στη χαοτικότητα του μυαλού μου. Μοιάζουν συνάδελφοι ρακοσυλλέκτες. Πάω να τις πλησιάσω μα χάνονται. Καίω κάτι σκουπίδια σε βαρέλι και τηγανίζω κάτι εναπομείναντες σκέψεις και τις καλώ για φαγητό αλλά με απαξιώνουν. Φοβάμαι χωρίς αυτές και ο φόβος μου με κρατάει ζωντανή. Κάνω πως τις απαξιώνω κι εγώ αλλά τις κοιτάω με την άκρη του ματιού μου και αλληθωρίζω. Περιμένω να τρέξουν πίσω μου αλλά κρίνω από τον εαυτό μου και απογοητεύομαι. Μένω εκτός ορίων και κρυώνω. Η μύτη μου τρέχει αίμα και σκουπίζομαι με το μανίκι μου. Πεινάω και καταλήγω να τρώω τον εαυτό μου ξεκινώντας από το συκώτι. Γεμίσω σίδηρο και σκουριάζω από την υγρασία. Μετά τρώω τη σπλήνα μου. Και αφού με φάω ολόκληρη αφήνω για το τέλος το γεμάτο στομάχι μου μπας και χορτάσω και τελικά δεν έχω που να αποθηκεύσω την τροφή μου και εξαϋλώνομαι. Μετά φυτρώνω στο χώμα σαν από θαύμα και τις νύχτες είμαι ρακοσυλλέκτης και τη μέρα τίποτα. Τις νύχτες στέκομαι όρθια με τα χέρια απλωμένα στη φωτιά που καίγονται και αυτά και τώρα εκτός από πόδια δεν έχω και χέρια. Αλλά να σου πω κάτι; Κουράστηκα τα άκρα. Έχω και μέση. Και θα ζήσω εκεί…

we locked our self inside.
the clown was out of control.
he stood there with his knife,
but we had spoons and fire.

before he came to us,
he went to a house of mirrors.
his face, he painted white.
he came while no one knew him.
kill the clown.
he's so unfair.

his eyes were blue and green.
his mouth was red and yellow.
we opened up the door
and ran outside to fight him.
kill the clown.
he's so unfair.
let him die.

~~Όποιος μου κλέψει το βαρέλι~~

~~τις μέρες του~~

~~τίποτα και τις νύχτες που~~

~~φυτρώνω μείνω από~~

~~φωτιά θα του….~~

Φωνή

2011-11-25T16:36:00.004+02:00

Έχει σύννεφα έξω που μοιάζουν να βγάζουν χέρια για να πάρουν κάτι δικό μου. Ότι είχα να δώσω το έδωσα και τώρα σκέφτομαι πως θα μεγαλώσω άλλον έναν χρόνο. Θα ήθελα να γινόμουν μικροσκοπική φέτος και να βρισκόμουν ανάμεσα στη σκόνη που βρίσκεται σε όλα μου τα έπιπλα συσσωρευμένη και ακατάστατη. Τα Χριστούγεννα έχουν άλλο χρώμα φέτος και όχι δε θα γκριζάρω τα Χριστούγεννα, ίσως είναι τα τελευταία μου. Μη κοιτάς που μπορεί να μην έχει δέντρο, ούτε λαμπάκια, ούτε στολίδια ούτε χρυσόσκονες. Θα έχει παρουσία εαυτού. Χτες είδα στον ύπνο μου κάτι ουρλιαχτά που έσπαγαν τους τοίχους για να απεγκλωβιστούν και να βγουν έξω από το σπίτι. Έμοιαζαν με μαύρο σύννεφο βροχής με φωνή. Με το που σηκώθηκα αποφάσισα να τα απεγκλωβίσω και να τα αφήσω να απελευθερωθούν. Ξύπνησα γύρω στο δύο χιλιάδες οκτώ σε μια συνηθισμένη μέρα ενός ρεπό μου. Άνοιξα τα μάτια μου κι άνοιξα όλα τα παράθυρα και τις μπαλκονόπορτες στις αρχές του χειμώνα ενώ δεν έχω θέρμανση και έβλεπα τα σύννεφα στο παρόν μου να ορμούν έξω από το σαλόνι, την κρεβατοκάμαρα και το γραφείο. Ειδικά από το γραφείο. Ήταν κλειστό για μέρες, είναι το πιο βορινό δωμάτιο και μου έκλεβε τη θερμότητα από το τζάκι μου. Άνοιξα τα πατζούρια και τη μπαλκονόπορτα. Ακόμα και το παραλληλόγραμμο μικρό παράθυρο άνοιξα που είναι ένα από τα παράθυρα που θα μου λείψουν αν φύγω από αυτό το σπίτι. Είναι το πιο περίεργο παράθυρο που είδα ποτέ μου. Είναι μια τέχνη από μόνο του. Βγήκαν ουρλιαχτά και μπήκε φως. Περίεργο, μου άρεσε το φως για πρώτη φορά μετά από χρόνια. Μου αρέσει το σκοτάδι, ερωτεύομαι τη νύχτα σχεδόν από την αρχή κάθε φορά που ο ήλιος δύει. Είμαι Φεγγάρι. Όχι Ήλιος. Δεν θα ψάξω παραπάνω το γιατί. Έβγαλα ένα ‘‘Επειδή’’ από το συρτάρι μου και το ονόμασα συννεφιά και με κάλυψε. Έβαλα σκούπα σήμερα. Και ξεσκόνισα. Και σφουγγάρισα. Και έκανα κοτόσουπα γιατί έτσι ήθελα κι ας είχα κάτι γίγαντες στο ψυγείο που μου πέτυχαν σε γεύση. Έθεσα σε λειτουργία τη φαντασία μου εκείνη τη μέρα κι έβαλα μανιτάρια και φέτα. Αλλά σήμερα έκανα κοτόσουπα. Για δέκα άτομα. Έτσι θα την τρώω για μέρες. Ήθελα να δω την Κατερίνα σήμερα. Ήθελα να της τηλεφωνήσω να περάσω να τη δω να πιω μια ζεστή κούπα καφέ μαζί της, έχει να μου πει διάφορα και μου αρέσει να την ακούω. Έχει μια μελωδία η φωνή της δυναμική, απόλυτη, γελαστή˙ μπορώ να την ακούω για ώρες. Σκέφτομαι καμιά φορά πώς θα εξιστορούσε ένα παραμύθι. Μερικές φορές πιστεύω πως θα με γαλήνευε και κάποιες άλλες νομίζω πως δε θα τα κατάφερνε να τελειώσει την ιστορία γιατί θα έκανε σε κάθε τελεία ένα σχόλιο και θα γελούσε. Τελικά δε της τηλεφώνησα. Ένιωσα οίκτο για τα ουρλιαχτά και αποφάσισα πως είναι σημαντικό να τα αφήσω ελευθέρα. Άναψα το τζάκι. Έριξα μέσα τις λεμονόκουπες και μύρισε το σπίτι λεμονίλα. Κάτι καλοκαιρινά τακτοποιμένα και στοιβαγμένα σε μια γωνιά δίπλα στην πόρτα της κρεβατοκάμαρας τα ανέβασα στο πατάρι. Το σπίτι, μου μοιάζει κατοικήσιμο ενώ μέχρι πριν λίγες ώρας ήταν σπίτι υπό κατασκευή. Λείπουν κάτι χνούδια κάτω από τη σκάλα που ανεβαίνει στη σοφίτα που όταν ένιωθα μόνη, ξάπλωνα μπρούμυτα στο πάτωμα, στηριζόμουν στους αγκώνες, έβαζα το πρόσωπό μου μέσα στις παλάμες και το στήριζα, δίπλωνα τα γόνατά μου, σχεδόν ακουμπούσαν στην πλάτη η πατούσες μου και, τα φυσούσα παρατηρώντας τη συμπεριφορά τους. Φερέφωνα τα ονόμαζα. Ακολουθούσαν μόνο την πορεία της ανάσας μου. Κανένα δε ξεστράτισε. Με έκανε κι ένιωθα μια περίεργη δύναμη γιατί μπορούσα να επιδρώ τόσο απόλυτα σε κάτι. Έστω και στο πράσινο χνούδι της βελέντζας. Δε μου λείπουν πια. Όχι πως έπαψα να νιώθω μόνη απλά δε μου αρέσει πια αυτό το παιχνίδι. Ρούφηξα τα χνούδια με την ηλεκτρική και μετά σφουγγάρισα από πάνω τους. Κι εκείνη η συσσωρευμένη σκόνη που άλλαζε το χρώμα των επίπλων μου και τα έκανε πιο γκρι έφυγε και νιώθω πως άλλαξα έπιπλα. Θέλω να χτίσω μια καινούρια ζωή. Όχι πάνω στα συντρίμμια της προηγούμενης. Να πάρω τηλέφωνο στον Δήμο να έρθει να μαζέψει τα μπάζα μου. Δε ξέρω αν είμαι καλύτερα, νιώθω καλύτερα αν και τα πόδια μου ακόμα δε φύτρωσαν. Ευτυχώς έσπειρα βολβούς την Άνοιξη και τώρα που χειμωνιάζει φυτρώνουν ξανά σιγά σιγά κι ας είναι Χειμώνας. Θυμήθηκα και πάλι την Γυναίκα μέσα μου και διαμαρτυρήθηκα. Έκανα μονόλογους τύπου ‘‘ Ρε πατέρα, βιώνω τόσα και αν δε πάρω τηλέφωνο δε σηκώνεις το ρημάδι σου’’ ή ‘‘Ρε φιλενάδα μόνο όταν θες βοήθεια με παίρνεις και μετά χάνεσαι. Μέσα σε ένα χρόνο σε είδα δυο ώρες και μιλήσαμε με τρία μηνύματα. Εκθείαζες τη Φιλία. Είναι αυτό Φιλία για σένα; Αυτό εννοούσες;’’ Αλλά σώπασα. Η μάνα με κατεύνασε. Μου μιλάει ήρεμα και γλυκά σαν να έγινε μια μαγεία μέσα της και δε με πιέζει. Με κάνει και γελάω και χαίρομαι που χαίρεται. Ίσως συνειδητοποιήσαμε ταυτόχρονα. Δε θα το μάθω ποτέ γιατί ποτέ δε συζητούσαμε οι δυο μας αλλά αυτό που με νοιάζει είναι πως μου χαμογελάει και νιώθει μια καινούρια αρχή να μου συμβαίνει και αυτό δε την πτοεί. Κάνω αυτοψυχανάλυση γράφοντας κι έπειτα νιώθω καλύτερα. Δε ξέρω πόσο κρατάει, ίσως τόσο όσο η μοναχικότητά μου. Μετράω τις μέρες που δεν γονάτισα και δεν έκλαψα και είναι στο σύνολο τρεις. Τρεις με σήμερα. Είμαι μερικά γραμμάρια δυνατότερη κι έτσι απολαμβάνω τα ψιλογραμμωμένα μπράτσα μου. Σηκώνω τόνους ζωής και γραμμώνω την ψυχή μου. Συνέβησαν πολλά αλλά τα πιο βαριά είναι εκείνα που δε συμβαίνουν. Αλλά κοίτα με! Ψηλώνω σε Γυναικεία υπόσταση. Μέχρι τις δώδεκα του άλλου μήνα θα έχω γίνει πάνω από δέκα εκατοστά. Δε γέννησα το έμβρυο αλλά αυτό με βοήθησε τελικά να αναπτύξω τον εμβρυικό εαυτό μου. Είμαι γεμάτη με ιστούς που αναπλάθονται σε λιγότερη οργή. Θρέφομαι από το αίμα του αιθερικού σώματός μου και η μήτρα που μεγαλώνω βρίσκεται εκεί. Θα κλάψω όταν γεννηθώ, θα περάσω τη βιαιότητα της γέννησης μου κι έπειτα θα κουρνιάσω στη μητρική αγκαλιά του εαυτού μου. Η Βιβή μου είπε πως θέλω έξι μήνες το λιγότερο για να ενηλικιωθώ. Και θα το κάνω. Το να γεννιέσαι είναι ακριβώς όπως το να πεθαίνεις αλλά αντίστροφα. Βρίσκεσαι στο σκοτάδι και βλέπεις το τούνελ με το φως. Ίσως και όταν πεθαίνεις να βλέπεις το τούνελ της εξόδου από τη μήτρα που ήσουν όλο τον καιρό όσο ζούσες. Γι αυτή τη ζωή είναι εννιά μήνες κυοφορίας. Για την κάθε επόμενη είναι μέσο όρο ογδόντα έξι χρόνια κυοφορίας. Νιώθω αισιόδοξη. Πως τίποτα δε τελειώνει, μόνο αρχίζει από την αρχή. Πως η ζωή είναι όμορφη και πως πρέπει να εκτιμάται για κάθε ημερήσιο δώρο της. Γιατί μπορεί να είναι τόσο μικρή και να διαρκέσει μόνο οκτώ εβδομάδες. Δε πιστεύεις; Ρώτα με να σου δείξω φωτογραφίες. Ο εγωισμός μου με καταπλακώνει μερικές φορές και νιώθω πιο θνητή από ραδίκι αλλά είμαι δομημένη και με αυτό το υλικό. Ζω στη χώρα που βρίζω που για κάποιους που έζησαν πόλεμο και, τους συναντώ κατά δεκάδες κάθε μέρα, είναι η Ντίσνεϋλαντ και προτιμούν να περάσουν από το χειρουργείο για να μείνουν μερικές μέρες ακόμα εδώ και σπάνε τα κόκαλά τους για να το πετύχουν. Βιώνω τη μείωση μισθού κατά δώδεκα τοις εκατό και τρέμω για τα χρήματα που δεν έχω και υποκύπτω κάθε μέρα μην τυχόν και χάσω και αυτά που έχω με αντάλλαγμα την αξιοπρέπεια μου. Νιώθω να καταπατούμαι και αντιδρώ με παθητικότητα. Μου τη βαράει στο κεφάλι να προσπαθώ και να μου κλέβουν την προσπάθειά μου. Μου τη δίνει να προσπαθώ να είμαι καλύτερη και να έρχεται ο κάθε τυχάρπαστος και να γκρεμίζει την ομαδικότητα. Δε με πειράζει να επωφελείται από τους κόπους μου, με πειράζει να τους καταστρέφει. Μετατρέπω μερικές χαρτοπετσέτες σε ευρώ των πεντακοσίων και τις βάζω στον κουμπαρά. Στο τέλος του χρόνου θα τον σπάσω και θα είμαι η πιο πλούσια του κόσμου. Θα μπορώ να αγοράσω την αγαπημένη μου κάλτσα για να τη βάλω στο τζάκι κι έτσι θα έχω και φέτος δώρο γιατί νομίζω πως ο Αϊ Βασίλης μου θα με αγαπάει και φέτος. Θα μπορώ να αγοράσω και τη σοφίτα. Και όπου και να βρεθώ θα έχω δικαίωμα πρόσβασης σε αυτή. Θα κάθομαι ρευστά πάνω στο κρεβάτι και θα πίνω μερικές γουλιές κόκκινο κρασί από εκείνο που έχει μέσα ημίγλυκες παρουσίες και μπρούσκες απουσίες. Θα κοιτάζω τηλεόραση με μαντήλι στα μάτια και θα νιώθω τους ήχους να περπατούν αλήτικα πάνω στο δέρμα μου. Θα ρωτάω τη Βροχή για την αξία της γιατί κάποια μου είπε πως η Βροχή είναι Γυναίκα, μάλλον ένα μεγάλο κορίτσι. Μου έρχεται μια εικόνα από το παλιό μου σπίτι τότε που έβρεχε καταρρακτωδώς ένα σκούρο απόγευμα ενός Χειμώνα κι εγώ άνοιξα το παράθυρο και καθόμουν στον καναπέ κι έβγαλα το κεφάλι μου έξω και βρεχόταν το πρόσωπό μου. Να της πω συγνώμη που την ξέχασα. Και πιο πολύ συγνώμη που δεν επέτρεψα εδώ και καιρό να μπει μέσα μου. Είναι που σκλήρυνα κι έγινα ένα κομμάτι τσιμεντόλιθου κι έπρεπε πολλά χρόνια βροχής να περάσουν από πάνω μου για να με κατατροπώσει και να γίνω και πάλι σύννεφο. Το κεφάλι μου κουδουνίζει σαν τον κουμπαρά μου πριν τον γεμίσω με χαρτοπετσέτες αξίας πεντακοσίων ευρώ αλλά δε το βάζω κάτω θα πάρω μερικά κιλά αναβράζον παυσίπονα και θα πω τη μάνα να με ξεματιάσει. Το φιλί της στο μέτωπό μάλλον θα σταματήσει τα πρόωρα κάλαντα. Κι έτσι εγώ θα μπορώ να βγω στην ώρα μου στους δρόμους να χτυπάω πόρτες και να ρωτάω «να τα πω;» κι έπειτα θα μαζέψω εκατομμύρια ευρώ και θα αγοράσω δώρα για όλα τα παιδιά που δεν κατάφερα να αποκτήσω ποτέ ως τώρα. Συγνώμη! Μπορώ να κρατήσω μερικά κέρματα για να αγοράσω και άλλους βολβούς για πόδια; Υπόσχομαι να περιμένω να φυτρώσουν αντί να αγοράσω έτοιμα από την αγορά της Βαλαωρίτου στο κέντρο…

Φοβάμαι τον εαυτό μου

τελευταία αλλά

στην ουσία πάντα τον

φοβόμουν,

μόνο που

τώρα το ανακάλυψα.

Με έχω δει να κάνω

ελεύθερη

πτώση στο κενό.

Φοβάμαι τα ασανσέρ

κάθε φορά όταν τα

βλέπω στον ύπνο μου.

Περιμένω τη μέρα που

θα ονειρευτώ πως

μπαίνω σε ασανσέρ

και δε πέφτει και

δε σκοτώνομαι.

Περιμένω τη μέρα που

δε θα σταθώ στην

πόρτα

του και να έχω το δίλημμα

αν θα μπω ή θα κατέβω

με τις σκάλες. Και ο

Κένης με κοιτάζει

πάνω απο το μάρμαρο

που κάθεται στο τζάκι...

Αιμοκάθαρση

2011-11-18T13:41:00.003+02:00

Ο κόσμος γεμίζει σκιές ή πάντα τις είχε κι εγώ τις παρατηρώ τώρα από το παράθυρο της κουζίνας μου. Βλέπω ήλιους που και που και τυφλώνομαι και προσπαθώ να βρω κάτι γυαλιά ηλίου δικά σου-μου αλλά μάλλον τα πήρες εσύ επειδή έχασες τα δικά σου. Το μυαλό μου γυρίζει πότε δεξιόστροφα και πότε αριστερόστροφα και πρόσφατα έμαθα πως η θηλυκή μου πλευρά δεν ενηλικιώθηκε ακόμα και φοβάται. Εντάξει. Το παραδέχομαι. Μου έφυγε η μαγκιά και ξεθύμωσα. Με παρατηρείς; Είμαι ήρεμη και η Στέλλα χτες μου είπε πως το πρόσωπό μου φαίνεται πιο λαμπερό και πιο γλυκό και γέλασα γιατί νιώθω γριά εξαθλιωμένη. "Κι όμως, γλύκαινες" μου απάντησε και μάλλον αφορούσε το γεγονός πως πια συνειδητοποίησα τους απεγνωσμένους φόβους μου χωρίς ακόμα να εντοπίσω το πόσο συγκεκριμένοι είναι. Κουρνιάζω σε γωνιές που άλλοι τις θεωρούν φυλακές αλλά για μένα είναι το καταφύγιό μου. Πρέπει να αποχωριστώ και να αποχωρίσω. Θέλει αρχίδια για να το κάνω αυτό αλλά λέω να μη τα αγοράσω γιατί είμαι Γυναίκα και ο Άντρας μέσα μου πνίγει με τα ίδια του τα χέρια τη Γυναίκα που είμαι και αρκετά με αυτή την μάχη μέσα μου που τόσα χρόνια το μόνο που κατάφερε ήταν να με καταπιεί με αργές γουλιές ανεπαίσθητες και ύπουλες.

-Πονάω…

-Είσαι δυνατή!

-Δεν αντέχω άλλο, εξαντλήθηκα…

-Σπρώξε! Πρέπει να βγει από μέσα το πεθαμένο έμβρυο!

-Πόσο αίμα έχασα; Δεν αντέχω άλλο σου λέω.. δεν αντέχω…

-Κουράγιο! Σπρώξε να βγουν τα κομμάτια από μέσα σου. Έλα κορίτσι μου σπρώξε μη τα παρατάς!
Ουρλιάζω….

-Σπρώξε!

Πέρασαν μερικές ώρες όσο το σώμα μου ξερνούσε ότι του ήταν άχρηστο. Γέμισα παντού αίμα, κόκκινο πεντακάθαρο αίμα. Το σώμα μου έκανε έναν ενδοκολπικό εμετό κι έπειτα έκλαιγα από εξάντληση.

-Nimisha; Νιώθω κενή…

-Τέλεια! Πάντα όταν κάτι φεύγει αφήνει κενό για να έρθει κάτι καινούριο μικρή μου…

-Δημήτρη; Πονάω… αιμορραγώ πολύ και φοβάμαι…

-Τέλεια κορίτσι μου! Συνέχισε! Μια δυο ώρες έμειναν… έλα! Συνέχισε! Είναι τέλειο αυτό που συμβαίνει!

Μα είστε όλοι βλαμμένοι; Που βλέπετε την τελειότητα; Μετά από μία μέρα κατάλαβα την τελειότητα όταν ο υπέρηχος με βρήκε άδεια από κάθε τι που δεν έπρεπε να έχω. Η μήτρα μου είναι πια πεντακάθαρη να φιλοξενήσει ξανά ζωή αν ποτέ η ζωή της το επιτρέψει. Μέσα σε όλη αυτή την κατάσταση είχα το μυαλό να καταλάβω πόσο τυχερή είμαι. Εγώ το περίμενα, το επιδίωκα. Υπάρχουν κι εκείνες οι γυναίκες που δε το περιμένουν, δε το ξέρουν και τις συμβαίνει μια αποβολή σαν τη δική μου και είναι ακόμα πιο σκληρό. Πόσο τυχερή στάθηκα. Ένιωθα ευγνωμοσύνη μέσα στο αίμα που κυλούσε ανάμεσα στα πόδια μου που δεν ήμουν σαν τις άλλες τις γυναίκες γιατί θα με είχε πιάσει πανικός. Είναι σκληρό να βλέπεις τη ζωή που ήταν μέσα στα σπλάχνα να βγαίνει σε κομμάτια. Ακόμα πιο σκληρό είναι να μη το περιμένεις.

-Κλαίς;

-Μη πάθεις τίποτα σε παρακαλώ…

-Μη κλαίς. Θα τα καταφέρω. Θέλω να ξαπλώσω. Νομίζω τελείωσε.

-Μη πάθεις τίποτα…

-…

-Σε παρακαλώ, μη πάθεις τίποτα…

-…

-Μίλα μου…

-…

-Μη κλείνεις τα μάτια σου! Μη κοιμάσαι! Σε παρακαλώ, μείνε ξύπνια! Άνοιξε τα μάτια σου! Μη πάθεις τίποτα… σε ικετεύω…

-Βρέχεις;

-Όχι… μη πάθεις τίποτα… είσαι δυνατή και θα τα καταφέρεις, ναι;

-Ναι…

Λαμβάνω τα χαρτάκια στο τραπέζι που τρώγαμε. Δε σου απαντώ. Ποτέ δε σου απαντώ τελευταία. Και ούτε και στο τηλέφωνο θα σου τονίσω κάτι. Βρήκα τον τρόπο και είμαι εδώ χωρίς να είμαι και λυτρώνομαι. Ξέρω τα λάθη μου. Και θα βρω κι άλλα ίσως. Δεν είναι λάθη που αφορούν μόνο εσένα, είναι λάθη που αφορούν το σύνολο, γιατί η προσωπικότητα του καθένα οδηγεί σε λάθη και, όχι μεμονωμένα αλλά στο σύνολο. Θα μπορούσα να σου φέρω αντίλογο, αλλά δε θα το κάνω. Δε με νοιάζει να σου πω που φταις. Αν θες ανακάλυψέ το μόνος σου. Αν δε θες, μη το κάνεις ποτέ. Είναι κάτι που εμένα δε θα με κάνει ούτε καλύτερη ούτε χειρότερη. Αλλάζω λες. Είδες πόσο αλλάζω; Δε σε κατηγορώ πια. Όχι πως δε μπορώ, αλλά δε θέλω. Δεν έχει να μου προσφέρει τίποτα το να σε κατηγορήσω. Διαπίστωσα όλα αυτά τα χρόνια δίπλα σου πως όσες φορές κατηγορήσαμε ο ένας τον άλλο το μόνο που καταφέρναμε ήταν να πληγώνουμε ο ένας τον άλλο, να ασχολούμαστε ο ένας με τον άλλο, να μην ασχολούμαστε ποτέ με τα μούτρα μας ο καθένας, αλλά μόνο με τον άλλο και αυτό οδήγησε στην στασιμότητα. Είναι αυτό που σου έλεγα χτες. Δεν ψάξαμε να βρούμε, δε βρήκαμε, δεν μάθαμε τα λάθη, δε τα διορθώσαμε, δεν γίναμε καλύτεροι. Θεωρείς πως όλο αυτό ανάμεσα μας έγινε επειδή εγώ έψαξα. Δε θα σου αποδείξω ποτέ πως πιστεύω πως όλο αυτό έγινε επειδή δεν ψάξαμε κι εγώ κι εσύ αρκετά. Η ζωή μας κύλισε όμορφα πολύ, αλλά όχι αρκετά όμορφα μάλλον για να μείνει όρθια, ή να το πω αλλιώς η ζωή μας κύλισε όμορφα αλλά οι άσχημες στιγμές, εκείνες που δερνόμασταν, εκείνες που με έπιανε κρίση υστερίας, που με έπιανε δύσπνοια και ξάπλωνα στο πάτωμα ανάσκελα να πάρω αέρα, εκείνες που ο ένας μάτωνε τον άλλο -στα πλαίσια της αγάπης πάντα- ήταν πιο δυνατές και κατάπιναν τις υπόλοιπες. Από την πρώτη στιγμή, θυμάσαι; Μια ζωή να αποδείξουμε ποιος έχει δίκιο, μια ζωή να αποδείξουμε πως ο άλλος έχει λάθος και πως ο καθένας για τον εαυτό του είναι ο σωστός. Βγάλαμε όλο μένος ο ένας στο άλλον που διέθετε και πολύ λυπηρό, δεν ήξερε καν πως διαθέτει. Ή ας μιλήσω για τον εαυτό μου, δεν ήξερα πως μπορούσα να γίνω αυτή που ξέρεις, αυτή που μόνο αυτή γνώρισες και δεν γνώρισες καμιά άλλη. Λυπάμαι που μόνο τον σκάρτο εαυτό μου γνώρισες, αυτός μου βγήκε μαζί σου δυστυχώς. Λυπάμαι πολύ ειλικρινά. Και αναρωτιέμαι πως κατάφερε και σε γοήτεψε αυτός ο εαυτός. Κάποτε με ρώτησαν αν αγαπάμε τους ανθρώπους γι αυτό που είναι ή γι αυτό που μας κάνουν εμάς να είμαστε. Είχα απαντήσει πως αγαπάμε τους ανθρώπους και για τα δύο. Μαζί σου ανακάλυψα πως αυτό που είχα πει είναι λάθος για μένα. Αγαπάμε τους ανθρώπους επειδή έτσι θέλουμε. Γιατί μαζί σου δεν ήμουν καλύτερος άνθρωπος, δε με έκανες να είμαι καλύτερος άνθρωπος. Γιατί ούτε κι εσύ ήσουν καλύτερος άνθρωπος, δε σε έκανα εγώ καλύτερο άνθρωπο. Οπότε και οι δύο μας αγαπήσαμε έναν κακό άνθρωπο. Οπότε σε αγάπησα βαθιά γιατί έτσι ήθελα. Εκείνες οι στιγμές οι όμορφες και οι ηττημένες μου λείπουν αφόρητα. Δε με πειράζει που τις μοιράζεσαι με άλλους τώρα πια, δε ζηλεύω την χαρά και τα χαμόγελα κανενός. Μακάρι όλοι οι άνθρωποι να ήταν χαρούμενοι και γελαστοί. Μου λείπουν χαμόγελα που έχασαν τον ήχο τους. Μου λείπουν στιγμές που έχασαν το χρώμα τους. Μου λείπουν βροχές που έχασαν την υγρασία τους. Μου λείπουν σκοτάδια με χαμηλό φωτισμό που έχασαν την αίγλη τους. Φταίω. Μέχρι το σημείο που μου αναλογεί. Δε σου «τη λέω» τώρα, απλά να θυμάσαι πως δε μπορούμε να χτυπήσουμε παλαμάκια με το ένα χέρι. Δε με νοιάζει μέχρι που φταις εσύ. Δε με νοιάζει σε ποια σημεία φταις. Αυτό είναι μια δουλειά που πρέπει να την κάνεις εσύ αν κι εφόσον θες. Με νοιάζει που απομακρύνθηκα όπως λες. Γιατί το πού φταις που απομακρύνθηκα δεν είναι δικό μου. Δες που φταις, αν κρίνεις ότι φταις, και άσε με να κουβαλήσω την επιλογή μου να απομακρυνθώ. Η αιτία δική σου. Η πράξη δική μου. Και φυσικά το ίδιο ισχύει και αντίστροφα. Δίκαιο μου ακούγεται. Έφυγα. Θες να μάθεις το γιατί; Δύο δρόμοι. Ο ένας είναι αυτός που οδηγεί στους εαυτούς άλλων, που αυτός είναι ο εύκολος δρόμος, και ο άλλος είναι εκείνος που οδηγεί στον δικό σου εαυτό, στο να ψάξεις μέσα σου και να βρεις τις αιτίες, που είναι ο δύσκολος. Και είναι δύσκολος γιατί είναι από μόνο του δύσκολο να παραδεχτούμε κι έπειτα να αποδεχτούμε πως κάναμε λάθος. Ξέρεις πόσο μπορεί να πληγωθεί ο εγωισμός μας; Τόσο που να αιμορραγήσει ανάμεσα στα πόδια σου. Η πρώτη αντίδραση είναι η άρνηση. Μετά διαλέγεις αν θα συνεχίσεις για να παραδεχτείς και να αποδεχτείς. Διάλεξε και πάρε. Όποιον και να πάρεις θα είναι ο σωστός για σένα, θα είναι αυτός που σου ταιριάζει. Πάντα ο εύκολος και ο δύσκολος. Διάλεξε έναν και περπάτησέ τον. Και στους δύο θα βρεις απαντήσεις. Διάλεξε ποιες σου ταιριάζουν και να θυμάσαι πως και ο δρόμος που επιλέγουμε να περπατήσουμε είναι επιλογή. Έχει τα υπέρ και τα κατά της. Πρέπει να τα ζυγίσουμε κι εκ του αποτελέσματος ο καθένας μας ας επιλέξει τον δικό του. Αν θυμάσαι πάντα «έφταιγαν» άλλα πράγματα που εμείς δεν ήμασταν καλά. Τα πράγματα όλα αλλάξανε και οι μόνες σταθερές από την αρχή μέχρι τώρα ήταν οι εαυτοί μας. Δες, ζύγισε, περπάτησε. Σε όποιον δρόμο επιλέξεις, θες και σου ταιριάζει. Αν βρεθούμε, καλώς. Αν δε βρεθούμε, θα σημαίνει απλά πως από την αρχή περπατούσαμε σε διαφορετικούς δρόμους και πως απλά ο έρωτας μας είχε κλείσει τα μάτια και δε το βλέπαμε. Θέλω πίσω τη ζωή μου. Θέλω να ζήσω ήρεμα. Όπως ζούσα μέχρι πριν. Νιώθω πως θα τινάξω τα μυαλά μου στον αέρα, πως δεν έχω άλλες αντοχές και πως σωστά όλα όσα μου λες περί κατάθλιψης, τα ξέρω, τα γνωρίζω, τα βίωσα ξανά κι έχω τη γνώση τους, αλλά αυτή τη στιγμή είμαι πολύ αδύναμη για να το καταφέρω. Είμαι από κάτω, η ζωή με παίρνει από κάτω μέρα με τη μέρα και πρέπει να βρω έναν τρόπο να καταφέρω να τη βάλω δίπλα μου και να συμπορευτώ μαζί της και να τη βγάλω από πάνω μου που με πλακώνει. Ελπίζω να τα καταφέρω εύκολα. Πάντως όλο αυτό που κάθε μέρα βιώνω δε με βοηθάει. Ελπίζω να προλάβω να τα καταφέρω πριν με προλάβει η ζωή…

Θέλω να πάω να πάρω

απο τα Jumbo το ρολόι

της αντίστροφης μέτρησης

για τα Χριστούγεννα.

Θέλω να γίνω παιδί.

Να μυρίσει το σπίτι Χριστούγεννα

και να περιμένω απο τον Αη Βασίλη το

δώρο μου αλλά φέτος θα

γίνω πιο συγκεκριμένη. Πέρισυ του

ζήτησα ένα παιδί και μου το έδωσε.

Δε του είπα όμως να μη μου το

πάρει πίσω...

Δε ξέρω πως θα τα καταφέρω

για φέτος να είμαι καλή παρέα

Χριστουγέννων.

Δε γαμείς...

Όλα θα πάνε

όπως πρέπει να πάνε.

Η ζωή ξέρει...

Μεταμόρφωση.

2011-11-08T09:40:00.005+02:00

Ξέρω πως είναι να κλέβεις τη μεγαλύτερη τράπεζα του κόσμου. Από μέσα. Ξέρω πως είναι να είσαι απεγνωσμένη νοικοκυρά. Ξέρω πως είναι να κοιμάσαι με τον άντρα της κολλητής σου. Ξέρω πως είναι να καταζητείσαι σε πέντε Ηπείρους. Ξέρω πως είναι να πανηγυρίζεις με τον Μέσσι. Ξέρω πως είναι να ερωτεύεσαι μέχρι τα βαθιά γεράματα. Ξέρω πως είναι να πετάς με μαγικό χαλί. Ξέρω πως είναι κοιμάσαι στη σοφίτα που δεν έχει μόνωση και είναι σαν να κοιμάσαι στο μπαλκόνι. Ξέρω πως είναι να κοιμάσαι με αντιανεμικό μπουφάν ορειβασίας για να ζεσταθείς. Ξέρω πως είναι να μη κρίνεις και να κρίνεσαι. Ξέρω πως είναι να κοιμάσαι με τα χέρια σταυρωμένα από άμυνα στα όνειρα σου. Ξέρω πως είναι να ξυπνάς κάθε νύχτα την ίδια ώρα μόνο και μόνο για να κλάψεις. Ξέρω πως είναι να κοιμάσαι όλη μέρα για να ξεχνάς. Ξέρω πως είναι όταν δε κοιμάσαι όλη μέρα να θυμάσαι. Ξέρω πως είναι να κλαις όλη μέρα από απόγνωση. Ξέρω πως είναι να ξέρεις τι πρέπει να κάνεις αλλά να μη μπορείς γιατί δεν έχεις πόδια. Ξέρω πως είναι να κουβαλάς ακόμα ένα πεθαμένο κύημα. Ξέρω πως είναι να ελπίζεις να αποβάλεις και το σώμα σου να είναι τόσο κουρασμένο για να το κάνει. Ξέρω πως είναι να κάνεις βουτιά στο υποσυνείδητο. Ξέρω πως είναι να σε κατηγορούν οι άλλοι για πράγματα που οι ίδιοι τους έχουν κάνει. Ξέρω πως είναι να ικετεύεις για μια αγκαλιά. Ξέρω πως είναι να μη την έχεις. Ξέρω πως είναι να έχεις κατάθλιψη. Ξέρω πως είναι να έχεις να κάνεις μπάνιο μια βδομάδα και να μη νοιάζεσαι να κάνεις. Ξέρω πως είναι να ανάβεις το θερμοσίφωνα κάθε πρωί για να κάνεις μπάνιο και να μένεις άλλη μια μέρα μέσα σου. Ξέρω πως είναι να μετανιώνεις με τον χειρότερο τρόπο. Ξέρω πως είναι να σου ξύνουν τις πληγές. Ξέρω πως είναι να ξύνεις κι εσύ τις δικές σου. Ξέρω πως είναι να κόβεις τις φλέβες σου.

Εσύ;

Metamorphosis

~~Έχω δει εξωγήινους…~~

~~Κι εσύ κάθε μέρα…~~
~~Σςςς... το ξέρω...~~

(Το μοτίβο και οι πρώτες σειρές είναι από γνωστή τηλεοπτική διαφήμηση)

Ένα εκατομμύριο συγνώμες κλεισμένες μέσα στο μεσαίο συρτάρι πάνω απο τα ευχαριστώ και κάτω απο τις τύψεις του κομοδίνου που έβαζα παλιά τα εσώρουχά μου...

2011-11-05T09:40:00.006+02:00

-Όχι κοίτα πως μεγάλωσε! Το παιδί ψήλωσε σου λέω! Κοίτα, κοίτα, κοίτα! Το βλέπεις; Το βλέπεις; Ααα… αυτό είναι πολύ μεγάλο παιδί! Παιδί μου κοίτα! Το βλέπεις πόσο μεγάλωσε;(-Πού είναι η καρδιά του; Θα φανεί σε άλλη λήψη-) κοίτα παιδί μου! Κοίτα!

Με κοίταξες μέσα στα μάτια. Δε θα ξεχάσω δύο πράγματα. Τα μάτια σου και την ακίνητη εικόνα που έμοιαζε να ταξιδεύει στο Σύμπαν.

-Δεν έχω καλά νέα…

-Τι εννοείς;

-Έχω αρνητικούς χτύπους.

-Τι εννοείς;

-Δεν έχω χτύπους, δε κτυπάει η καρδιά του.

-Τι εννοείς; Μα τι χαζή που είμαι… Ξέρω τι εννοείς… αλλά τί εννοείς;

-Έχεις δει την καρδιά του να χτυπάει.Ξέρεις πως έπρεπε να είναι. Κοίτα την εικόνα.

-Τι εννοείς;

-Παλίνδρομη κύηση…

-Τι εννοείς;

-Δε ζει πια…

-Τι εννοείς;

-Δε ζει πια…

-Τι εννοείς;

-Όσο και να με ρωτάς η απάντηση δεν αλλάζει…

-Τι εννοείς………………………………………………………

Καλό ταξίδι μικρή Ψυχή… λυπάμαι που ήμουν

λίγη και δε φάνηκα αντάξια

των περιστάσεων… σ’ ευχαριστώ για

τον χρόνο που περάσαμε μαζί,

σ’ ευχαριστώ που έγινες πάνω από 1,5 εκατοστό

μέσα μου, σ’ ευχαριστώ

που σε είδα να παίρνεις μορφή μέσα μου.

Θα αλλάξω. Θα γίνω καλύτερη, σου το υπόσχομαι.

Πήρα το μάθημά μου και λυπάμαι που

έπρεπε να μάθω με έναν τόσο σκληρό τρόπο.

Είσαι ότι πιο μαγικό είδα ποτέ μου. Είσαι το μεγαλείο

του θαυμαστού εαυτού μου, που όλοι

μας έχουμε από έναν αλλά τόσο βαθιά που

φαίνεται μόνο ενδομητρίως. Κοίταξα ψηλά χτες

καθώς οδηγούσα νυσταγμένη να επιστρέψω από τα

Γιαννιτσά στη Θεσσαλονίκη. Νομίζω πως είδα τη

φωτογραφία σου να αιωρείται.

Σου χρωστώ τόσες συγνώμες όσες και ευχαριστώ….

Είναι σκληρό να

Περιμένω να κάνω

μια σφοδρή αποβολή

για να γλιτώσω

το μαχαίρι της απόξεσης.

Βοήθησε το σώμα μου

να αποβάλει το νεκρό σου

σώμα κι εγώ θα

σου χαρίσω μερικές

σακούλες από τα

ζαχαρωτά που σου

έταξα αλλά δεν

πρόλαβα να σου τα δώσω

αυτή τη φορά αλλά υπόσχομαι

στην επόμενη

συνάντησή μας

να τα έχω έτοιμα πριν

μου τα ζητήσεις…

Γκρίνια

2011-11-01T17:42:00.003+02:00

Αγάπη μου η ζωή δεν καθορίζεται...

Πρώτα την καίτε, κι ύστερα τη βρίζετε...

Στίχος Φ.Δεληβοριάς

Πήδημα

2011-10-25T21:35:00.003+03:00

Εδώ και μέρες είμαι στείρα από λέξεις. Θέλω να μιλήσω αλλά ή που δεν έχω τι να πω ή που οι λέξεις βγαίνουν μαζεμένες και μπλοκάρω. Την Τετάρτη απόλαυσα την πιο όμορφη σταγόνα ζωής του κόσμου. Της μίλησα κι εκείνη μου έκλεισε το μάτι. Ας είναι σταγόνα. Έχει μάτια. Και εδώ και μερικές μέρες έχει και καρδιά. Την Πέμπτη θα πάρω παραμάσχαλα μερικές νότες για να τις τοποθετήσω στους χτύπους της και θα κάνω μουσική. Ένας ξενιστής απομυζά το αίμα μου ενδομητρίως κι εγώ είμαι ευτυχισμένη που υπάρχει. Είμαι ήρεμη. Φαινομενικά τουλάχιστον είμαι. Η εικόνα μου επιστρέφει μερικά χαμόγελα πίσω και οι μύες του προσώπου μου χαλαρώνουν κάθε μέρα και από ένας κι έχω την αίσθηση που έχω όταν καμιά φορά είμαι συνοφρυωμένη για ώρα και όταν το συνειδητοποιώ και ξεκατσουφιάζω νιώθω ξεκούραστη. Επιτέλους. Είμαι λίγο ήρεμη. Από παντού. Μου θυμίζω την κοπέλα των εικοσιοκτώ μου. Νιώθω λίγο πιο αγνή από μέσα. Νομίζω τότε ήταν που έκανα την ευχή ''να είμαι πάντα καλά'' με τα μάτια σφιγμένα, γιατί η γιαγιά μου έλεγε πως όσο πιο πολύ σφίγγεις τα μάτια όταν εύχεσαι, τόσο πιο σίγουρο είναι πως θα βγει η ευχή. Και βγήκε. Για τέσσερα ολόκληρα χρόνια το σώμα μου είχε ξεχάσει την έννοια της κακοκεφιάς και του πόνου. Αποκτούσα επίπεδη διάθεση και έμοιαζα αχάριστη στα μάτια των μίζερων που είχα την ευτυχία μου ενώ εκείνοι όχι. Απλά ξέχασα να μιλήσω για ισορροπία και κόντεψα να στραμπουλίξω το μυαλό μου όταν ένα απόγευμα καθόμουν σε ένα γωνιακό καφέ στην Αγ. Δημητρίου κοντά στο Τούρκικο Προξενείο και μύριζα καβουρδισμένα ψέματα. Το σώμα μου κατέρρεε από την ακούραστη ευτυχία, και τότε έκανα μια αντί-ευχή και είπα πως κουράστηκα τόση χαρά και θα ήθελα για λίγο την γνώση του πόνου και της μη χαράς. Ευχήθηκα πάλι δυνατά. Και πάλι η ευχή μου βγήκε. Και ποτέ δε τις κάνω σωστά, τις κάνω πάντα εν βρασμώ κούρασης. Κι έτσι βγαίνουν με κραυγή από μέσα μου και υλοποιούνται. Φοβάμαι τις ευχές μου. Ειδικά εκείνες που βγαίνουν με φωνή. Επίσης φοβάμαι τις θύελλες. Εκείνες που έρχονται, γαμούν το Σύμπαν κι έπειτα εξαφανίζονται αφήνοντας μια ηρεμία πίσω. Καλή ώρα σαν τη δική μου. Φοβάμαι περισσότερο τις αμμοθύελλες. Γιατί η άμμος τρυπάει το πρόσωπο, μπαίνει στο κρανίο, τρυπάει τα οστά και εισβάλει στον εγκέφαλο και κλέβει τις σκέψεις. Αφήνει στη θέση των σκέψεων, των αναμνήσεων και των εικόνων άμμο σε σκόνη. Είναι μια αμνησία μη επιλεκτική από εκείνες που εύχεσαι καμιά φορά να συμβούν. Στα μεγάλα κέφια του πόνου συνήθως. Όταν βαράνε τα νταούλια και ο πόνος μοιράζει χαρτονομίσματα των εκατό ευρώ στους βιολιτζήδες να παίξουν κι άλλο με ήχο πιο οξύ. Από εκείνους τους ήχους που τρυπάνε. Σαν το οξύ. Ο οξύς ο ήχος είναι συνώνυμος του υδροχλωρικού οξέως. Και ανοίγει τρύπες. Όπως η αμμοθύελλα στο πρόσωπο. Δε ξέρω να συνδέω προτάσεις με προτάσεις, μόνο δεδομένα με υπέροχα χαοτικά τίποτα. Η αγαπημένη στιγμή της ημέρας ήταν όταν άλλαξα τη μοίρα μιας μέλισσας που ξέχασε να κοιμηθεί και ήρθε στο παρμπρίζ του αμαξιού μου λίγα δευτερόλεπτα αφού μπήκα και λίγο πριν βάλω τη ζώνη μου και λίγο πριν γυρίσω το κλειδί στη μίζα. Σκέφτηκα να την διώξω και μετά σκέφτηκα τη γοητεία ενός καρμικού ταξιδιού στο χρόνο. Σκέφτηκα πως αν δεν ήταν να ταξιδέψει, δε θα έμενε πάνω στο παρμπρίζ μου την ώρα που έφευγα. Ίσως έμενε πάνω σε κανένα άλλο αυτοκίνητο, έτσι δεν είναι; Έτσι είναι, το αποφάσισα. Και την πήρα ως το σπίτι να της γνωρίσω τη μπουκαμβίλια μου. Δε ξέρω αν θα αντέξει το κρύο που έχει στο σαλόνι μου αλλά δε πειράζει ούτως ή άλλως θα κοιμηθεί όπου να ναι. Έτσι κάνουν οι μέλισσες. Και αν δε με πιστεύεις, ρώτα την ίδια. Στόλισα το χασμουρητό της πλάι στην πασχαλιά που επίσης θα κοιμηθεί φέτος για να βγάλει ανθισμένα μπουκέτα την Άνοιξη.

Μαμά σήμερα δε πήρες τηλέφωνο. Ευχαριστώ για το δώρο της σιωπής σου. Δεν είναι πως δε θέλω να σου μιλάω αλλά δε με ξέρεις, δε σε ξέρω και η καθημερινή επαφή του δίλεπτου δε βοηθάει να γνωριστούμε. Μη θυμώνεις ρε μάνα. Έφυγα μικρή είναι λογικό να μη με ξέρεις πια. Το λιγότερο λογικό, ίσως, είναι που δε προσπάθησες να με μάθεις, αλλά δε πειράζει και πάλι φίλες. Απλά είμαστε πάνω από όλα άνθρωποι και οι άνθρωποι μιλάνε όταν έχουν κάτι να πουν. Αν εγκλωβιστούμε στους ρόλους μάνας κόρης, τότε ξεχνάμε τους υπόλοιπους που τελικά αν τους μαζέψεις όλους μαζί, στο τέλος πεθαίνουμε με έναν ρόλο φορεμένο στη μωβ κορδέλα του στεφανιού. Στην αγαπημένη κόρη, μάνα, συνάδελφο, συνεργάτη, σύντροφο, φίλη, γυναικά. Στον αγαπημένο άνθρωπο κανείς. Γιατί δεν ξεχάσαμε πως είμαστε ρόλοι που παίζονται ανάλογα με τον εκάστοτε άνθρωπο που συναναστρεφόμαστε και αποκτάμε και τις ανάλλογες υποχρεώσεις του ρόλου μας. Για δικαιώματα μιλάμε ψιθυριστά και στα κορακίστικα μόνο στον εαυτό μας και αυτό για να μη μας καταλάβει κανείς και μας διώξει από τον ρόλο μας και βρεθούμε ως άνεργοι ηθοποιοί στο σανίδι της ζωής στην τεράστια ουρά του Ο.Α.Ε.Δ. των αδικιών που γέννησε η αφωνία μας. Και ρε μαμά… λέω να μη σηκώνω τα τηλέφωνα. Ας περάσει μια εβδομάδα κι έπειτα όταν μαζευτούν τα δίλεπτα θα τα ξεφουρνίσουμε με τη μία σε ένα τηλεφώνημα τετάρτου. Να έχει και νόημα. Ναι μαμά; Ναι. Είπες ναι. Δεν αλλάζει. Ναι; Θα μείνω στη σοφία για άλλους επτά μήνες να κοιμάμαι τον χειμώνα και στο τέλος Μαΐου θα ξυπνήσω για να γεννήσω. Δεν έχω λέξεις που να είναι ικανές να δώσουν νοήματα σωστά στο γιατί μου αρέσει η σοφίτα πιο πολύ από οποιοδήποτε άλλο μέρος στο σπίτι. Ανέκαθεν. Ο αέρας που περνάει από τις χαραμάδες της σκεπής με καθαρίζει. Αν έβρεχε κι όλα μέσα της σε κάθε καταιγίδα θα ήμουν ακόμα πιο χαρούμενη. Νιώθω τα στοιχεία της φύσης να γίνονται ένα με το δικό μου στοιχείο μέσα μου κι έτσι ενώνομαι με το Σύμπαν κι έπειτα γίνομαι σημείο αρκετά ικανό να περάσει οποιαδήποτε ατμόσφαιρα και να χαθώ στην αρμονία του Συμπαντικού χάους. Θα ήθελα να μπορούσα να βρίσκομαι εκεί και να αιωρούμαι χωρίς το βάρος μου. Άραγε στο Σύμπαν τα βλέφαρα έχουν αρκετό βάρος για να κλείσουν; Ή θα μείνω μερικά έτη φωτός καταδικασμένη να βλέπω τα πάντα ακόμα και αυτά που δε μου αρέσουν;

~~Την πρωτοχρονιά~~

~~Να μη με καλέσει κανείς~~

~~Στο σπίτι του~~

~~Χωρίς καρφίτσες για τα μάτια~~

~~Γιατί όταν τα σφίγγω~~

~~Οι ευχές μου βγαίνουν και μετά~~

~~Θα μείνουν με την ευχή~~

~~Ανά χείρας για τουλάχιστον~~

~~Ένα χρόνο. Μόνο μη~~

~~Ξεχάσεις τα γενέθλια μου~~

~~Που γίνομαι τριάντα τρία…~~

Νες γλυκός με γάλα

2011-10-12T12:45:00.001+03:00

Η περίοδος μου κάνει διακοπές. Χειμερινές. Θα επιστρέψει στο τέλος της Άνοιξης μου είπε. Συμφώνησα κι έτσι δε θα διαλύσει κανείς αυτή τη συμφωνία. Επίσης μου είπε πως όταν επιστρέψει μάλλον θα είναι λιγότερο επώδυνη και δε θα μου κάνει τη ζωή δύσκολη. Κόντεψα να χάσω τη μάνα μου την Παρασκευή που μας πέρασε από δύσπνοια. Της μιλούσα κι εκείνη έκλαιγε κι εγώ προσπαθούσα να δω αν χαίρεται ή αν είναι λίγο πριν το κεφαλόσκαλο του θανάτου. Αν το ανεβείς, την έκατσες. Έτσι μου είπαν κάποιοι. "Σε τραβάει από τα μαλλιά. Αν θες να επιστρέψεις πρέπει να του παραδώσεις το σκάλπ και το κεφάλι σου", είπαν. Τώρα...τι να σου πω κι εγώ. Όταν πέθανα την προηγούμενη φορά δε θυμάμαι να ήθελα να επιστρέψω. Ή μπορεί να ήθελα και να έπρεπε να διαπραγματευτώ το κεφάλι μου. Και αρνήθηκα. Κι έμεινα εκεί. Δε μπορούσα να φανταστώ μια ζωή χωρίς να χτενίζω τα μαλλιά μου. Να τα βάζω πηλό και να τα πλάθω κι έπειτα να μου μένουν στο χέρι μερικές τούφες και να τις φυλάω για να τις κολλήσω όταν πια δε θα έχω μαλλιά.

Το σπίτι είναι σε άθλια κατάσταση. Μισό καλοκαιρινό, μισό χειμωνιάτικο. Μια κουβέρτα πεταμένη στον διθέσιο καναπέ που έμεινε εκεί από χτες που κοιμόμουν όταν είδα το όνειρο με το πρόσωπο που δεν υπήρχε παρά μόνο στα μάτια του ίδιου του προσώπου του ανύπαρκτου. Εγώ είμαι χειμωνιάτική αλλά τα ριχτάρια μου είναι καλοκαιρινά. Τα πατώματα δεν έχουν χαλιά και βελέντζες, αλλά οι κάλτσες μου είναι χνουδωτές. Το καλοριφέρ δεν ανάβει, αλλά το τζάκι ευχαρίστως θα το άναβα προχθές. Αλλά χωρίς βελέντζα δε πάει τζάκι. Και χωρίς ευρώ επίσης.

Οι θηλές μου σκουρύνανε και χτες φοβήθηκα που είδα το ίδιο χρώμα στο βρακί μου αλλά ο γιατρός μου είπε πως δεν είναι τίποτα και να μη φοβάμαι. "Ξεκουράσου" μου είπε κι εγώ πήρα στο ΙΚΑ τηλέφωνο και τελικά κατάλαβα πως το Ίδρυμα είναι η μόνη απτή πραγματικότητα και πως το Κοινωνικής πέθανε και το κηδέψαμε και όσο για το Ασφάλισης ακόμα και από το τηλέφωνο ένιωθα ανασφαλής. Στο Ίδρυμα λοιπόν μου είπαν να πάρω τηλέφωνο σε άλλο υποκατάστημα. Πολλοί ανισόρροποι, πολλά ιδρύματα. Πήρα σε ένα κατειλημμένο αριθμό με την ένδειξη reserve σε μια καρέκλα κενή που κάποιος την κράτησε μόνο και μόνο για να απλώσει τα πόδια του πάνω. Σαν τις θέσεις παρκινγκ που δεν υπάρχουν επειδή ο μανάβης, ο μπακάλης, ο φούρναρης και ο ψιλικατζής, στη σειρά συνεννοήθηκαν και βάλανε τελάρα για να μην παρκάρει κάνεις. Και αν τους πεις "έχεις άδεια καλέ μου κυριούλη;" θα σε διαολοστείλει κοιτώντας σε στα μάτια με όλη του την ειλικρινά και θα σε ρωτήσει αφοπλιστικά "τι εννοείς;" κι εσύ θα απαντήσεις "Καλά, γάμα το, θα πάω στον κάτω μαχαλά και θα πάρω την κοιλιά μου στα χέρια και θα περπατήσω και μερικά χιλιόμετρα, δε χάλασε ο κόσμος! Το νου σου στην καρέκλα που απλώνεις τα πόδια σου για να ξύνεις τα παπάρια σου ευκολότερα και στα τελάρα μπροστά στο μαγαζί σου για να μην παρκάρουν αυτοκίνητα και χάνουν οι απέναντι τη θέα του να τα ξύνεις." Έτσι και το τηλέφωνο στο Ίδρυμα. Κατειλημμένο. Σαν την καρέκλα. Σαν τη θέση πάρκινγ για τελάρα. Και η απόγνωσή μου χτύπησε στο ταβάνι και όταν με στείλανε στο τμήμα έκδοσης βιβλιαρίων για να ρωτήσω αν μπορεί άλλος να πάει να πάρει την αναρρωτική μου ή πρέπει να πάω η ίδια ξέσπασα. Αλλά όχι σε πινελίκια. Αυτοί οι άνθρωποι είναι ρομπότ δυστυχισμένα και καταθλιπτικά. Σιχαίνονται τη δουλειά τους και οι περισσότεροι έβαλαν μέσον για να την αποκτήσουν. Δεν ακούν, μη τους μιλάς. Τους λες για αναρρωτική και σε στέλνουν στο τμήμα έκδοσης βιβλιαρίων. Μη τους βρίζεις, δε νιώθουν. Δεν έχουν δέρμα γι αυτό. Συναναστρέφονται με ανθρώπους που επίσης δεν έχουν δέρμα κι αυτό είναι κολλητικό, το νου σου! Δε ξέρω αν πρέπει να τους λυπηθώ ή να τους συμπονέσω. Δε ξέρω αν πρέπει να τους δικαιολογήσω ή να ανέβω όρθια σε κάποιο γραφείο και να αρχίσω να ουρλιάζω ρωτώντας αν υπάρχει ένας ευτυχισμένος άνθρωπος εκεί μέσα γιατί αν υπάρχει θα ακούσει γαμωσταυρίδια που είναι ευτυχισμένος και είναι ανακατεμένος μέσα στο αγέλαστο γκρι των διαδρόμων. "Δε σας έχω ανάγκη ρε! Προτιμώ να χάσω τρία μεροκάματα και τρία ένσημα παρά να πέσω στην ανάγκη σας! Αϊ σιχτίρ πια!" και σιωπή… Σςςςςς………..

-Μ’ ακούτε;

-Ηρεμίστε δεσποινίς…

-Πόσα παίρνεις για να με σαλτάρεις; Πεντακόσια; Εξακόσια ευρώ; Φτάνεις τα χίλια; Σου φτάνουν για να με τρελάνεις; Αιμορραγώ και με ρωτάς αν έχω ραντεβού;

-Ηρεμίστε… πάρτε στο τάδε νούμερο… Είναι στη Δελφών. Στο Ντεπό. Θα σας εξυπηρετήσουν. Ηρεμίστε…

Και πήρα μερικές βαθιές αναπνοές και εγκατέλειψα κάθε πιθανή προσπάθεια επανασύνδεσης με το παρόν μου. Και πήρα κι εκεί. Και μια γυναικεία φωνή όλο ευγένεια μου μίλησε και ηρέμησε το αίμα που έτρεχε στα πόδια μου. "Αύριο… στις οκτώ… όλα θα πάνε καλά. Μη φοβάστε…". Έφτασα σε σημείο να αιφνιδιάζομαι από την ευγένεια. Είστε τυχεροί κωλομαλάκες που υπάρχουν άνθρωποι με γλυκιά φωνή ανάμεσά σας. Είναι ικανοί να με κάνουν να ξεχάσω την ύπαρξής σας. Τόση είναι η δύναμη της ευγένειάς τους. Να τους πληρώνετε από την τσέπη σας για να συνεχίσουν να υπάρχουν. Μπας και ξεχάσουν όλοι την ύπαρξή σας.

Σήμερα είμαι ντυμένη άντρας. Φοράω ανδρική μπλούζα και ανδρική φόρμα. Έχει και αυτό τη γοητεία του όταν δε χάνεσαι στην εικόνα που φτιάχνεις για εαυτό. Μπορείς να της βάζεις ένα μάτι τη μια μέρα κι ένα δεύτερο την επόμενη. Να ζωγραφίσεις στόμα με χαμόγελο ή λυπημένο. Να φτιάξεις περίγραμμα προσώπου με γωνίες ή στρόγγυλο. Να του βάλεις χέρια και πόδια. Και στον κορμό να στερεώσεις στήθη στρογγυλά ή ανύπαρκτα. Να έχει μέση ή να είναι ευθεία. Να είναι αδύνατη προς το ισχνό ή αδύνατη προς το γεμάτο. Με "πιασίματα" ή χωρίς. Δώσε όνομα. Κι επίθετο. Βγάλε Α.Φ.Μ. και Α.Μ.Κ.Α. Δώσε διεύθυνση κατοικίας. Κι έναν αριθμό τηλεφώνου. Τοποθέτησε και το μικροτσίπ στο μυαλό για να βάλεις σκέψεις και να διαμορφώσεις την κριτική ικανότητα. Φύσα στο στόμα και αυτό που θα εκπνεύσει πες το ανάσα . Κάνε ότι θες με αυτή την εικόνα. Πρόσεξε όμως το δημιούργημά σου. Και ο Φρανκεστάιν έφτιαξε κάτι με ζωή αλλά του βγήκε τερατώδες. Σαν τον ενσαρκωμένο φόβο σου.

Καλημέρα.

Το αίμα σταμάτησε

από χτες αλλά το

μάζεψα σε

μπουκαλάκι

πολυτελείας

για να

το δώσω σε όποιον

θέλει να μου πιει

το αίμα από έξω μου.

Είναι παλιό

και μπαγιάτικο.

Αν υπάρχει κάποιος

που θέλει να το δοκιμάσει

ας κοπιάσει να

με αγγίξει και θα

του το χαρίσω

Με δική του ευθύνη.

Α/Α Κάτω τεταρτημόριου κνήμης-περόνης

2011-09-26T10:57:00.009+03:00

Ο καιρός χάλασε τα τελευταία εικοσιτετράωρα κι εγώ θέλω να μη γίνομαι αντιληπτή και να κρυφτώ από τον ήλιο, να γίνω ημιδιάφανης για να μπορώ να εντοπίζομαι παρά μόνο από τα μάτια που θέλω. Το πρωί γύρω στις έντεκα και κάτι με έπιασε δύσπνοια και άρχισα να κλωτσάω ότι βρω για να επιστρέψω πίσω στην ύπαρξή μου. Κουβαλάω τρεις σταγόνες ζωής μέσα μου και τις φωτογράφισα για να της θυμάμαι για πάντα. Τα μάτια μου διαρκώς γεμίζουν σκουπίδια και κλείνουν για ώρες και βλέπω όνειρα κι έπειτα ξυπνάω και ψάχνω μορφές που θα έπρεπε να υπάρχουν αλλά δεν υπάρχουν, τις ψάχνω, γεμίζω κάτι αναπάντητες κι έπειτα περιμένω να εξαφανιστώ. Σε δυο μέρες ετοιμάζω ταξίδι, τα χαλιά έμειναν άπλυτα, όταν θα επιστρέψω θα είναι λίγο πριν το βαρύ φθινόπωρο, θα είναι άπλυτα ακόμα αλλά δε μπορώ πια να τα πλύνω γιατί είναι βαριά, πιο βαριά από μένα και, παρόλο που είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου να κάνω την υπέρβαση και να με ανταμείψω σε ευρώ πλένοντας τα μόνη μου, έκανα ένα μπάτσελορ πριν την αλλαγή της καινούριας μου ζωής κι έτσι και πάλι δεν έκανα τίποτα. Το πρωί έψαχνα το ίδιο μπλουζάκι που είδα χτες αλλά σήμερα δεν υπήρχε και πιθανολογώ πως κάποιο ζωάκι που κρύωνε μπήκε στην κρεβατοκάμαρα μου και το πήρε για να ζεσταθεί. Όταν θα γυρίσω όλα θα είναι αλλιώς.

Η τηλεόραση έχει μεταμορφωθεί σε χωματερή άδοξων ανέλπιδων νέων, είναι ο γιατρός που έρχεται με σκυμμένο κεφάλι κάθε μέρα να σου υπενθυμίσει πως άλλη μια μέρα ζωής ξημερώνει, αλλά αν τον ρωτήσεις ‘‘Γιατρέ μου πόσος καιρός μου απομένει;’’ θα σε κοιτάξει κατάματα, αλλά θα σου πει πως δε γνωρίζει-τώρα πια ξέρει μόνο ο θεός. Είναι το δελτίο ειδήσεων των οκτώ κι εδώ και πέντε λεπτά γράφω και νιώθω τρομοκρατημένη και αναρωτιέμαι πως γίνεται να διαμορφώσω τις ανάγκες μου με τα δεδομένα, πώς να βάλω τη ζωή μου σε στεγανά και αν τελικά αυτά τα στεγανά είναι αρκετά για να περιγράψει μια φορά πριν την τελευταία για να με στηρίξουν ολόκληρη. Έχω μια συνήθεια να γράφω ασυνάρτητα κοιτώντας τηλεόραση εδώ και δύο βδομάδες, αφήνω το υποσυνείδητό μου να εκφραστεί, του δίνω φωνή, το ακούω κι έπειτα καθόμαστε τα πρωινά και πίνουμε καφέ και συζητάμε και μένω έκπληκτη με τον τρόπο σκέψης του και προσπαθώ να παραλληλίσω την ζωή μου με τη ζωή του υποσυνείδητού μου και κάποιες φορές τα καταφέρνω αλλά μερικές φορές νομίζω πως μιλάω με το υποσυνείδητο κάποιου άλλου ανθρώπου. Το ενδιαφέρον μου κορυφώνεται όταν αγοράζω πασατέμπο και παρακολουθώ συζητήσεις ασυνείδητου και υποσυνείδητου. Είναι ότι πιο αλλόκοτο μου έχει συμβεί σε εμπειρία. Έχω πιάσει το νόημα και απλά σωπαίνω και αφήνω τον διττό εαυτό μου να αναπλαστεί και να εξελιχτεί. Και όλα αυτά ένα Σάββατο. Αλλά σήμερα ξημέρωσε Δευτέρα.

Έχει συννεφιά και μάλλον σε κάποιον την έσπασα πρωί πρωί με τις αποφάσεις μου να μείνω άλλη μια, δυο μέρες, διάλογοι μονολεκτικοί έτοιμοι να αρπάξουν φωτιά και να κάψουν τα κλειστά πατζούρια για να μπει το σύννεφο και μια πόρτα κλείνει πίσω μου με δύναμη και κάτι μουρμουρητά.

-Τι θες;

-Κάνε ό,τι θες.

-Δε μπορείς να μου πεις τι θες;

-Ό,τι και να σου πω θα κάνεις αυτό που θες.

Και φαίνεται μια ειρωνεία στο σκοτεινό μου δωμάτιο να φωτίζεται ψηλά και δεξιά στο ταβάνι. Αυτό που ήθελα ήταν να μάθω τι θες. Αδιαφορία για το οτιδήποτε και η μόνη συνέπεια κρύβεται στο όπλο στη σοφίτα δίπλα στην τηλεόραση κάτω από το παράθυρο. Τα φυσίγγια είναι γεμάτα με λέξεις ενοχής, οι μόνες που ειπώνονται, και είναι η μόνη συνέπεια που κυκλοφορεί ασύλληπτη μέσα στο σπίτι. Σουλατσάρει δεξιά και αριστερά, αφήνει πατημασιές δρομολογημένες για να μη χάσουν το δρόμο τους οι επόμενες ενοχές. Το σπίτι θέλει σκούπισμα και σφουγγάρισμα αλλά δε μπορώ να κάνω ούτε το ένα ούτε το άλλο. Μου το απαγόρεψε ο γιατρός για μερικές μέρες και είναι η καλύτερή μου. Σήμερα έμαθα γιατί πεθαίνουν τα λουλούδια μου. Είναι που γεννιέμαι από μέσα μου. Υπάρχει τόση ζωή μέσα μου που δε χωρούσε σε αυτό το σπίτι κι έτσι κάποιοι θυσιάζονται για να υπάρχει αυτή που κυοφορώ.

Σςςςςς…. Έξω έχει τόση σιωπή για Δευτέρα πρωί που τρομάζω˙ νομίζω πως όλος ο κόσμος έπαψε να υπάρχει γύρω μου, νιώθω μόνη, κάνω κύκλους και τώρα που το σκέφτομαι είμαι πιο ελεύθερη από ποτέ και κρεμάω πανό για πάρτι μοναξιάς και προσκαλώ όλους εκείνους που δε πρόκειται να ‘ρθουν για να μείνω ακόμα πιο μόνη. Δοκιμάζω τις αντοχές μου, φεύγω, φεύγω και πάλι, πάνω να περάσω δυο βδομάδες μόνη μου σε ένα τεράστιο άδειο σπίτι που μου προκαλεί φόβο και δέος, θα είμαι μόνη μου σε ακτίνα εκατοντάδων μέτρων δε θα υπάρχει ψυχή ζώσα γύρω μου και αν φωνάξω βοήθεια, άραγε θα με ακούσει κανείς; Τρέμω λίγο εσωτερικά, ίσως φταίει εκείνο το λευκό ψυχιατρείο που έβλεπα χτες στον ύπνο μου επηρεασμένη από τον ξύπνιο μου, και κάτι σκάλες που ανέβαινα και κατέβαινα με φόρα χωρίς να ξέρω ούτε γιατί τις ανεβαίνω ούτε γιατί τις κατεβαίνω. Δε θυμάμαι την πρόθεση και τον προορισμό μου. Θυμάμαι μόνο την αγωνία μου, τον φόβο μου, θυμάμαι έναν ήχο τραγουδιού να με βοηθάει να ξυπνήσω κι επιτέλους λυτρώθηκα ανοίγοντας τα μάτια μου. Θέλω να κουρνιάσω σε αγκαλιά, θέλω να νιώσω λίγη τρυφερότητα, πάνω μου πέφτουνε χέρια ροζιασμένα και σκληρά, εκνευρίζομαι που με πονάνε, θέλω λόγια μελιστάλακτα σε πραγματικό χρόνο και οι ανθρωποώρες μου σπαταλούνται πάνω στον καναπέ σωπαίνοντας και μένοντας γυμνές. Γελάω και χαμογελάω, όλα είναι τέλεια, όλα είναι καλά, όλα βαίνουν εξαιρετικά, τι άλλο να θέλω από τη ζωή μου-;- και η ειρωνεία η πρωινή έρχεται και ανενόχλητη πίνει καφέ από την κούπα μου και ρουφάει τις γουλιές μου που τις παίρνει εγωιστικά χωρίς να ρωτάει λες και τις ανήκουν. Άνθρωποι που ζουν με την εικόνα μου, μου λένε πως τα καταφέρνω και ανταπεξέρχομαι και είμαι πάντα η χαρά του κόσμου-πάσχω απο χαμοελαστή κατάθλιψη- κι εγώ θέλω να τους φτύσω λες και φταίνε αυτοί που βλέπουν την εικόνα που τους πασάρω για ζωή. Προσποιούμαι από άμυνα. Ή δικαιολογούμαι από ανασφάλεια. Δε ξέρω.

Περνάω μερικές πόρτες ξύλινες για δοκιμή για να δω που φτάνει το ύψος μου για να μη πηδήξω περισσότερο από αυτό και χαθώ στη στρατόσφαιρα. Όλα γύρω μου είναι περιτριγυρισμένα από σύννεφο και ο Αχιλλέας χτες μου είπε πως ο ήλιος είναι ζωή και του απάντησα και το νερό επίσης. Θέλω να ζήσω σε κλίμα τροπικό, θέλω τυφώνες και καταιγίδες τροπικές, θέλω κατακαλόκαιρα με μπόρες, θέλω τον φάρο εκείνο για σπίτι μου και δε μου τον δίνει κανείς, θέλω οι τυφώνες να βουίζουν έξω κι εγώ να είμαι μέσα στον φάρο σε μια κυκλική πορεία, σε μια δύνη, να νιώθω πως βρίσκομαι στο μάτι του κυκλώνα όπου έξω από την ύπαρξή μου γίνεται το έλα να δεις αλλά εγώ έχω το πλεονέκτημα να παρακολουθώ με μια κούπα ζεστό καφέ την απόλυτη θάλασσα που μόνο τον χειμώνα με γοητεύει τόσο όταν είναι εξαγριωμένη και δυνατή, τόσο δυνατή που μπορεί να φάει και βράχους ολόκληρους-εσύ μπορείς;

~~Η Άννα έχει ειδικότητα~~

~~Συνομοσιολόγου και~~

~~Μου είπε πως οι~~

~~Τηλεοράσεις είναι~~

~~Δέκτες που ακόμα~~

~~Και όταν είναι κλειστές~~

~~Μπορούν να παρακολουθούν~~

~~Τις συνομιλίες μας κι έτσι~~

~~Να μη λέμε πολλά για το~~

~~Μαγαζί με τα γλυκά της~~

~~Γιαγιάς της~~

~~Που θα ανοίξει στην~~

~~Piazza Venezia~~

Γιουβαρλάκια αυγολέμονο

2011-09-21T11:59:00.005+03:00

Κυκλοφορεί ένας θάνατος στο μπαλκόνι μου. Τα λουλούδια μου πεθαίνουν το ένα μετά το άλλο χωρίς προφανή λόγο. Η απόσταση που διανύει το προφανές από το υποκειμενικά φαινομενικό απέχει όσο ο γαλαξίας από το υπόλοιπο Σύμπαν. Μερικές μελανιές στο ασυνείδητο μου σώμα, είναι η απόδειξη πως το προφανές και το υποκειμενικά φαινομενικό, αγγίζεται μόνο μέσω ενός αστρικού ταξιδιού με προορισμό το δωμάτιο πανικού του μυαλού μου. Εκεί έχω το ονειρεματοκιβώτιό μου και όποτε κάποιος εισβάλει στη ζωή μου με βία τρέχω και χώνομαι εκεί, κλείνω εισόδους και εξόδους, βάζω τον κωδικό μου, ανοίγω το ονειρεματοκιβώτιο και διαλέγω ποιο όνειρο με κάνει να νιώθω ασφαλής. Το κάνω μπάλα και παίζω στους ατσαλένιους τοίχους μου αφήνοντας από έξω την καταστροφή να κυνηγάει κάτι για να τραφεί. Να γίνει δυνατή, δυνατότερη, αλλά όχι πιο δυνατή από τους ατσαλένιους τοίχους μου.

Βρέχει και λυτρώνομαι. Χτες το βράδυ κοιμήθηκα βαθιά, πολύ βαθιά, τόσο βαθιά που χάθηκα μέσα στους κεραυνούς και τα μπουμπουνητά και σώπασα. Πετάχτηκα όρθια μέχρι το ταβάνι και άλλαξα πλευρό εκεί πάνω, κι έμεινα να βλέπω τη ζωή μου να εξελίσσεται μέσα στο πορτοκαλί ριχτάρι που σκέπαζε απροσάρμοστα το σώμα μου. Τα βράδια ξαπλώνω στον καναπέ και τραβάω το ριχτάρι που σκεπάζει την πλάτη του καναπέ και με σκεπάζω. Κι έτσι με παίρνει ο ύπνος. Και μένω εκεί, ακίνητη για να μη ξεσκεπαστώ και κρυώσω. Ο καναπές αυτός μοιράστηκε ολόκληρη την ενήλικη ζωή μου κι έχουμε πει τόσα μυστικά ο ένας στον άλλο που αν πρέπει να τον αποχωριστώ κάποια στιγμή πρέπει να τον ορκίσω να μη πει τίποτα ή να βρω έναν τρόπο να τον δεσμεύσω με ένα απόρρητο αψυχολόγητου καναπέ για να μη με αφήσει χωρίς μυστικά και χωρίς ζωή. Μοιάζω να ταξιδεύω πάνω του έντεκα χρόνια πριν, να γίνομαι εικοσιένα, να βουλιάζω στα μαξιλάρια του κι έπειτα να βάζω το πρόσωπό μου μέσα του και να κλαίω για κάθε μη απτή πραγματοποίηση, απογοητευμένη. Νιώθω τρία γράμματα να με βάζουν από κάτω και να με ποδοπατάνε με μανία κι εγώ νιώθω απογυμνωμένη και αδύναμη ενώ ταυτόχρονα έχω στιγμές απεριόριστης δύναμης που με κάνουν να μπορώ να καταστρέψω τον κόσμο και, πριν καταστραφώ κι εγώ, να τον αναδομήσω από την αρχή με τα χέρια και τα νύχια μου. Είναι οι στιγμές της απόλυτης οργής και το αμέριστου θυμού μου. Εκείνες τις στιγμές γίνομαι η ίδια τοίχος από ατσάλι στο δωμάτιο πανικού μου και χτίζομαι ενσωματώνοντας την ύπαρξή μου με το μπετόν. Αν κοιτάξεις βαθιά μέσα στα μάτια μου εκείνη την ώρα δε θα βρεις επιφάνεια να πατήσεις και θα βουλιάξεις. Μόνο μη λυγίσεις. Αν λυγίσεις, λύγισα. Και θα γυρίσω ηττημένη κλαίγοντας, πάλι πίσω στο κορμί μου και τα μάτια μου θα αποκτήσουν και πάλι βάθος και θα πατήσεις και θα σωθείς. Και η συνομωσία ανάμεσα στην θυμωμένη οργή και στην ηττημένη μου ύπαρξη συνεχίζεται μέχρι τη στιγμή που ποτέ πια δε θα είναι αργά είτε για να θυμώσω, είτε για να ηττηθώ, ή θα είναι πολύ αργά και για τα δύο. Έξω μπουμπουνίζει και περιμένω την επόμενη αστραπή με τη μύτη κολλημένη στο τζάμι και την ανάσα μου να θολώνει το γυαλί. Και όταν γίνει αρκετά θολό, φτιάχνω σχέδια με το δάχτυλο τέτοια που θα μείνουν εκεί αόρατα και θα εμφανίζονται με κάθε τυχαία ή σκόπιμη ανάσα. Είναι τα λεγόμενα μαγικά σχήματα που είναι αόρατα κι όμως υπάρχουν. Όταν τα βαρεθώ θα πάρω πανί και νερό και θα τα σβήσω, γιατί μόνο έτσι παύουν να υπάρχουν, και ίσως με μια καινούρια ανάσα να φτιάξω καινούρια σχέδια. Κι έτσι κολλημένη στο τζάμι περιμένοντας την αστραπή των δώδεκα και τέταρτο θα βρω την ευκαιρία να ταξιδέψω ηλεκτρισμένη για όσο διαρκεί ένα ‘‘πάντα’’ πάνω από τα σύννεφα, για να δω από ψηλά όλα εκείνα που φαίνονται τόσο μικροσκοπικά που σχεδόν δεν υπάρχουν. Γράφω εκτονωμένη ασταμάτητα και γράφω διαφορετικά πράγματα από εκείνα που είχα σκοπό εξ’ αρχής να γράψω και αυτό γιατί ήδη τα ξέχασα -με λένε μνήμη αποσπώμενη από την κάρτα του μυαλού μου- κι έτσι φοβάμαι να κλείσω γιατί αν κλείσω θα κλειστώ για βδομάδες πάλι κι έτσι το μυαλό μου θα στερέψει από λέξεις και τα βράδια θα λέω λέξεις άλεξες δίχως ήχο και θα ξεχάσω τη γλώσσα μου αλλά δε βαριέσαι εαυτέ μου… θα μιλάμε με τα μάτια, τα χέρια και τις ανάσες μας. Και όποιος καταλάβει κατάλαβε…

~~Θέλω να γίνω απαλή~~

~~να πάψω να είμαι~~

~~άκαμπτη~~

~~να μοιάζω σύννεφο~~

~~να μη μπορεί~~

~~κανείς να με πιάσει~~

~~να γίνω νότα~~

~~σαξόφωνου~~

~~που μόνο το~~

~~δύο της εκατό των~~

~~ανθρώπων θα μπορούν~~

~~θα μπορούν~~

~~να με γευτούν~~

~~Εσύ;~~

Θα 'ρθει καιρός...

2011-09-08T17:37:00.006+03:00

Θα 'ρθεί καιρός που θα αλλάξουν τα πράγματα.
Να το θυμάσαι Μαρία.
Θυμάσαι Μαρία στα διαλείμματα εκείνο το παιχνίδι
που τρέχαμε κρατώντας τη σκυτάλη
-μη βλέπεις εμένα- μην κλαις. Εσύ εισ' η ελπίδα.
Άκου θά 'ρθει καιρός
που τα παιδιά θα διαλέγουν γονιούς
δε θα βγαίνουν στην τύχη
Δε θα υπάρχουνε πόρτες κλειστές
με γερμένους απ' έξω
Και τη δουλειά
θα τη διαλέγουμε
δε θά 'μαστε άλογα να μας κοιτάνε στα δόντια.
Οι άνθρωποι -σκέψου!- θα μιλάνε με χρώματα
κι άλλοι με νότες.
Να φυλάξεις μονάχα
σε μια μεγάλη φιάλη με νερό
λέξεις και έννοιες σαν και αυτές
απροσάρμοστοι-καταπίεση-μοναξιά-τιμή-κέρδος-εξευτελισμός
για το μάθημα της ιστορίας.
Είναι Μαρία -δε θέλω να λέω ψέματα- δύσκολοι καιροί.
Και θαρθούνε κι άλλοι.
Δεν ξέρω -μην περιμένεις και από μένα πολλά-
τόσα έζησα, τόσα έμαθα, τόσα λέω
Κι απ' όσα διάβασα ένα κρατάω μόνο:
"Σημασία έχει να παραμένεις άνθρωπος".
Θα την αλλάξουμε τη ζωή!
Παρ' όλα αυτά Μαρία.

Κατερίνα Γώγου

~~Όλο και κάτι θα~~

~~συμβεί για να~~

~~αλλάξει ο κόσμος~~

~~μου...~~

~~Αρκεί να μη ξεχνάς...~~

~~...Μαρία...~~

Τασάκι με αποτσίγαρα

2011-09-01T01:46:00.014+03:00

Το τελευταίο ηλιοβασίλεμα του καλοκαιριού πάντα με εντυπωσίαζε διαφορετικά από τα άλλα. Από τότε που γεννήθηκα σε άλλη ζωή θυμάμαι πως πάντα το κοιτούσα ακόμα κι αν χρειαζόταν να κάνω διαδρομή μια που το παλιό σπίτι έβλεπε στη φλαμουριά και στις απέναντι οικοδομές. Περιμένω καρτερικά εκείνη τη βροχή την πρώτη του φθινοπώρου, μια δυνατή καταιγίδα να με παρασύρει ως τις άκρες των βρόμικων δρόμων μαζί με τα βροχόνερα και να κυλίσω στο ρέμα απέναντι. Εκεί που όταν βρέχει ακούγεται σαν καταρράκτης και θυμάμαι την πρώτη ανάμνηση της ζωής μου.

-Μιλάς;

-Όχι.

-Τι κάνεις;

-Χάνομαι γιατί ρεμβάζω…

-…

Χαμόγελο.

Νιώθω μια ηρεμία συντριβής. Σαν να είσαι παρόν σε μια κατεδάφιση. Μηχανές που βογκούν, μπάζα που πέφτουν και σκονίζουν την ανάσα, καδρόνια να σπάνε κι έπειτα σιγή. Και ηρεμία. Κι έπειτα συντρίμμια. Κι ένα τίποτα κρεμασμένο στο χερούλι της εξώπορτας της όρθιας που με προκαλεί να της κάνω "μπου" και να πέσει. Πάντα γελούσα με το παιχνίδι του "μπου"

-Σε τρόμαξα, ε; Έλα πες την αλήθεια.

-Χέστηκα από τον φόβο μου, τι να σου πω.

Αλλά δεν έφταιγαν οι άλλοι που δε τρόμαζαν. Έφταιγα εγώ που ήμουν προβλέψιμη. Όπως και να έχει, τρόμαζαν δε τρόμαζαν εγώ γελούσα με τη φάτσα τους. Είτε την αιφνιδιασμένη-σπανιότατα- είτε εκείνη που αποτυπώνει το άκουσμα κάτι κρύου. Ειδικά με τη δεύτερη γελούσα πολύ. Αλλάζω… αργά ή γρήγορα αλλάζω. Κάποτε όταν έλεγα μαλακία ήταν ένας σοβαρός λόγος για να μείνω κλεισμένη στο καβούκι μου για μήνες βουτηγμένη στα κόμπλεξ μου μέχρι πάνω από το φωτοστέφανό μου. Μέχρι να βγω για ανάσα και μετά άντε πάλι έλεγα μαλακία και κλεινόμουν. Ο χρόνος μου είχε πέντε ανάσες και τριακόσιες εξήντα ασφυξίες. Ενώ τώρα μου αρέσει τόσο να λέω μαλακίες! Είτε αμπελοφιλοσοφημένες-καλή ώρα- είτε μονοσύλλαβες.

Νυχτώνει νωρίς. Και σήμερα που πήγα να πάρω ανάσα έβαλα ζακέτα και παντελόνι. Ούτε που θυμάμαι πόσο καιρό έχω να βάλω παντελόνι μακρύ. Τόσο που μου έπεφτε και το κρατούσα για να μη πέσει και φανεί το βρακί μου. Το πατούσα με τα παπούτσια μου κι έπειτα δε νοιαζόμουν πέρα από το να μη πέσω. Ούτε πως λερωνόταν με ένοιαζε. Ούτε πως ήταν λευκό με αφορούσε. Μονό να μη πέσω με ενδιέφερε. Δε μπορώ να πέφτω κι άλλο. Μου φτάνουν οι φορές που μάτωσαν τα γόνατά μου. Έχω γεμίσει σημάδια. Θέλω ένα μαντζούνι που να φτιάχνει δέρμα παρακαλώ. Να το φοράω όταν τα σημάδια μου θυμίζουν πληγές αιμορραγούσες για καιρό. Ή να το φοράω για καλό. Πληρώνω όσο όσο από τον πρόσφατα περικομμένο μου μισθό. Μου αρέσει που νυχτώνει νωρίς. Ο χρόνος μου κυλάει σε άλλους ρυθμούς. Σκοτεινή και νυχτωμένη περιπλανημένη ανάμεσα σε σύννεφα και ανάσες, ανάμεσα στην κολακεία και την εκδίκηση σαν σκέψη που χάνεται όταν τα μάτια ανοίγουν και η τελευταία φράση ήταν ‘‘Να θυμάμαι τη σκέψη’’ που μόλις ξυπνάω χάνεται. Κουβαλάω την κατάρα της Ντόρις από γεννησιμιού μου. Πριν περάσουν δυο δεύτερα αφύπνισης ξεχνάω το ποια είμαι και χάνομαι. Αποθηκεύω τόσα στο υποσυνείδητο ασυνείδητα που στο τέλος θα γίνει τις πουτάνας εκεί μέσα και όταν αρχίζουν να πετάγονται οι τελευταίες σκέψεις πριν το άνοιγμα των ματιών δε θα ξέρω από πού να τις μαζέψω. Το μυαλό μου αρνείται να καταγράψει πληροφορίες κι έτσι γίνομαι και πάλι ενέργεια και ζω από την αρχή. Κάθε λεπτό. Και να δεις πως οι πρώτοι διάλογοι θα είναι

-Α! Γεια!

-Με κοροϊδεύεις; Με ξέρεις πολύ καλά!

-Εγώ; Εσένα; Σοβαρά;

-Ναι. Κι εγώ εσένα.

-Νομίζεις…

Σιχαίνομαι το κρύο. Και τον καύσωνα. Κι έτσι έχω σκοπό να νιώσω αυτό το Φθινόπωρο μέχρι το τελευταίο ετοιμοθάνατο κύτταρό μου. Και μπορεί να είναι το τελευταίο μου αλλά δε θα είναι, έχω μια ζωή να κουβαλήσω…

~~Θέλω να δω τα στρουμφ σε 3D για να δω πως~~

~~είναι να ζεις σε μανιτάρι.~~

~~Κι αυτή η συναυλία~~

~~δεν παρακολουθήθηκε ποτέ….~~

~~Α! Και σήμερα άστραψε…~~

Ωδή στον πατημένο αχινό που κουβαλάω στο μικρό μου δαχτυλάκι του αριστερού ποδιού μου...

2011-08-17T00:02:00.005+03:00

Πάτησα ένα πεθαμένο αχινό και με δηλητηρίασε με τον θάνατό του. Γέμισα παντού δηλητηριασμένα αγκάθια θανάτου και τώρα φοβάμαι μήπως πεθάνω πριν να ζήσω. Έπαθα αχινόκοκκο. Και μη βιαστείς να κοροϊδέψεις γιατί όποιος κοροϊδεύει τον άλλον κοροϊδεύει τον ίδιο του τον εαυτό. Αυτό ήταν το πρώτο όπλο που προμηθεύτηκα από τη γειτονιά για την Α’ Δημοτικού προκειμένου να επιβιώσω στην σκληρότητα των παιδικών ανθρώπων. Μεγαλώνοντας κατάλαβα πως αυτό το ίδιο το όπλο θα το χρησιμοποιούσα για πάντα, λίγο διαφοροποιημένο. Από ενεργητική πρόταση έγινε παθητική και μετατράπηκε σε ‘‘Ό,τι κοροϊδεύω το λούζομαι’’. Μεγαλώνοντας κι άλλο κατάλαβα πως ό,τι κοροϊδεύουμε στον άλλο, ότι μας ενοχλεί στον άλλο βρίσκεται μέσα μας. Έφυγα όμως και πάλι από το θέμα μου. Έτσι έκανα πάντα και στην έκθεση αλλά πάντα γύριζα σε αυτό. Μόνο στη ζωή δεν επιστρέφω…

Λοιπόν που λες έπαθα αχινόκοκκο και όχι εχινόκοκκο. Ο αχινόκοκκος είναι η ασθένεια που παθαίνεις όταν πατάς πεθαμένους αχινούς. Το δηλητήριο περνάει από την πατούσα σου και προσβάλλει το μυαλό, το πνεύμα και το σώμα σου μέχρι τον τελευταίο κόκκο ύπαρξης. Το μυαλό σου ξερνάει δηλητηριασμένες σκέψεις, το πνεύμα σου πέφτει σε καταστολή και το σώμα σου παραπαίει. Μέχρι το τέλος. Μερικοί άνθρωποι αποκτούν τα σημάδια του αχινόκοκκου από έρωτα προδομένο ή ανεκπλήρωτο ή απογοητευμένο. Και αυτή η γραφή σε δεύτερο ενικό, ε; Λες και μιλάω για όλους εκτός από τον εαυτό μου ενώ στην ουσία μόνο σε αυτόν μιλώ. Έτσι έκανα πάντα. Μαλακία ο δεύτερος ενικός στη γραφή. Συνήθεια; Ναι… συνήθεια! Κατ’ ευθείαν να τρέξω να δικαιολογηθώ…

Σε όποιο σημείο της Γης και να βρεθώ πάντα εντοπίζω τη μεγάλη άρκτο. Κόμπλεξ επιβεβαίωσης πως βρίσκομαι πάντα στον ίδιο πλανήτη. Παλιότερα έβρισκα τη μικρή. Τη μεγάλη… ούτε για αστείο. Από ένα σημείο και μετά εντοπίζω τη μεγάλη και η μικρή εξαφανίστηκε μαζί με κάτι παιδικά όνειρα. Το έχω ξανά πει αυτό. Πότε; Αν με παρακολουθούσες θα ήξερες. Μια φορά η μεγάλη Άρκτος βρέθηκε στην πλάτη μου. Πως και δε την είχα εντοπίσει τόσα χρόνια; Είναι που δεν έχω μάτια στην πλάτη. Ή στον κώλο είναι η σωστή έκφραση; Θα ζωγραφίσω δύο έτσι για να μπορώ να βλέπω τα πάντα. Αλλά θα έχουν άλλη όραση. Έτσι όταν θα με κουράζει ο κόσμος θα τον βλέπω με άλλα μάτια και θα τον ερωτεύομαι κι έτσι δε θα τον μισώ που με μισεί και δε με αφήνει να ζήσω όπως θέλω. Αστυνομοκρατούμενη ακόμα και μέσα στο ίδιο μου το σπίτι, οι κινήσεις περιορισμένες και αν είναι διαφορετικές από το προβλέψιμο υπάρχουν πίσω από την πόρτα του γραφείου δηλητηριασμένα βέλη που πετιούνται βάση τακτικής. Όλοι μου τα χώνουν για τις αντιλήψεις μου και πιο πολύ αυτοί που έχουν εισιτήριο διαρκείας στη ζωή μου κι έχουν ελευθέρας στο να πληγώνουν ανενόχλητοι. Κάτσε να δεις πως τους λένε… Α! Ναι! Οι δικοί μου άνθρωποι! Αυτοί…. Και όλοι με κρατούν στο όνομα μιας αγάπης, που δεν αντιλαμβάνομαι, με το στανιό. Η μάνα για να με κρατήσει στη ζωή της πρέπει να είμαι αυτή που θέλει σύμφωνα με τα πρότυπά της, εσύ στη δική σου σύμφωνα με τα δικά σου πρότυπα, ο πατέρας στη δική του σύμφωνα με τα δικά του και πάει λέγοντας ‘‘ Και αφού κανείς δεν ευθύνεται, αυξάνεται και πληθύνεται του ανθρώπου η συμμορία, ζούγκλα οικογενειακή’’. Αυτό. Ο καθένας σύμφωνα με τα πρότυπα του και στα παπάρια σας τα δικά μου πρότυπα αλλά δε πειράζει και πάλι φίλοι. Όλοι με αγαπάτε λοιπόν αρκεί να πετάει ο γάιδαρος και να είμαι αυτή που θέλετε. Και αν δεν είμαι, με κρατάτε πεισματικά και με κάνετε δυστυχισμένη. Αυτή θα είναι η τιμωρία μου που δεν είμαι ένα εκατομμύριο άνθρωποι μαζί για όσο επεξεργάζομαι τη δική σας τιμωρία να διεκδικήσω αυτό που είμαι κρατώντας μόνο εκείνους που έχουν τα κότσια να με θέλουν ως άνθρωπο και όχι ως εικόνα. Γιατί υπάρχουν και αυτοί. Κατάλαβες; Αλλιώς θα πίστευα πως είμαι τρελή...

Άσε που έχασα και το σώμα της Μεγάλης Άρκτου χτες πίσω από τα σύννεφα και κόνεψα να χάσω τη γη κάτω από τα πόδια μου. Έψαξα να βρω εκείνον τον Φάρο που θα κατοικίσω και διαπίστωσα πως οι πιθανότητες να γίνω φαροφύλακας και να ζήσω στον Φάρο στο ακρωτήρι της Σαπφώς αγγίζουν τα όρια του μηδενός. Οι πιθανότητές σας με πονάνε, με πληγώνουν και εκτρώνουν τα όνειρά μου. Δεν είμαι άντρας, ούτε απόστρατος του Ναυτικού γιατί φαντάρος δε πήγα η ΕΣΣΟ μου δεν ήρθε ποτέ λόγω μιας βλάβης που είχα ανάμεσα στα πόδια μου και κατουρούσα καθιστή. Και παρόλο που δεν είμαι άντρας αλλά γυναίκα λέω αγγίζει τα όρια του μηδενός και όχι πως είναι μηδέν γιατί εγώ θα κάνω κατάληψη στον Φάρο και μόνο όταν αυτοκτονήσω από εκεί για τον χαμένο Έρωτα θα καταφέρει κάποιος να με βγάλει…

~~Ξέρεις κάτι; Ακόμα και~~

~~Να αυτόψυχαναλύομαι~~

~~Βαρέθηκα..~~

~~Εσύ τι; Ακόμα~~

~~Λες πως~~

~~Με αγαπάς;~~

Δε λέω..

ήταν ωραιο αυτό το καλοκαίρι

Η λεύκα έξω απο το σπίτι δημιουργεί σκιές στον αέρα και φοβάμαι...

2011-08-10T20:48:00.003+03:00

Δε θα ηρεμίσω.. το βλέπω εγώ.. δε θα ηρεμίσω… ο θεός της οργής με ερωτεύεται κι εγώ δε τον θέλω αλλά εκείνος μου στέλνει λουλούδια καθημερινά. Πάντα κάποιος λόγος να μου γδάρει το δέρμα και να αποβάλλω θυμωμένα αιμοπετάλια. Έτρεχα σαν την τρελή για τσιρότα στο φαρμακείο αλλά το αίμα μου έβγαινα με τόση οργή που και το πιο μικρό γδάρσιμο ήθελε ράμματα. Και καθημερινά τρέχω από εφημερεύον νοσοκομείο σε εφημερεύον για να με ράψουν και να με μεταγγίσουν αίμα ηρεμίας. Μέχρι τη στιγμή που θα χτυπήσει το κουδούνι και η οργή θα μου έχει στείλει τα επόμενα λουλούδια της….

‘‘Ακραία καιρικά φαινόμενα πλήττουν την Βόρεια Ελλάδα’’ κι εγώ ο πιο ακραίος κεραυνός του κόσμου επιβιώνω μέσα από την καταιγίδα. Σκοτεινιαααααά…. Θα περιμένω να αστράψει και να βροντήξει μέχρι να καεί το αλεξικέραυνό μου και να λιώσει τα καλώδια όλης της Γης. Σςςςς… άκου… βροντάει…. Θα βάλω ένα ποτήρι από εκείνο το κόκκινο κρασί κι έπειτα θα μεθύσω την ακοή μου με το άρωμα της αστραπής. Θα ασελγήσω στις σκέψεις μου λίγο πιο α-πρόχειρα από την πιο πρόχειρη συνουσία του κόσμου. Να τις κάνω ξεδιάντροπες κι έπειτα να τις κρατήσω στο κεφάλι μου σε αρχείο περιεχομένου ακατάλληλο για ανηλίκους. Κι όποιος τις διαβάζει να ερεθίζεται και να κοκκινίζει αμαρτωλά που ερεθίστηκε. Κι έπειτα να ξεχνιέμαι σαν ξεραμένη σταγόνα βροχής σε τζαμαρία σπιτιού εγκαταλελειμμένου.

Θέλω να πέσω στα γόνατα και να κλάψω με λυγμό. Θέλω να φύγει η σιωπή από μέσα μου και ύστερα να σωπάσω δυνατά. Να μπορέσω να σου σωπάσω πως όλα θα πάνε καλά ακόμα και αν χρειαστεί να σπάσουν τα γόνατά μου σε τέσσερα σημεία. Δε ξέρω αν πιστεύομαι από τον εαυτό μου, να σου πω την αλήθεια μου φοβάμαι πιο πολύ από τους κεραυνούς που ξεψυχούν σε αλεξικέραυνα. Είμαι μόνη σε ένα σπίτι εκατόν είκοσι τετραγωνικών που μου μοιάζει για χίλια εκατόν είκοσι και δε με χωράει. Θα ανέβαινα στη σοφίτα αν υπήρχε λόγος αλλά δεν υπάρχει κι έτσι απλά ακούω το δοκάρι της κεραίας να κουνιέται πέρα δώθε κάνοντας έναν μουσικό τριγμό που μοιάζει με μουσική από ταινία τρόμου. Τα σωθικά μου τρέμουν αλλά τα μάτια μου δείχνουν ατρόμητα μόνο και μόνο για να μη καταλάβεις πως φοβάμαι και λυγίσεις. Έτσι έμαθα να κρατάω ισορροπίες μέσα μου. Κι όταν τις χάνω είναι που καταπίνω το ένα ρ και η ισορροπία μου γίνεται ισοροπία και ντεραπάρω σαν νταλίκα στην εθνική αλλά όχι από εκείνες που πέφτουν στο γκρεμό και σκοτώνονται διαλυμένες, από τις άλλες που σταματούν στο χείλος του και επανέρχονται τραυματισμένες αλλά ζωντανές και έτοιμες για καινούρια διεθνή ταξίδια ως την άκρη του κόσμου. Δε πεθαίνω. Δε πουλιέμαι. Κι αν ποτέ μείνω άφραγκη και το εκμεταλλευτείς και με εξαγοράσεις στην ανάγκη μου θα σου γαμήσω ότι έχεις και δεν έχεις όντας ηττημένη, κλέβοντας σου όλη τη ζωή, μέσα από την ψευδαίσθηση, πως επειδή με εξαγόρασες με κάνεις ότι θες, από εκδίκηση. Θα σου πω πως αφού με αγόρασες πρέπει να με συντηρήσεις γιατί αλλιώς η επένδυσή σου ήταν σκάρτη. Κι έτσι θα σε απομυζώ και θα παρασιτώ πάνω σου μέχρι να σε αφήσω άψυχο κουφάρι κι έπειτα θα ζω τη δική σου ζωή προσαρμόζοντάς τη στη δική μου. Αν με εκβιάσεις στην ανάγκη μου τη γάμησες. Καλύτερα για όλους να με αφήσεις χωρίς πόδια. εγώ θα βρω άλλα κάποια στιγμη να σπείρω και να περιμένω να μεγαλώσουν για να τα φορέσω πάλι…

Ο ουρανός απέχει όλο κι όλο δέκα εκατοστά από το κεφάλι μου και βρέχει απαλά και μπουμπουνίζει βίαια. Είναι η ολοκλήρωση του Έρωτα μέσα στην απαλότητα των αγγιγμάτων και στην βιαιότητα του οργασμού. Τα σύννεφα ταξιδεύουν με ταχύτητα και μπορώ να αντιληφθώ το φευγιό τους αλλά όχι το φευγιό κανενός άλλου. Είναι στρώματα βροχής απελπισμένης που προσπαθεί κάπου να αφήσει το κλάμα της. Συσσωρευμένα κλάματα που δεν εκφράστηκαν ποτέ. Ικετεύω να κλάψει για να κοιμηθώ με κάλτσες απόψε. Θα ανάψω και τζάκι αν κλάψει με λυγμό. Τι υπέροχο Φθινόπωρο τον Αύγουστο! Μοιάζει λίγο με τις σκληρές μου λέξεις που αν τις αγγίζεις μπορείς να τις κάνεις σύννεφα και να κοιμηθείς πάνω τους απόψε… τόσο σκληρές… σαν τις μαλακίες που λέω τόση ώρα και πριν τελειώσω το γράψιμο θα τις έχω ήδη αναθεωρήσει………

~~Άκου…~~

~~ή μην~~

~~ακούς…~~

~~κάνε αυτό που~~

~~πάντα ήθελες….~~

Αντηλιακή κρέμα ματιών

2011-07-28T14:08:00.002+03:00

Τα βράδια ξυπνάω μόνο και μόνο για να ρίξω λάδι στη φωτιά. Να γίνω πυρκαγιά, να κάψω τα σωθικά μου και πριν απανθρακώσω κάθε μονάδα πίεσης στο κεφάλι, την εξουδετερώνω και αποσυμπιέζομαι. Δεν είναι πως δε σου γράφω πια επειδή δεν έχω τι να πω. Είναι που οι λέξεις δεν έχουν να μου πουν τίποτα. Και για να είμαστε δίκαιοι, ούτε εγώ έχω κάτι να πω γι αυτές και με αυτές. Φτωχές συλλαβές τοποθετημένες η μία δίπλα στην άλλη να περιγράφουν νοήματα και ποτέ να μην αγγίζουν την υπόστασή τους. Οι λέξεις πλάθουν νοήματα. Μα τα νοήματα δεν είναι λέξεις.

Νιώθω σα φτωχή συγγενής, νεότερης εποχής, κλεισμένη στο κάστρο ενός δράκου από λάθος. Η πολυπλοκότητα των σκέψεών μου με ερωτεύτηκε παράφορα και ξαφνικά όλα τα απλά γίνονται δύσκολα και αιφνιδιάστηκα. Η γνώση της μισής μου ζωής διαγράφηκε, όταν έκανα format χωρίς backup. Η χωρητικότητα των αναμνήσεών μου έφτασε να καταλαμβάνει το εκατόν ένα τοις εκατό του εγκεφάλου μου και οι αναμνήσεις ξεχείλισαν από τις ρίζες των μαλλιών μου και χάθηκαν. Όσες ξέμειναν στον πάτο, διαγράφηκαν. Κι έπειτα ξεβίδωσα το κεφάλι μου, το έπλυνα με σαπούνι και σφουγγάρι μέσα-έξω και το ξέπλυνα με μπόλικο νερό. Το άφησα στην πιατοθήκη να στεγνώσει εντελώς πριν το βάλω ξανά για να μη σκουριάσουν οι καινούριες μνήμες.

Αυτή τη στιγμή την έζησα ξανά πριν διακόσια είκοσι έξι χρόνια. Καθόμουν και σου έγραφα χωρίς να ξέρω αν υπάρχεις. Και τώρα δε ξέρω αν υπάρχεις. Χαμηλώνω τα φώτα στο διαφανοσκόπειο και βρίσκομαι με το νου πίσω στην ξύλινη καλύβα με το ένα δωμάτιο. Μπορώ να σου περιγράψω. Με βλέπω ταυτόχρονα και παράλληλα με το τώρα. Τα μάτια μου αλληθωρίζουν ανάμεσα στις ζωές κι εστιάζουν μια στο αχνό φως του γραφείου και μια στο αχνό φως του σπιτιού με το ένα δωμάτιο. Είναι άγρια εδώ. Μάλλον όχι εδώ, παραδίπλα. Κοντά στην καρέκλα, δίπλα στο παράθυρο. Το ξέρω πως η νύχτα αγριεύει και δε την ερεθίζω. Ούτε με το βλέμμα μου. Άλλωστε σου γράφω με τόση μανία που δε μπορώ να σηκώσω τα μάτια μου. Σηκώνω τα φρύδια μου αρνητικά σε μια κουφή ερώτηση που έγινε κι ας μην ειπώθηκε. Καρφώνω με τα μάτια μου τα αόρατά σου μάτια, ανοίγω τα πόδια μου και βάζω το χέρι μου ανάμεσά τους. Δε ξέρω αν υπήρχες. Ούτε και τώρα ξέρω. Μα θέλω να σου περιγράψω τον οργασμό μου.

Έχω μια τανάλια που μου σφίγγει το κεφάλι από ‘δω και από ‘δω. Άλλαξε φορά. Πριν έσφιγγε από εδώ και από ‘δω. Ικέτεψα να με αφήσει και διαπραγματεύτηκα την αλλαγή της θέσης μουδιασμένη. Το πρωί σηκώθηκα με δυσκολία και άφησα τη φαντασία μου στον καναπέ να ονειρεύεται. Όταν σχολάσω, θα ετοιμάσω καφέ και θα μου πει τα όνειρά της καπνίζοντας. Όλο το καλοκαίρι θα το βγάλω με το καινούριο μου το φόρεμα και τα σανδάλια. Τι ρώτησες; Αν το φοράω επειδή είναι άνετο; Όχι. Επειδή είναι καινούριο το φοράω. Χτες που έκανα μπάνιο ξέχασα να το βγάλω και όταν στέγνωσα τα μαλλιά μου στέγνωσε και αυτό. Κοιτάχτηκα και αποφάσισα πως δε θα μακρύνω τελικά τα κοντά μου μαλλιά όπως είχα αποφασίσει προχτές. Θυμάσαι που τα είχα βάψει μωβ; Έτσι θέλω πάλι. Αλλά θα μείνω στο ρήμα, δε θα το κάνω. Γιατί; Γιατί όταν τα έβαψα οι τρίχες μου στην αφή έμοιαζαν με πατημένη τσίχλα χωρίς ίχνος γλυκαντικής ουσίας. Και για να τα επαναφέρω τα σιρόπιασα. Και τώρα είναι μεταξένια αλλά είναι μακριά-πιάνονται αγάπη μου, πιάνονται!-, πρέπει να τα κόψω. Χάνω τη δύναμή μου για να τη βρω ξανά. Αιώνια μονομάχος της αδυναμίας μου για υπομονή, ψάχνω με τα όπλα μου τις πιθανές κρυψώνες της και πάντα τη βρίσκω και τη σκοτώνω. Κι έτσι, καρμικά, γεννιέμαι πάντα ανυπόμονη. Δε φταίω, εγώ, ειλικρινά δε φταίω. Να τα βάλεις με τη μαμά, της μαμάς τη μαμά, τη μαμά της μαμάς, της μαμάς τη μάνα. Κι όταν της τα χώσεις, έλα να μου πεις τι σου είπε και αν ανέλαβε την ευθύνη της. Αν όχι μη παραξενευτείς! Είναι ευθυνόφοβοι στο σόι μου. Να πας ακόμα πιο πίσω. Και ίσως με βρεις να σου γράφω στην ξύλινη καλύβα με το ένα δωμάτιο όπου η νύχτα είναι άγρια στην καρέκλα δίπλα στο παράθυρο…

~~Η μαμά είπε~~

~~πως αντηλιακές κρέμες~~

~~για τα μάτια δεν~~

~~υπάρχουν.~~

~~Μόνο κολλύρια~~

~~για τα μάτια~~

~~υπάρχουν-είπε..~~

Μακαρόνια με κιμά

2011-07-22T03:38:00.001+03:00

Έχω αιώνες να γράψω ξημερώματα. Μου έχει λείψει όπως το ποιοτικό σεξ σε ερασιτέχνες εραστές. Είπα πολλά ανείπωτα. Δε θα πω άλλα μην ξυπνήσω τον ήλιο και φύγει γρήγορα η νύχτα...

~~Σςςς...~~

~~Άκου εδώ...~~

Τζαμάικα

2011-07-14T17:14:00.001+03:00

Ο αέρας μου, μυρίζει καυσαέριο νταλίκας και μπούχτισα γι’ αυτό και προσπέρασα πάνω σε διπλή γραμμή αντικανονικά κι επικίνδυνα ρισκάροντας να χάσω τα πάντα. Είναι πάντα πιο σημαντικό να αναπνέω. Μετράω το χρόνο με σβησμένα φεγγάρια και σήμερα χάθηκα λίγο πριν προσπεράσω το σχεδόν γεμάτο φεγγάρι αναρωτώντας πότε σου είπα να πως μοιάζει με νεραϊδοφέγγαρο. Μια στη χάση και μια στη φέξη θυμάμαι να μετρηθώ με τον χρόνο και αυτό είναι εξυπηρετικό και για μένα και γι αυτόν γιατί έτσι ο ένας ξεχνάει την ύπαρξη του άλλου. Το σώμα μου μετράει μέρες δεύτερης αποβολής λιγότερο επώδυνης και περισσότερο ηττημένης από την πρώτη. Νιώθω να ανησυχώ χωρίς προφανή λόγο, τόσο ώστε δεν ελέγχω τις αισθήσεις μου και το ασημί συμβατικό μη συμβατικό, κατά προσωπικότητα, βόλκς βάγκεν μου πηγαίνει μηχανικά και μόνο του. Το ασημί στο αμάξι είναι χειρότερο από το σκατουλί.

Νιώθω κάτι στο στήθος μου που δε μοιάζει με βάρος αλλά με πνίγει. Απόψε ήθελα να είχα ένα μαγικό ''κάτι'' για να με εξαφανίσει κι έπειτα να πάρω υπόσταση από την αρχή γινομένη από λάσπη και ανάσα. Το γκάζι μου πιάνει τα όρια της σκέψης μου και φρενάρω απότομα λίγο πριν πέσω στην κολώνα του αδιέξοδου και σκοτωθώ. Στο πίσω μέρος του αμαξιού μου υπάρχει η μαύρη μπαντάνα από το δεύτερο μπάνιο μου. Αλλοιώνομαι από τη ζέστη και χαλάω και περιμένω κάποιος να με μυρίσει και να με πετάξει στα σκουπίδια για να ανακυκλωθώ. Να επανέλθω έχοντας να ζήσω μια ακόμα ζωή παράγωγο της τωρινής. Μια ευκαιρία για να θέσω από την αρχή όλες τις θεωρίες συνομωσίας μου ξεκινώντας με ένα απλό ‘‘Τί θα γινόταν αν…’’ και να ζήσω αντίστροφά από τώρα για να δω πως θα ήμουν σε περίπτωση που έκανα τις αντίθετες επιλογές από αυτές που έκανα ως τώρα. Μια ακόμα ζωή να τη σπαταλήσω στην περιέργεια κι έπειτα να έρθει η επόμενη και η επόμενη και η επόμενη μέχρι να γίνω μόριο σκόνης που θα έχω εκπληρώσει τον στόχο της ύπαρξής μου. Να ζήσω απλά σαν μόριο σε κβαντικό επίπεδο εκεί που τίποτα δεν είναι δεδομένο και όλα μπορούν να συμβούν. Να πίνω ποτό στο κλαμπ των κβάντων να φλερτάρω με τα γλουόνια κι τα βαρυόνια, να πάλλομαι με τις χορδές των έγχορδων των ανύπαρκτων.

Από χτες το βράδυ έγινε σήμερα το πρωί και συνεχίζω να γράφω στο ίδιο χαρτί διαφορετικές σκέψεις. Ο αέρας δε μυρίζει πια καυσαέριο νταλίκας, μυρίζει κάτι σαν εργοστασιακά απόβλητα και κάνει θόρυβο. Έχω κλείσει την μπαλκονόπορτα και τώρα μυρίζει αγχόνη και λιγοστεύω ως ποσότητα. Και όταν γίνω ξανά κουάρκ δε θα μπορείς πια να με εντοπίσεις.

-Δε μου κάνουν εντύπωση τα παράγωγα που συντηρείτε. Είστε πιο ανάγωγη από αυτά. Δε μπορείτε να με ενοχλήσετε, είστε ανύπαρκτη. Όχι, όχι… δεν φώναξα αρκετά για να με ακούσετε μάλλον, συγνώμη. Δεν είπα Αδιάφορη. Ανύπαρκτη είπα. Αν αποκτήσετε ποτέ σας υπόσταση, τότε ίσως καταφέρετε να μου γίνετε και αδιάφορη. Και κανένα δικό σας παράγωγο δε μπορεί να με ενοχλήσει. Τα παράγωγα σας ξέρουν να βαδίζουν καλά πάνω στα βήματα της δική σας ανυπαρξίας. Καλό σας απόγευμα…

Κι έπειτα ξύπνησα και ουτε που θυμάμαι πια και σε ποια άνηκε αυτό το οργισμένο βλέμμα γεμάτο τίποτα. Παλιάνθρωποι και υπάνθρωποι προσπαθούν να πληγώσουν οι μεν τους δε αλλά υπαρχουν και οι λιγότερο αναλώσιμοι που δεν σπαταλούν την ύπαρξή τους ασχολούμενοι με πράγματα που δε τους αφορούν, γιατί το θεωρούν χάσιμο χρόνου.

Δε μπορεί να με πληγώσει η κοινωνία σας. Ουτε όσοι την απαρτίζετε πεισματικά και τη συντηρείτε χωρίς να σας αρέσει ή χωρίς να ξέρετε αν σας αρέσει. Πρώτη φορά μιλάω χωρίς εμένα για εσάς γιατί υποσχέθηκα στον μπαμπά να αλλάξω τον κόσμο μου. Σας φιλώ ειρωνικά στο μάγουλο για να νιώθετε κάποιοι κι έπειτα εξαφανίζεστε χωρίς να έχετε υπάρξει ποτέ. Φτιάχνω τον μικρόκοσμό μου που όποιος εισέρχεται θα περνάει από face control και μόνο όσοι έχουν χρώμα θα εισέρχονται. Κι εσείς μικρούτσικα και μικρόψυχα άψυχα και άχρωμα ανθρωποειδή ανδρείκελα ξου! Έξω από εδώ! Πάρτε όλοι τον πούλο και αφήστε με ήσυχη! Θα ζήσω με όσους εκτιμώ και αγαπάω. Και όσοι με εκτιμούν και μ’ αγαπούν θα ζήσουν μαζί μου.

Στην τηλεόραση ο τύπος δε βάζει νερό στο ταψί που κάνει τα γεμιστά. Την επόμενη θα δεις, ούτε εγω θα βάλω κι έτσι θα ελπίζω να γίνουν νοστιμότερα. Θέλω να κάνω δουλειές πάνω στη σοφίτα και αρνούμαι. Ζεσταίνομαι και το τηλεχειριστήριο του κλιματιστικού δε το βρήκα ακόμα. Σήμερα που έχασα ένα κιλό έβαλα μίνι φούστα ως κώλο μου και πήγα στο σουπερ μάρκετ και το διασκέδασα πολύ. Είχα χρόνια να ντυθώ σαν ξέκωλο κι ενώ το απολάμβανα, ένιωθα περίεργα μέσα στο μικροσκοπικό μπλε φορεματάκι και αποφάσισα πως δε θα το ξαναβάλω γιατί μέσα στα μικροσκοπικά νιώθω ακίνητη και τα μπούτια μου ιδρώνουν και χάνω την αίσθηση της αισθησιακής υγρασίας από εκείνη του νερού του σώματος.

Και οι ώρες πέρασαν και τελικά καθάρισα τη σοφίτα, σκούπισα, σφουγγάρισα και ξεσκόνισα, έβγαλα τα ριχτάρια και άπλωσα κουρελούδες. Και μετά αναρωτήθηκα πως είναι οι γυναίκες κουρελούδες γιατί μια φορά είχα ακούσει έναν άντρα να αποκαλεί μια γυναίκα κουρελού και μου ήρθε κατευθείαν το χαλί στο νου, και λίγο το χωρίο. Πάνω μυρίζει πασχαλιές κι ενώ είναι το αγαπημένο μου δωμάτιο ανεβαίνω με τα φεγγάρια όταν ο χρόνος κι εγώ αντιλαμβανόμαστε ο ένας την υπόσταση του άλλου. Θα ήθελα να μετακομίσω εκεί πάνω και να μείνω σαν μονωτικό υλικό ανάμεσα στα κεραμίδια και στα ξύλα. Να αλλάξω για λίγο τη ροή της ζωής μου και να κρατάω δροσιά ή ζέστη ανάλογα με αυτό που νιώθω και όταν ειμαι παγωμένη να κλείνεις τις πόρτες γιατί γίνομαι κλιματιστικό και μάλιστα χωρίς τηλεχειριστήριο να με ψάχνεις….

~~Θα φάω όσο καρπούζι~~

~~χρειάζεται~~

~~Μέχρι να σκάσουν~~

~~τα κύτταρα μου~~

~~Να βγάλουν το~~

~~νερό τους~~

~~Για να~~

~~ξεδιψάσω~~

~~την ατονία~~

~~μου…~~

Εδώ

2011-07-06T12:28:00.014+03:00

Είμαι λίγες στιγμές πριν τα εκτατό μου χρόνια. Το πρόσωπό μου έχει βαθιές ρυτίδες αδυμονικής κατάθλιψης και μπορώ να αποθηκεύσω αέρα για να εξατμίζει την περίοδο υγρασίας του προσώπου μου που περνάω εδώ και εβδομήντα επτά χρόνια. Μετράω αντίστροφα. Μόνο έτσι μπορεί το λογικό μου να καταλάβει γιατί τα οστεοπωροτικά μου κόκκαλα σπάνε πάνω στις σκάλες. Έχω γεμίσει πληγές, νόμιζα πως τα κουνούπια μου ρουφούν το αίμα αλλά δεν είναι αυτά. Είναι στιγμές απεγνωσμένης α-μοναξιάς που δεν έχω, ακόμα και αν βρεθώ εκτός πλανήτη. Στιγμές Βαμπίρ με κατατρώνε και τα βράδια- τελικά μόνο σε αυτόν τον καναπέ με πιάνει βήχας˙ στο κρεβάτι του Μάριου που κοιμήθηκα την Κυριακή δεν έβηξα. Ο μαλάκας με ξύπνησε μόνο πρωί πρώι και το είχα πει στον μπαμπά πως είμαι φωτοφοβική και ξυπνάω μόλις χαράξει κι όντως έτσι έγινε και πήγα και ξύπνησα τον Χάρη το ξημέρωμα να κοιμηθώ στο κρεβάτι του.

Η ζωή μου αναταράσσεται, τρέμει από τον πυρήνα της προς τα έξω, ο σεισμός ξεκίνησε ίσα να είναι αισθητός και κάθε επόμενος γίνεται αισθητός και μου προκαλεί εμετό από το κούνημα. Παρατηρώ τον εαυτό μου να γκρεμίζεται από τα πόδια προς το κεφάλι σαν να βουτήχτηκα σε υγρό άζωτο και με μάτια γουρλωμένα κοίταξα τον παράμεσο να απελευθερώνεται από τον αντίχειρα μιας αόρατης στιγμής και με έναν μεταλλικό ήχο ο παράμεσος να προσγειώνεται στον αστράγαλό μου. Και όλα όσα με κόπο διεκδίκησα για ζωή, έγιναν κομμάτια εαυτού διάσπαρτα και αν χάσω ένα, χάνω ολόκληρο το Είναι μου. Βουτάω τα μάτια μου μέσα στο κρανίο μου και κοιτάζω τον εγκέφαλό μου, σκεπτόμενη πως όλη η ζωή μου, οι αναμνήσεις μου, τα βίτσια μου, οι επιθυμίες μου, τα όνειρά μου, οι σκέψεις μου, οι εικόνες μου, τα ακούσματά μου, οι αναμνήσεις του κορμιού, βρίσκονται μέσα σε αυτή την μαλακή ουσία από ιστούς και νερό.

Θέλω να πάρω έναν σάκο και τα δύο μου μάτια στα χέρια και να φύγω για όσο καιρό χρειάζομαι, απο τα εκατό μου να επιστρέψω στα τριάντα δύο μου μισό. Νιώθω εγκλωβισμένη που δε μπορώ να βρεθώ πουθενά μόνη μου, ακόμα και μέσα σε ένα τεράστιο σύμπαν, αισθάνομαι να μεγαλώνω δύο φορές πιο γρήγορα και κουράζομαι πιο εύκολα γιατί δεν έχω μέρος να μείνω μόνη μου. Έχω έναν γίγαντα στο κεφάλι μου μέσα που προσπαθεί να αποδράσει σπάζοντας τα οστά του κρανίου μου κάθε βράδυ λίγο πριν ονειρευτώ και πονάω αφόρητα και ματώνει η μύτη μου. Κι εγώ με κοιτάω και καταθλίβομαι, όσο περνάει ο καιρός περισσότερο. Νιώθω να βουλιάζω σε κάτι. Σαν να είναι ο αέρας μου ζελέ νιώθω. Πως αναπνέεται το ζελέ; Θέλω ένα όπλο να τον πυροβολήσω, να τον σκίσω στα δύο χωρίς να τον ανατινάξω, και να μείνω εκεί στη χαραμάδα να αναπνέω με καλαμάκι κοντό και λεπτό, λευκό παρακαλώ. Θέλω τη ζωή μου, είμαι τόσο θυμωμένη κάθε φορά που κοιτάζω στον καθρέφτη τα μάτια μου που παίζουν και το στόμα μου που στραβώνει, λες και παθαίνω μικρά εγκεφαλικά, στην προσπάθειά μου να συγκρατήσω τις βρύσες κλειστές κι έπειτα η πίεση αυξάνεται, οι βάνες σπάνε και πλημμυρίζω ολόκληρη σαν να αιμορραγώ εσωτερικά αλλά όχι αίμα, νερό.

Κλείνω. Πάω να μαζέψω τα υγρά από το πάτωμα…

~~Που στον διάολο άφησα την~~

~~πληροφορία "ζήσε!" στο σώμα μου~~

~~και την ξέχασα;~~

~~Πρέπει να τη βρω πριν από~~

~~κανέναν άλλο~~

~~και μου την κλέψει….~~

It's my life
It's now or never
I ain't gonna live forever
I just wanna live while I'm alive

It's my life

My heart is like an open highway
Like Frankie said, "I did it my way"
I just wanna live while I'm alive
'Cause it's my life

Κοντό παντελονάκι

2011-07-05T14:28:00.002+03:00

Όχι. Δε φοβάμαι. Ούτε το τώρα, ούτε το πριν ούτε το αύριο. Κουρασμένη νιώθω. Από τα το ‘να και το άλλο. Τα λόγια με εξαντλούν. Κουράστηκα τις λέξεις. Θέλω έναν αναλφάβητο λόγο να επικοινωνώ χωρίς να πρέπει να εκφέρω άποψη, λέξεις, ανταλλαγή συμφώνων και φωνήεντων στο όνομα της επικοινωνίας του καλού και του βολικού. Μπαμπά το ξέρεις πως έγινα τριάντα δύο μισό και ακόμα δεν έχω γράψει τίποτα για σένα; Η μαμά έχει το μονοπώλιο, μπορούσε να με πουλάει και να με αγοράζει πάντα σε τιμή ευκαιρίας κι έτσι δεν έβγαινε ποτέ της χαμένη. Το πρόβλημα ξεκίνησε όταν αποφάσισα πως δεν ήθελα πια να πουλιέμαι και να αγοράζομαι. Αλλά άντε όλα αυτά τα χρόνια τα βουλωμένα αυτιά της μάνας να τα βγάλεις, να τα πας στον ωτορινολαρυγγολόγο για να της τα ανοίξει για να μπορεί να ακούει τους φθόγγους και τους δίφθογγους. Φθόγγοι και δίφθογγοι στραπατσαρισμένοι στον τοίχο, τον απέναντι, τον πορτοκαλί, γιατί όταν λες στη μάνα αυτά που δε θέλει να ακούσει απλά δεν τα ακούει και παίζει τένις με τους τόνους και τις συλλαβές γκρεμίζοντας τες στον τοίχο. Κι έτσι δεν υπάρχουν. Τόσο απλά! Εσύ μπαμπά είσαι άλλο. Και από μένα και από τη μάνα. Είσαι ένας ακροατής, απόλυτος μεν αλλά ακροατής, έτοιμος να διαφωνήσεις με τα πάντα, αλλά πάντα ακούς και αν σου τεθούν επιχειρήματα μπορείς να κάνεις πίσω και χέστηκες αν έπεισες ή δεν έπεισες. Δεν σε απασχολεί. Δε βλέπεις τους διαλόγους σαν αγώνα που όποιος πείσει τον άλλο στέφεται νικητής διαλόγου για το τρέχον έτος.

-Δεν έχει νόημα να προσπαθήσω σε πείσω στα πενήντα τέσσερα, δεν έχει νόημα να προσπαθήσεις να με πείσεις στα τριάντα δύο μισό. Δε μου αρέσει, δε με εκφράζει ο αυτός κόσμος.

-Σε κανέναν δεν αρέσει.

-Και τι κάνεις γι αυτό μπαμπά αφού δε σου αρέσει;

-Εσύ;

-Να αλλάξω τον κόσμο δε μπορώ. Και δε θέλω. Και δεν είναι δίκαιο. Μπορώ όμως να αλλάξω κομμάτι του. Διαφοροποιούμαι.

Δε μεγάλωσα μαζί σου. Βρεθήκαμε κοντά στα εικοσιπέντε. Νομίζω πως από τότε σε αποκαλώ μπαμπά και όχι Σάββα. Και το πήρα απόφαση όταν σε είδα να πιάνεις λυπημένος το τιμόνι του αμαξιού σου, να βάζεις το κεφάλι σου πάνω του γυρισμένο προς την μεριά του παραθύρου σου για να μη με βλέπεις λέγοντάς μου ‘‘ Συγνώμη’’. Και ήταν μια συγνώμη που παρόμοιά της δεν μου είχαν ζητήσει ποτέ στη ζωή μου μέχρι και σήμερα. Και μάλιστα ήταν μια συγνώμη που δε χρειαζόταν να ειπωθεί. Την έβλεπα μέσα στα μάτια σου που καθρεφτιζόντουσαν στο τζάμι του αμαξιού σου.

-Χαίρομαι που είσαι κόρη μου.

-Σ’ ευχαριστώ που είσαι αυτός που είσαι...

Σε παρακολουθούσα καθώς έδειχνες τον Χάρη να βάζει το κλειδί της μεγάλης πόρτας στο μπρελόκ. Με πόση υπομονή καθόσουν και του έδειχνες την γωνία που ήτανε ακμή και γι αυτό ο Χάρης δε μπορούσε να το καταφέρει γιατί καταλάβαινε λάθος πράγματα-κατάλαβες; Εσύ φταις μπαμπά μας, παραδέξου το! Μπορώ και απολαμβάνω τον χαρακτήρα σου αλλά όχι τα στραβά και τα ανάποδά σου και το αντίθετο. Συναντηθήκαμε ταξιδιώτες στο ίδιο μεταφορικό μέσον που μοιάζαμε πολύ φυσιογνωμικά κι έτσι μας έκανε εντύπωση η ομοιότητα και πιάσαμε κουβέντα. Έπιασα τα μάτια μου κοιτάζοντας με στο τζάμι. Έπειτα το σχήμα του προσώπου μου. Μετά τις γωνίες τον χειλιών μου- σχημάτισα το σχήμα τους. Μετά έπιασα το άνω χείλος μου. Έλειπε το μουστάκι σου. Γελάσαμε πολύ, θυμάσαι πόσο;

Συγνώμη που σου φώναξα χτες. Συγνώμη που σε έφερα σε δύσκολη θέση κάποιες φορές και δεν ήξερες τι να μου απαντήσεις, ή δεν είχες απαντήσεις να μου δώσεις. κανονικά θα έπρεπε να είμαι υπερήφανη γιατί ο Χάρης μου είπε πως το να αποστομώνεις τον μπαμπά είναι κάτι που δεν εχει δει κανέναν να το κάνει. Αλλά δε με ενδιαφέρει, προτιμώ να σου ζητήσω συγνώμη που μ' ενδιαφέρει. Όλα όσα σου είπα τα πιστεύω. Ναι, πιστεύω πως δεν υπάρχουν λύσεις πασπαρτού. Δεν υπάρχουν απόψεις που υποστηρίζονται από όλους. Ευχαριστώ που μου είπες τη γνώμη σου˙ ευχαριστώ που δε μου την επιβάλλεις. Ευχαριστώ που μ’ αγαπάς τόσο και με τέτοιον τρόπο που δε μου προτείνεις να γίνω ψυχικά σακάτης με αντάλλαγμα την αγάπη σου.

Μέσα βράζω μοσχάρι, καταφέρνοντας τελικά αυτή τη φορά να βρω της σωστή σακούλα στην κατάψυξη. Εκείνο το γιουβέτσι μου είχε μείνει στο λαιμό και το κριθαράκι που σκάλωσε μου έφερνε συνεχώς τη γεύση του στο στόμα μου. Είμαι έτοιμη να ετοιμάσω τον φούρνο. Θα φας μπαμπά; Όχι… σήμερα είμαι περίπου εκατό χιλιόμετρα μακριά σου…

~~Σας παρακαλώ~~

~~μη μου μιλάτε πια…~~

~~Θέλω να μείνω~~

~~στη σιωπή…~~

Στιχομυθία

2011-06-30T13:05:00.000+03:00

Σε είδα να πεθαίνεις ξαπλωμένος στην άκρη του δρόμου λίγο μετά τα μεσάνυχτα. Δεν ήμουν σίγουρη αρχικά αν πέθαινες ή κοιμόσουν. Σταμάτησα. ‘‘ Είσαι καλά;’’ Σε ρώτησα. Δεν απάντησες. Τα μάτια σου ικέτευαν να σε σκοτώσω μα δεν μπορούσα, δε ξέρω πώς να το κάνω αυτό. Ούρλιαζες, χτυπούσες τα δόντια σου, το κορμί σου έτρεμε σπασμωδικά έβγαζες τα σωθικά σου, έκλαιγες από πόνο και φόβο. Δεν ήξερα πώς να σε βοηθήσω. Έκλαιγα γύρω στις δωδεκάμισι μετά τα μεσάνυχτα. Ήμουν λυπημένη και πανικόβλητη. Δεν ήξερα πώς να σε βοηθήσω. Έβαλα τα χέρια μου πάνω στην κοιλιά σου. Άρχισες να σπαρταράς. Άρχισα να κλαίω με φωνή. ‘‘Αφήσου’’… σε ικέτευα να πεθάνεις…. Λίγο μετά που πέθανες έβαλα μπρος κι έφυγα παρέα με ένα μεγάλο ερωτηματικό στη θέση που καταλαμβάνουν οι κόρες των ματιών μου…

~~Μερικές φορές~~

~~αναρωτιέμαι αν χρειάζεται~~

~~προσπάθεια για να δείξουμε~~

~~την αγριότητα μας~~

~~ή αν απλά συμβαίνει…~~

Σκουλαρίκια κρεμαστά.

2011-06-29T12:37:00.011+03:00

Ο μικρός έφυγε τη Δευτέρα και από χτες προσπαθώ να συνηθίσω το καθαρό μου μπαλκόνι. Μεγαλώνουν τα μάτια του σε σπιρτάδα λίγο πιο γρήγορα από το ύψος του. Χτες το βράδυ μάλωνε με τον Γιώργο για το ποιος θα πιει την τελευταία γουλιά γάλα και όσοι ξύπνησαν τα χαράματα βάζανε στοιχήματα για το ποιος θα καταφέρει να το πιει. Τελικά το σκορ έμεινε άγνωστο… πιθανολογείται πως ο νικητής ήταν ο Γιώργος. Σήμερα το πρωί στο πρωινό μαλώνανε πάλι. Πάλι για ένα ποτήρι γάλα. Ο μικρός σκαρφάλωσε σε ένα σκαμνί αλλά δε τα κατάφερε να του ρίξει το γάλα στο πάτωμα να το κάνει δικό του. Έβαλε αλλα μέσα. Λίγο μεγαλύτερα από το βάρος και το ύψος του. Τελικά μικρός- Γιώργος σημειώσαμε ένα. ‘‘Ο Γιώργος έχει κάποιον να τσακώνεται για το φαγητό και ο μικρός κάποιον για να επιτίθεται και να νιώθει ότι κερδίζει’’ Εντάξει. Το παραδέχομαι. Μου λείπει και ζηλεύω που περνάει καλύτερα εκεί. Είμαι μια εγωίστρια ζηλιάρα αλλά χαίρομαι αφόρητα που ζει καλά.

Έξω φυσάει κρύο αέρα και εδώ και δυο μέρες σκεπάζομαι με κουβέρτα. Χτες πήγα να ανάψω τα καλοριφέρ κι εσύ πήγες να φέρεις ξύλα από το μπαλκόνι. Φοράω κάλτσες και κρύβω τα καινούρια μου φουξ νύχια. Ακούω την Χρύσα στο κεφάλι μου να λέει ‘‘Είναι καλοκαιρινό χρώμα’’ αλλά μου το είπε Σεπτέμβρη μήνα γιατί τώρα δεν είναι τέλη Ιουνίου αλλά μέσα Σεπτέμβρη. Η Άνοιξη και το Φθινόπωρο είναι οι αγαπημένες μου εποχές. Αλλά έχω κρυώσει τόσο πολύ φέτος που ήθελα να ζεσταθώ στο μεσημέρι του καλοκαιριού… το ξέρεις πως μόνο δύο, άντε τρεις φορές, αν βάλω μέσα κι εκείνη με τον Αχιλλέα και την Άννα, την έβγαλα στο μπαλκόνι; Θέλω λιακάδα, μπαλκονάδα και τάβλι….

Πέρασε ο καιρός η ζωή μεταλλάσσεται, εξελίσσεται μία προς τα πίσω μία προς τα μπρος, εγω γίνομαι Λιβελούλα που κάθε μέρα γεννιέμαι και πεθαίνω κι εκείνη στο πόδι μου μαζεύει όλα τα κουνούπια της γειτονιάς και κάνουν πάρτι στα πόδια μου και το πρωί ξυπνάω γδέρνοντας το δέρμα μου. Έχω γεμίσει πληγές στα μπράτσα και στις γάμπες και αύριο που θα πάω για να ετοιμάσω το φιλόξενο μέρος του εσωτερικού κορμιού μου θα ντρέπομαι που έχω καυκαλάκια από πληγές παντού. Μοιάζω με πουα Λιβελούλα αλλά είμαι καινούριο είδος κι έτσι μην απορείς που δε με έχεις συναντήσει ποτέ. Μη προσπαθήσεις να με πιάσεις για να με μελετήσεις καλύτερα, είμαι ελεύθερη και δε ζω σε δοκιμαστικούς σωλήνες κι έτσι θα πεθάνω πριν προλάβεις να με φωτογραφίσεις ζωντανή.

Στο σαλόνι έχω κάνει μεσάνυχτα όπως τον Χειμώνα. Έχω αφήσει από έξω τον ήλιο και ίσα που μπαίνει από τις τελευταίες γρίλιες των κατεβασμένων μου ρολών. Έξω κλαίει ένας σκύλος, πείτε του μαλάκα πως οι ζωές συμβαίνουν για να τις σεβόμαστε, θέλω να τον πυροβολήσω τον τύπο κάθε φορά που κλαίει το σκυλί του. Με τρομάζουν οι άνθρωποι που δε σέβονται τη ζωή. Μπορούν να γίνουν οι πιο κακοί άνθρωποι και οκέι, δικαίωμα τους (;) αλλά εμένα με φοβίζουν. Μέσα στο σαλόνι εξακολουθούν τα μεσάνυχτα και σήμερα που είπα να κάνω κοκκινιστό μοσχάρι με μακαρόνια, ή με ρύζι, ή γιουβέτσι, υποτίμησα πολλά γιατί αντί για μοσχάρι έβγαλα γουρούνι από την κατάψυξη και τώρα δε ξέρω τι να το κάνω που ξεπάγωσε. Και αν έχεις καμιά ιδέα είμαι ανοιχτή σε όλα…

~~Ξέρει κανείς να~~

~~μου πει υπέυθυνα~~

~~πότε θα γίνει~~

~~καλοκαίρι~~

~~για να μαζέψω~~

~~τα χαλιά απο~~

~~τη σοφίτα;~~

Pedigree

2011-06-25T23:13:00.000+03:00

Οι ζωές συναντιούνται για να γίνονται καλύτερες. Ακόμα και αν πελαγώνουν αρχικά από τον ερχομό της μιας στην άλλη πάντα στο τέλος γίνονται καλύτερες. Απόδειξη δεν έχω να σου κόψω για να το πιστέψεις αλλά αν αφήσεις τα μάτια σου κλεισμένα και το μυαλό σου ανοιχτό θα το δεις. Καλό βράδυ μικρέ. Κοιμήσου αγκαλιά με την κιλότα μου για να μη ξεχάσεις την μυρωδιά μου ποτέ… θα μου λείψεις… αλλά ξέρω πως θα έχεις την ζωή που σου ταιριάζει…

Ποιος είπε πως η συνήθεια

ντε και καλά είναι άσχημη;

Δυο νύχτες μόνο… κι όμως σε

συνήθισα τόσο πολύ,

που θα κάνω λίγο καιρό

να ξεπεράσω το

φευγιό σου…καληνύχτα

μικρέ αδέσποτε

ταξιδιώτη...

Πίνακας

2011-06-21T12:02:00.001+03:00

Μη με καλείς και μη με προκαλείς, δε πρόκειται να σου απαντήσω, δεν έχω φωνή γι αυτό. Δε μπορώ να βγω να παίξω γιατί η μαμά με τιμώρησε που χτύπησα το κοριτσάκι από τη παραδίπλα γειτονιά γιατί μου είπε πως ο Λεωνίδας δε θα με παντρευτεί και θα με αφήσει. Δε μπορώ να μιλήσω και δε μπορώ να παίξω. Ούτε μαζί σου.

Είμαι σκαρφαλωμένη στα ακροδάχτυλά σου και προσπαθώ να μη πέσω. Τραβάω όλο μου το σώμα με τα δικά μου και ιδρώνω κι έπειτα ξυπνάω λαχανιασμένη. Τα μάτια μου δε λένε να κλείσουν και παρόλα αυτά ονειρεύονται και αν με ρωτούσες πριν οκτακόσια πενήντα τρία χρόνια πως γίνεται να μη κοιμάσαι και να βλέπεις όνειρα δε θα είχα απάντηση να σου δώσω. Σήμερα ξέρω. Αρκεί να κλείσω τα μάτια μου.

Τα βράδια κλείνεσαι στον εαυτό σου και πεθαίνεις. Περιμένεις να περάσει η ζωή σου για να σηκωθείς. Και αν η δική μου γίνεται λιγότερη είναι δικό μου το πρόβλημα. Δε μπορώ, δε περιμένω, δεν επιμένω, ζήσε κι έπειτα έλα να πεθάνουμε μαζί. Δεν είμαι κουρασμένη. Μόνο οι κόρες των ματιών μου ανοιγοκλείνουν αυτόνομα και άσχετα με το φως και αλλάζει η όρασή μου. Βλέπω χρώμα σε ένα περιβάλλον που δε μπορώ να περιγράψω πέρα από την πέτρινη γέφυρα κι ένα παγκάκι στα απέναντι από τα απέναντι της γνώση μου. Κάθομαι και σε νιώθω χωρίς να σε βλέπω κι έπειτα παύω να βλέπω κι εμένα την ίδια. Περίεργη αίσθηση. Είμαι πολύ ακαταλαβίστικη για σένα και λίγο ακαταλαβίστική για τον ίδιο μου τον εαυτό. Εντάξει, δε φταις εσύ, και βασικά δε φταίει κανείς,-γιατί πάντα πρέπει να φταίει κάποιος; Νομίζω πια πως η έννοια του ‘‘φταίω’’ ξεθωριάζει από το μυαλό μου και τότε είναι που στις παρεξηγήσεις θεωρώ πως δεν υπάρξει φταίχτης απλά διαφορετική αντίληψη και διαφορετικές προσωπικότητες. Όχι καλύτερες. Ούτε χειρότερες. Διαφορετικές. Και ο καθένας από τη μεριά της δικής του.

Φέτος το καλοκαίρι μου ήρθε περιέργως. Ο μελωδός στο μπαλκόνι παίζει ασταμάτητα μουσική, γεγονός που σημαίνει πως τα δάχτυλα του αέρα δεν μουδιάζουν ποτέ όταν πρόκειται να δηλώσουν ύπαρξη. Έχει συννεφιά έξω. Και μια απαλή δροσιά που κάνει τους τριάντα πέντε βαθμούς εικοσιπέντε και -τι ωραία!- μοιάζει έξω με τον πλανήτη που θέλω να κατοικήσω. Τα πόδια μου πονάνε, όλη νύχτα ανεβοκατέβαινα την σκάλα της σοφίτας, είχε βροχή κι εγώ είχα φωτιά. Η πλάτη μου πονάει σαν να έτρωγα ξύλο όλη νύχτα τα νεύρα μου με το σήμα του κινητού που καμιά φορά γελάω που νευριάζω με κάτι ανύπαρκτο, είναι ακίνητο και το σήμα κινείται σε άσχετο χρόνο με το κινητό και το κινητό υπάρχει αλλά το σήμα όχι. Και δε με νοιάζει να μιλάω, άλλωστε το κινητό δε το έχουμε για να μιλάμε, το έχουμε για να ακούμε την ανάσα του άλλου. Στο σταθερό ο ΟΤΕ γαμάει κάθε δίμηνο αλλά η μαμά δε διαμαρτύρεται ακόμα, κι εγώ κάνω την πάπια κι έτσι όταν αρχίσει να μου τη λέει τότε θα σταματήσω να κάνω την πάπια και θα αρχίσω να απολογούμαι στα ανθρωπιναστικιάρικα. Νυστάζω, νυστάζω, νυστάζω, μια άλλη μαμά λέει στο παιδί της να φάει κι εκείνο διαμαρτύρεται και θυμήθηκα πως πέρασε καιρός από τότε που έπαψα εγώ να της διαμαρτύρομαι. Σε λατρεύω ρε μάνα αλλά μη με πρήζεις, δε βλέπεις που εγώ σταμάτησα να με πρήζω; Πλάκα-πλάκα τελευταία μιλάμε σπάνια, ξέρω εξαφανίζομαι λίγο περισσότερο από πριν και τώρα πια χαίρομαι να σε ακούω. Τώρα έχουμε περίπου την ίδια σχέση που έχουμε με τον μπαμπά. Βρισκόμαστε σπάνια και απολαμβανόμαστε και τελικά ίσως αυτό είναι το κλειδί της ευτυχίας μας. Βέβαια ξέρω πως στα δύσκολα θα μου κάνεις τη ζωή κόλαση μέχρι να πάρω τις αποφάσεις σου αλλά ξέχασα να σου πω, πλέον δε το κάνω, δε θα το κάνω ούτε και με σένα. Τι κρίμα να λείπεις από εδώ και να μη το ξέρεις εκ των προτέρων…

Ο καιρός είναι υπέροχος κι εγώ πρέπει να πάω να κλειστώ στο υπόγειο. Την Παρασκευή βγαίνω σε άδεια και από βδομάδα κλείνομαι μέσα στα μαξιλάρια του καναπέ κοιτάζοντας το δοκάρι που από την αρχή του έκανα σημάδι με τη σκάλα κι έμεινε εκεί να μου θυμίζει πως μερικά σημάδια φεύγουν μόνο αν περάσεις μερικές εκατοντάδες στρώσεις χρώματος ή ακόμα καλύτερα παύουν να υπάρχουν, αν γυρίσεις τα μάτια σου αλλού και ξεχάσεις πως υπάρχουν. Τα σημάδια ηττημένα πεθαίνουν από την απαξίωση και τότε νικητής επιστρέφεις το βλέμμα σου σε κάτι ανύπαρκτο και ίσως ζητωκραυγάσεις, στιγμιαία ή όχι, για το γεγονός πως ακόμα και οι ουλές χάθηκαν μέσα στην ανυπαρξία τους.

Νυστάζω ρε γαμώ το κέρατό μου και νυστάζω εδώ και βδομάδες. Κοιμάμαι σαν την ωραία κοιμωμένη που λες και ο πρίγκιπας είναι ο μαλάκας της γειτονιάς κι έρχεται και με φιλάει κάθε δεκαεπτά λεπτά και πάντα ξυπνάω βήχοντας. Και ποτέ μου δε χορταίνω τον ύπνο μου… ποτέ μου… μόνο όταν ονειρεύομαι. Αλλά δε ξέρω πόσο κρατάνε τα όνειρα και δε ξέρω αν προλαβαίνω να ξεκουραστώ. Νυστάζω γαμώτο. Και η υπερένταση μου κάνει τα μάτια μου αυγά μάτια, λίγο άψητα που τρεμοπαίζει πάνω τους η κούραση κι ενώ φαίνονται έτοιμα προς βρώση δεν κοιμούνται και αν τα φας μπορεί και να δηλητηριάσεις τις κόρες των ματιών σου κι έπειτα να μη κλείσουν ποτέ…

Νυστάζω… πάω να δω πως θα γίνει να κοιμίσω την μικροκατάθλιψή μου. Έλα… ίσως αν μου τραγουδήσεις κάτι από Winterpills να κλείσουν τα μάτια μου…

Σκάλα

2011-06-13T07:44:00.019+03:00

Αποφάσισα πως το πουθενά από την μίζα του αμαξιού μου απέχει μια γκαζιά κι έβαλα πρώτη γύρω στις επτά το πρωί και ξεκίνησα για εκεί. Έλεγξα τα απωθημένα μου και τα καταμέτρησα κι έπειτα τίκαρα τις αποσκευές μου. Σάκος με ρούχα; Τσεκ. Πιστολάκι; Τσεκ. Σανδάλια; Τσέκ. Λεφτά; Όχι τσεκ αλλά στο πουθενά θα τρώω πουθενά. Μολύβι; Τσεκ. Δύναμη; Δύναμη; Δύναμη; Δύναμη; Δύναμη; Δύναμη; Δύναμη; Δύναμη; Δύναμη; Δύναμη; Δύναμη; Δύναμη;

Δύναμη;

~~Εεεε… κοπελιά; Θα τικάρεις;~~

Κολοκύθια με τη ρίγανη

2011-06-01T16:10:00.003+03:00

Θέλω να κλειστώ μέσα στην τρύπα ενός τούβλου και να αποκτήσω χρησιμότητα χτισμένη. Να βρεθώ ως υλικό σε καινούρια οικοδομήματα, καθαρά, περιποιημένα, από εκείνα που όλοι τα θαυμάζουν. Θέλω να γίνω μια πολυτελής οικοδομή με τζαμαρία για να μπορώ να βλέπω τη θέα από μέσα μου προς τα έξω. Θέλω να γίνω ουρανοξύστης. Να φτάνω ψηλά στον ουρανό -μισό να στρίψω τσιγάρο γιατί τώρα πήρα φόρα και θα πω κι άλλα- και το διαμέρισμα που θα νοικιάζω θα είναι πάνω από τα σύννεφα. Θα ανοίγω το παράθυρό μου και θα κόβω κεραυνούς να τους κάνω σαλάτα με το μεσημεριανό φαγητό. Όταν βρέχει θα κατοικώ πάνω από τη βροχή, για πρώτη φορά στη ζωή μου, και θα βρέχομαι πάνω της-μου. Θα βλέπω τις αστραπές αφ’ υψηλού και θα περπατάω πάνω τους κι έτσι θα γίνω ηλεκτροφόρα και δε θα μπορεί να με αγγίξει κανείς. Όταν θέλω θα σβήνω για να απολαύσω αγγίγματα κατ’ επιλογήν. Θα γίνω εγωιστικά ηλεκτροφόρα. Αυτό! Αν θέλω να ακούσω μουσική θα ανοίγω τα παράθυρα όταν μπουμπουνίζει. Και αν θέλω να πάω καμιά βόλτα θα περπατάω ξυπόλυτη στα πλακάκια μου, θα ανεβοκατεβαίνω με τα πόδια όλους τους ορόφους και όταν πονέσουν οι πατούσες μου θα φτάνω πάλι σπίτι μου και θα περπατάω στα σύννεφα. Θα γίνω αιθεροβάμων στην κυριολεξία. Ηλεκτροφόρα αιθεροβάμων. Με βροντερές αναπνοές.

Τρεις και σαράντα τέσσερα και νυστάζω αλλά το φαγητό στον φούρνο θα καεί αν κοιμηθώ γιατί θα κοιμηθώ για χρόνια. Και στην σημερινή εφημερία δε θα πατήσει κανείς. Και χτες μετά το meeting αποφασίστηκε πως θα χάσω τη θέση μου αν κάνω λίγο το κεφάλι μου προς τα πίσω μπας για να αποφύγω το παπούτσι του διευθυντή. Και μια ύπουλα προαναγγελθείσα στάση πληρωμών ελλοχεύει κι έτσι άφραγκη το όνειρο να κατοικίσω στην τρύπα του τούβλου θα πάει περίπατο γιατί δε θα μπορώ να πληρώνω το νοίκι. Θα κάνω στάση εργασίας στα συναισθήματα από τις επτά το πρωί μέχρι τις πέντε το απόγευμα και από τις εννιά το βράδυ μέχρι το τέλος των συναισθημάτων. Όποιος πρόκειται να με νιώσει παρακαλώ να πάρει ταξί. Δε λειτουργώ.

Τρεις και πενήντα τρία και αλλα επτά λεπτά μένουν μέχρι να ακούσω τη φωνή μου. Από τις δύο και επτά είμαι άφωνη. Τα μάτια μου τσούζουν από τη νύστα αλλά τα κολοκυθάκια διαμαρτύρονται, ακόμα και αυτά μπορούν να το κάνουν, και αν στην επόμενη ζωή γεννηθώ κολοκυθάκι σε παρακαλώ να γεννηθείς ρίγανη να συναντιόμαστε. Θα είμαι κολοκυθάκι σε μπαξέ ολόφρεσκο έτοιμο προς βρώση, να είσαι ρίγανη φρεσκοκομμένη και να ακουμπήσεις πάνω μου με το κλαδί. Θα κάνουμε έρωτα στην κατσαρόλα ένα μεσημέρι Κυριακής. Για μια φορά όλη κι όλη στη ζωή μας. Μα τι φορά……!

Τέσσερις και μηδέν μηδέν και αρχίζω και βγάζω τους πρώτους φθόγγους…

Θέλω να κλειστώ μέσα στην τρύπα ενός τούβλου και να αποκτήσω χρησιμότητα χτισμένη. Όχι φτυσμένη! Χτισμένη είπα! Άκου σωστά μια φορά αυτά που λέω ρε γαμώτο…

Θέλω να υποσημειώσω αλλά πάλι θα νομίζεις άλλα ‘ντ’ άλλων…

Όχι κι εδώ αλυσίδες ρε πούστη μου….

Πίτσα

2011-05-20T21:46:00.002+03:00

Μη διαμαρτύρεσαι που βρέχει συνέχεια.. ο Μάης είναι ο μήνας των βροχών εκείνων που ξεπλένουν τη ζωή από τον θάνατο. Σήμερα έχει λίγο κρύο. Λίγο περισσότερο από προχτές που περπατούσα ξυπόλυτη στα πλακάκια. Ανέβηκα στη σοφίτα και χρειάστηκα κουβέρτα ή ζακέτα για να καθίσω εκεί πάνω τις στιγμές μου.

Αύριο θα πάω να αγοράσω καινούρια εσώρουχα. Μάλλον. Να μη ξεχάσω να πάρω νες καφέ γιατί τελειώνουν τα αποθέματα μου και σε λίγο θα αρχίσω να νιώθω ανασφαλής.

-Ένα σουτιέν D, μάλλον τριάρι, κι έναν νες γκόλντ μπλέντ παρακαλώ…

Είμαι χαρούμενη. Κι ας μη φαίνεται στον τρόπο που το εκφράζω. Η χρόνια κατάθλιψη της έκφρασης έγινε παθολογική και πρέπει να πέσουν πάνω της, πάνω από μερικά τρισεκατομμύρια τόνους βροχής να την ξεπλένουν… να φύγει να καθαρίσει να γίνει έγχρωμη κι έπειτα να καθίσω πάνω στα πορτοκαλί καλοκαιρινά ριχτάρια και να το απολαύσω σαν μανταρίνι. Να γίνω πιο πορτοκαλί κι έτσι να νομίζεις πως είμαι το πιο ζουμερό από όλα και να με διαλέξεις. Να με βάλεις στον πιο εξελιγμένο σουπερ ντούπερ αποχυμωτή να με στύψεις να πιεις τους χυμούς μου. Κι εγώ τώρα που καλοκαιριάζει θα ξεδιψώ κάθε κύτταρο του οισοφάγου σου˙ υπόσχομαι.

Μέχρι το τέλος του μήνα ελπίζω να μπορώ να φορέσω σανδάλια. Σήμερα έκανα την επανάστασή μου και κάθομαι στο μπαλκόνι την ώρα που βραδιάζει και γράφω και αυτό έχω να το κάνω από πέρσι το καλοκαίρι κι ενώ λατρεύω να βρίσκομαι εδώ δε ξέρω τι με πιάνει και το κάνω μία στην αρχή του καλοκαιριού και μία στο τέλος αυτού. Χτες το βράδυ δε φόρεσα καλτσάκια και πάγωσαν τα πόδια μου και σήμερα αποφάσισα να βάλω κασκόλ και σκούφο και κάηκε το δέρμα μου στους είκοσι οκτώ βαθμούς κελσίου κι έχασα την αίσθησή μου. Σήμερα ανησύχησα μέχρι τον επόμενο γαλαξία και η μισή μου ψυχή ταξιδεύει ακόμα εκεί κι εγώ περιμένω καρτερικά να επιστρέψει στο σώμα μου για να μη νιώθω μισή. Έπλυνα τα πιάτα, μάζεψα ρούχα, άπλωσα ρούχα, έπλυνα άλλα ρούχα, που πρέπει επίσης να τα απλώσω, αλλα το χειρότερο είναι το σιδέρωμα. Σιδερώνω σπάνια κι έτσι σιδερώνω για ώρες τόσες που ο εαυτός μου δικαιούται μισό ένσημο αλλά δε του το κολλάω ποτέ γιατί μαζί με τις πετσέτες και τα σεντόνια, λίγο πριν φτάσω στα βρακιά σιδερώνω και τα δάχτυλά μου και πονάω και όχι, ο εαυτός μου μετά από αυτό δε δικαιούται ένσημο. Φυσάει ελαφρώς, και ανατριχιάζω βαρέως κι έχω μια αίσθηση πως κάποιος πειράζει τον σπόνδυλο χαμηλά στη μέση μου και δε ξέρω αν τελικά ανατριχιάζω από τον αέρα. Η ώρα πλησιάζει εννιά είναι τρία λεπτά πριν τις εννιά, σε λίγο θα τελειώσουν οι ειδήσεις και η πιο βαρετή στιγμή της τηλεόρασης θα μεταφερθεί σε άλλο κανάλι να μιζεριάσει. Εντάξει, όχι πως με αφορά και τελικά χτες που βγήκα για καμιά ωρίτσα με την Κατερίνα, που τελικά έγιναν τέσσερις οι ώρες, είδα λίγο αλλιώς τον κόσμο και τελικά έπιασα τον εαυτό μου να τον αφορούν όσα δε τον αφορούσαν και ένιωσα λίγη θλίψη. Ανάλυση και ψυχανάλυση σε κάθε στιγμή. Πάντα τη σωστή…

Τα λουλούδια στο μπαλκόνι μου ικέτευαν για νερό κι εγώ δεν είχα ακούσει τον λυγμό τους. Και σήμερα τα πότισα χορταστικά κι εκείνα δε μου θύμωσαν που φορούσα ωτοασπίδες στις ικεσίες τους. Αντίθετα μου σήκωσαν και πάλι τα φύλλα τους και σκέφτηκα πως θα μπορούσα να τα είχα σκοτώσει αλλά εκείνα με ευχαρίστησαν και με ευγνωμόνησαν με το άρωμά τους. Διαφορετικά πλάσματα από οποιαδήποτε άλλα. Χαϊδευτά και χαϊδεμένα. Και η μπουκαμβίλια αναρριχάται ασταμάτητα και πάνω που έλεγες πως το γιασεμί μας πέθανε εκείνο έβγαλε φύλο για να σου πει πως τίποτα δε πεθαίνει τόσο εύκολα μόνο και μόνο επειδή φαίνεται να μαραζώνει. Πήρες το μάθημα από το γιασεμί άραγε; Εγώ ναι. Κι επιμένω να σπαταλώ απλόχερα τον χρόνο μου τόσο απολαυστικά στις επίμονες εμμονές μου και τελικά εκείνος μου κάνει τη χάρη και μερικές φορές κυλάει πιο γρήγορα προς τις επιθυμίες μου.

Σκοτείνιασε για τα καλά στον κόσμο μου και το φως στο μπαλκόνι είναι χαμηλά και βλέπω μόνο τις σκιές των δακτύλων μου. Έχω δύο μελωδίες τώρα πια, μια μεταλλική και μια ξύλινη για να μου θυμίζουν πως ο αέρας σουλατσάρει στο μπαλκόνι μου και αν συμπεριλάβω και τη μελωδία του πουλιού που εδώ και δύο χρόνια ψάχνω να βρω ποιό πουλί μπορεί να μου χαρίσει τόση ηρεμία τότε έχω ένα υπέροχο τρίφωνο για παρέα κι έτσι δεν είμαι μόνη κι έτσι μπορώ και μου γράφω με μουσική. Μπορώ να αυτοαναλύομαι με τις ώρες όταν είμαι μόνη μου, να τεμαχίζω σε μικρά κομμάτια την εικόνα μου κι έπειτα να φτιάχνω έναν καινούριο εαυτό καλύτερο από τον προηγούμενο γιατί πετάω μερικά κομμάτια και φτιάχνω μερικά άλλα από λιγότερο ευτελή ύλη μέχρι την επόμενη αναθεώρηση. Μέχρι τον επόμενο τεμαχισμό του εαυτού. Τώρα καταλαβαίνω γιατί ποτέ δε μου απαντούσες όταν σε ρωτούσα αν με ξέρεις. Δε με ξέρεις, Ούτε εγώ με ξέρω. Είμαστε γνωστοί μα πάντα αλλάζουμε κι έτσι ποτέ δεν είμαστε οι ίδιοι με πριν οπότε δε μπορεί κανείς να ξέρει κανέναν. Πόσο χαζή είμαι τελικά! Και μετά κατηγορώ εσένα για χαζομάρα. Τόσο ανόητη που επέμενα πάντα στην ίδια ερώτηση

-Με ξέρεις;

ενώ ποτέ δεν απαντούσες. Μόνο χαμογελούσες. Την επόμενη φορά θα σε ρωτήσω αν με γνωρίζεις κι επειτα αν με αναγνωρίζεις. Και μέσα στο πέρασμα των αιώνων θα πάρω την απάντηση έστω και σε μορφή ερώτησης. Σε αφήνω να μάθεις τόσο απροκάλυπτα τη ζωή μου… τον καπνό που ρουφάω, τον καφέ που πίνω, πώς τον πίνω, που καμιά φορά αναρωτιέμαι, με γνωρίζεις όντως άραγε; Ή κι εγώ είμαι μια περιγραφή που εντρυφώ στο κεφάλι σου κι εσύ απολαυστικά υιοθετείς την εικόνα μου και πιστεύεις πως με γνωρίζεις;

Η ώρα κυλάει προς το ‘‘παρά’’ και ακόμα να φανείς αλλά δικαιούσαι πολλούς τόνους ευχάριστων στιγμών. Δε ξέρω κατά πόσο ένας άνθρωπος μπορεί να μερημνήσει έτσι ώστε να περνάει ο άλλος πάντα καλά, και αν τελικά συμβαίνει, δε ξέρω κατά πόσο ο ίδιος ο άνθρωπος που χαρίζει απλόχερα όλα όσα θέλει ο άλλος είναι εκείνος καλά. Πειράζει που πιστεύω ακόμα πως η ευτυχία πηγάζει από μέσα μας; Πειράζει που ακόμα πιστεύω πως θα έπρεπε να είμαστε αυτάρκης σε όλους τους τομείς ακόμα και στην ευτυχία; Είναι εγωιστικό; Είναι όλα τόσο κουβαριασμένα;

~~Λέω να κοιμηθώ από μέσα σήμερα~~

~~και η μάνα~~

~~έχει αυριο γιορτή στην Πόπη~~

Ποτήρι με νερό

2011-05-15T14:58:00.006+03:00

Τι να σου πω και τι ν’ αφήσω… από πού να σε πιάσω για να πιαστώ ; Και αν το κάνω τι;

‘’Σε άκουσα να μου τραγουδάς…’’ μου είπες και νομίζω πως αποκοιμήθηκες λίγο από την αριστερή πλευρά του κορμιού σου. Πέρασαν λίγο οι στιγμές που μπλέχτηκες ανάμεσα στις βλεφαρίδες και τα όνειρά σου κι ύστερα ‘’γουργούρισες’’ δυσαρεστημένος και αποσύρθηκες πάλι στη σιωπή σου..

Θέλω να κατεβάσω ρολά λόγω πτώχευσης. Δεν έχω άλλες λέξεις όσες είχα τις χρησιμοποίησα μέσα σε μια βδομάδα όλες. Μου λες πως δε θες να το κάνω και ποτέ δε σου απαντώ, η αλήθεια είναι πως ούτε κι εγώ είμαι έτοιμη αλλά νομίζω πως η αλήθεια βρίσκεται κάπου μέσα σε αυτές τις κινήσεις. Τα μάτια μου τσούζουν από τη νύστα, πεθύμησα εκείνες τις εφημερίες που το τηλέφωνο δε χτυπούσε ποτέ μετά τις δώδεκα και είχα το πλεονέκτημα ακόμα και το να δω εκατομμύρια όνειρα! Τώρα δεν έχω όνειρα. Μόνο εικόνες. Εικόνες τοποθετημένα μπερδεμένες μεταξύ τους που πρέπει εγώ να τις βάλω στη σειρά, πρώτα αλφαβητικά κι έπειτα με συνοχή.

Σήμερα αισθάνομαι Δυνατή με μια δύναμη να πηγάζει από το στομάχι μου. Θυμάσαι που σου είπα πως μπορώ να ζήσω σε έναν βράχο; Μπορώ. Σήμερα μπορώ. Θα ήθελα να μπορώ και αύριο. Αυτή είναι η σημερινή ευχή μου. Λυπάμαι αν με θεώρησες λίγη, λυπάμαι αν όντως ήμουν. Λυπάμαι αν γκρεμίζω αλλά είμαι της άποψης πως αν δε γκρεμίσεις δε μπορείς να αναδομήσεις. Λυπάμαι αν πέφτω, αλλά πιστεύω πως πέφτω για να μπορέσω να σηκωθώ ξανά. Αυτοκαταστροφικό; Μπορεί. Μα πιο πολύ λυπάμαι που μου ζήτησες να ζήσω τη ζωούλα μου στη Γη ενώ εδώ και χρόνια αιωρούμαι στο Σύμπαν.

-Κλεισμένη ή αποκλεισμένη σε έναν κόσμο αλλότριο, ψάχνοντας στα σοκάκια του αιθεροβατώντας...

Έτσι είμαι, κι έτσι αγάπησα κι αγαπήθηκα. Από πάντα. Και το πάντα μου το τοποθετώ στην ημερομηνία που αυτοκτόνησα ευτυχισμένη για να γεννηθώ ξανά. Τότε που αποφάσισα πως η ζωούλα δεν είναι για μένα, γιατί εγώ θέλω τη Ζωή. Να τη ρουφάω με το μπουρί της παλιάς της σόμπας στο καθιστικό της γιαγιάς. Δεν έχω πρόβλημα με κανέναν. Ούτε με εκείνους που ζουν τη ζωούλα τους. Ο καθένας κάνει αυτό που του ταιριάζει κι αυτό που αγαπάει. Ο καθένας κάνει αυτό που επιλέγει στο κάτω κάτω. Το πρόβλημα μου είναι ΜΟΝΟ όταν ο καθένας προσπαθεί να μου δείξει κάτι άλλο να κάνω από αυτό που εμένα μου ταιριάζει, από αυτό που εγώ αγαπάω, από αυτό που εγώ επέλεξα συνειδητά στο κάτω κάτω. Ζήτησα ποτέ από κανέναν να αλλάξει; Ζήτησα ποτέ από κανέναν να κάνει αυτό που θέλω εγώ; Ζήτησα ποτέ από κανέναν να ζήσει έτσι όπως με βολεύει –μαμά-; Όσους αγάπησα τους αγάπησα έτσι όπως είναι. Και αυτό όχι γιατί είμαι η καλή, όοοοχι, επειδή έτσι διεκδικώ το δικαίωμα μου να με αφήσετε να ζήσω όπως θέλω, να με αγαπήσετε έτσι όπως είμαι κι όχι έτσι όπως φαντάζεστε πως είμαι ή έτσι όπως θα θέλατε να είμαι, κι αν δε σας κάνω απλά γυρίστε μου την πλάτη και χωρίς παρεξήγηση, και πάλι φίλοι. Όπως κι εγώ γύρισα την πλάτη μου κατά καιρούς.

-Ζήσε απλά….

Κι εγώ ζω τόσο απλά, μα τόσο απλά που αυτό με κάνει τόσο δύσκολο άνθρωπο! Και μου φαίνεται τόσο σύνθετος ο τρόπος που μου ζητάς να ζήσω που ξέρω πως θα φυλακιστώ. Κάποιοι με διάλεξαν. Κάποιοι με απέρριψαν. Κάποιοι με σιχάθηκαν. Κάποιοι με ερωτεύτηκαν. Κάποιοι με αγάπησαν. Για κάποιους έγινα η ζωή τους. Κάποιοι μου γύρισαν την πλάτη. Κάποιοι με έβρισαν. Αλλά όλοι γι αυτό που είμαι. Και είμαι ευγνώμων για όλους. Γιατί από όλους πήρα και κάτι. Γιατί σε όλους έδωσα κάτι.

Είμαι περίεργή; Είμαι παράξενη; Είμαι ειλικρινής. Όσα λέω στη θεωρία έχω τ’ αρχίδια στην ψυχή μου να το κάνω πράξη. Ακόμα και τα πιο δύσκολα, ακόμα και εκείνα που ‘‘δε με συμφέρουν’’. Συγνώμη, εκ των προτέρων, που ίσως σε ενοχλήσω, αλλά όσους που άλλα πιστεύουν, άλλα λένε και άλλα πράττουν ανάλογα με τις συνθήκες, τους θεωρώ λίγο πιο ψεύτικους από εκείνους που δηλώνουν ψεύτες. Είμαι δυνατή μέσα από το στομάχι μου. Και αυτό θέλω να το διατηρήσω. Από αύριο ξεκινάω γενική καθαριότητα στο σπίτι. Θα αλλάξω νερό στο ενυδρείο. Ίσως αρχίσω να μαζεύω τα χαλιά. Θα καθαρίσω το τζάκι από τις στάχτες. Επιτέλους θα καπνίσω λιγότερο. Θα υποσχεθώ πως δε θα μείνω ξανά από καπνό γιατί τα τσιγάρα μου γαμάνε το λαιμό. Χμμμμ… πολλά ‘‘Θα’’ μαζεύτηκαν. Αλλα τα ‘χω. Τα καταφέρνω μια χαρά. Και αύριο ελπίζω να μην αναθεωρήσω. Κάνε μου τη χάρη κοπελιά… μην αναθεωρήσω. Δε γουστάρω να κλαίγομαι. Δε μου ταιριάζει. Δεν είμαι εγώ…

Διαφωνώ με ό,τι λες αλλά θα υπερασπιστώ μέχρι θανάτου το δικαίωμά σου να το λες. Βολταίρος

-Αλήθεια; -Αλήθεια...

2011-05-12T11:05:00.000+03:00

Ένα, δύο, τρία τέσσερα, πέντε κάγκελα.

Έξι, επτά, οκτώ, εννιά, δέκα κάγκελα.

Έντεκα, δώδεκα δεκατρία, δεκατέσσερα, δεκαπέντε κάγκελα.

Δεκαέξι, δεκαεπτά, δεκαοκτώ, δεκαεννιά, είκοσι κάγκελα.

Εικοσιένα, είκοσι δύο, είκοσι τρία, είκοσι τέσσερα, είκοσι πέντε κάγκελα.

Είκοσι έξι, είκοσι επτά, είκοσι οκτώ, είκοσι εννιά, τριάντα κάγκελα.

Τριάντα ένα, τριάντα δύο, τριάντα τρία, τριάντα τέσσερα, τριάντα πέντε κάγκελα.

Τριάντα έξι, τριάντα επτά, τριάντα οκτώ, τριάντα εννιά, σαράντα κάγκελα.

Σαράντα ένα, σαράντα δύο σαράντα τρία…………

Πόσα κάγκελα χρειάζονται για να χτιστεί μια φυλακή;

Έζησα σε παράλληλο Σύμπαν. Το εξακόσια δεκατέσσερα πέθανα πριν γεννηθώ από μαχαιριά στην κοιλιά της μάνας. Και από τότε ζητώ την ελευθερία μου. Τυχαία ημερομηνία. Τυχαίο γεγονός. Τυχαία αναφορά. Δε ξέρω καν να υπάρχει. Τρεις γουλιές. Κι αυτό τυχαίο. Μόνο οι συναντήσεις των ανθρώπων δεν είναι τυχαίες. Δε πιστεύω στην τύχη. Απλά αναφέρομαι σε αυτή χάριν συνεννόησης.

Ψέματα. Πνιγηρά και ασφυκτικά ψέματα. Από εκείνα που δε ξέρεις καμιά φορά να χειριστείς γιατί δεν είσαι επαγγελματίας και στη δουλειά σου αποτυγχάνεις. Αλήθειες. Επώδυνες και κρυστάλλινες. Οι κρύσταλλοι κόβουν σαν νυστέρι. Με χειρουργική ακρίβεια σου κόβουν την ψυχή, σου την τεμαχίζουν κι έπειτα ζητάνε ένα vicryl οχτάρι για τα ράμματα. Γερή κλωστή. Γερή και αποτελεσματική. Ααααααα.. όλα κι όλα. Αν ραφτείς με αυτή δε σπας ποτέ. Μόνο που είσαι γεμάτη κόμπους. Που όταν ακουμπάνε σε άλλους κόμπους από ράμματα πονάνε και σου θυμίζουν τη ψυχική λοβοτομή. Μου ζήτησες αρχικά να είμαι ειλικρινής. Έπειτα μου ζήτησες να μη κρύβομαι. Μετά μου ζήτησες να πάρω αποφάσεις. Και τέλος μου ζήτησες να θυσιαστώ. Κι εγώ σου είπα σήμερα πως την τελευταία φορά στη ζωή μου που αποφάσισα να κάνω αυτό που θέλουν οι άλλοι και όχι αυτό που ήθελα να κάνω εγώ, εκτρώθηκα κι από τότε δε συγχώρεσα ούτε εμένα που υπέκυψα στον εκβιασμό ούτε τον εκβιαστή μου. Δέκα χρόνια μετά. Επίσης είχα αποφασίσει πως θα είναι η τελευταία φορά που πρώτα όλοι οι άλλοι. Συγνώμη. Έτυχες σε λάθος εποχή. Ίσως έπρεπε να σε γνωρίσω πριν το δύο χιλιάδες τρία τότε που ήμουν εργοστάσιο ευτυχίας των άλλων μέσα στη μαύρη δυστυχία μου. Τότε ίσως θα σου έδινα όλα όσα ζητάς. Από τότε τρέχω να κερδίσω τον καιρό που έχασα μέσα στο κόμπλεξ να τα έχω καλά με όλους. Και από τότε κυνηγάω τα απωθημένα μου που βγήκαν στην επιφάνεια με φωνή διεκδικώντας την υπόστασή τους. Στην αρχή τα κυνηγούσα με βαμβάκι στο χέρι για να το χώσω στο στόμα τους να μη τα ακούω. Στη συνέχεια και λίγο παρακάτω ξεκίνησα να ζω. Και όπως σου είπα χτες, είναι λογαριασμένο όταν θα πεθάνω να έχω δέκα εκατομμύρια απωθημένα λιγότερα από τους άλλους και αν βρω μαγική συνταγή να μακρύνω τα δάχτυλά μου θα μάθω ακόμα και πιάνο. Δε πιστεύεις; Αλήθεια σου λέω.

Είναι Μάης. Στα μέσα του. Κι εγώ φοράω πλεκτή μπλούζα κι άναψα και το τζάκι. Και ξύλα γιοκ. Τα τελευταία θα καούν απόψε χωρίς λύπη που είναι τα τελευταία. Βρέχει λίγο, βρέχει πολύ, βρέχει ασταμάτητα, βρέχει κι αναβρέχει. Ήλιος και σύννεφα σουλατσάρουν στον ουρανό του μπαλκονιού και προσπερνά ο μεν τα δε και το αντίστροφο με παράνομες κι επικίνδυνες δεξιές προσπεράσεις. Μια ζωή στο ρίσκο.

Ο πόνος φέρνει θυμό, ο θυμός οργή και η οργή όλεθρο. Σήμερα τα έχωσα για τα καλά σε άπαντες και αποφάσισα πως δε θα ανήκω στο γένος των ανθρώπων γιατί καμιά φορά νιώθω να τους μισώ. Μερικές φορές νομίζω πως γεννήθηκα με εκείνη τη ρυτίδα ανάμεσα στα φρύδια μου. Αποφάσισα να είμαι πλάσμα της Γης και να κινούμαι με τη φορά του αέρα. Βήχω από αντίδραση, νιώθω πως κάτι έχει σκαλώσει στον λαιμό μου και πιθανολογώ πως είναι λέξεις. Θέλω να τις ξεράσω όπως την περασμένη βδομάδα που έκανα εμετό σε ένα στενό κάπου στο Ναύπλιο. Όταν καταπίνεις λέξεις είναι σαν να καταπίνεις τα υγρά από το στομάχι σου. Σου καίνε τον οισοφάγο κι έπειτα σου γαμάνε το πεπτικό σύστημα. Ενίοτε και το αναπνευστικό γιατί καμιά φορά σου κάθονται στο λαιμό και σου κόβουν την ανάσα κι ασφυκτιάς και χτυπάς τα πόδια σου στο πάτωμα να κάνεις θόρυβο για να σε προσέξουν μια που δε μπορείς να ουρλιάξεις. Πιάνεις το λαιμό σου, στα μάτια σου σπάνε τα αγγεία, τρέχουν δάκρυα πανικού και λίγο πριν αφεθείς παραδίνεσαι, χαμογελάς, και πεθαίνεις. Ή ξερνάς τις λέξεις όπου βρεις και ζεις με μερικά πτώματα δίπλα σου από την εκπυρσοκρότηση αυτών…

Ναι. Φταίω. Αν τον Έρωτα τον επιλέγουμε εμείς, φταίω. Αν είναι επιλογή μας ή όχι να μας συμβεί, φταίω. Αν μπορούμε να πούμε ‘‘Αααα… όχι… φύγε… τώρα δε μπορώ, έλα αργότερα που ίσως είμαι πιο διαθέσιμη. Α! Και όταν έρθεις Κυρ- Έρωτα να είναι και ο κατάλληλος, ε; όχι ό,τι να ‘ναι!’’ τότε ναι. Φταίω. Είμαι η πιο φριχτή φταίχτρα του κόσμου. Η πιο φριχτή, η πιο φταίχτρα και η πιο ειλικρινής φριχτή φταίχτρα που θα έχεις γνωρίσει ποτέ σου… Με στρίμωξες. Αλλά στα είπα όλα. Ακόμα κι εκείνα που δεν ήμουν στριμωγμένη όταν τα ξεστόμιζα…

Βόλτα

2011-05-07T17:18:00.005+03:00

Θέλω να απαλλοτριωθώ, να αποζημιωθώ με σκοπό να χαριστώ. Η Αθήνα τη νύχτα από ψηλά μοιάζει με πύρινο ποτάμι λάβας και οι δρόμοι της μοιάζουν με δρόμους φωτιάς που κυλούν και σταματούν στο Πουθενά γιατί κυλούν ακατάπαυστα. Παλινδρομούν-μπρος, πίσω- κι εγώ ανεβαίνω στον ουρανό μετρώντας την απόσταση σε πόδια. Ο Ουρανός και η Γη κάνουν ανταλλαγή θέσεων για χάρη μου και νιώθω να προσγειώνομαι στη θέση του ουρανού ενώ μόλις απόουρανίστηκα απο τη θέση της Γης. Η απόσταση ανάμεσά τους μεγαλώνει και τα φώτα της Αθήνας μικραίνουν και ξαφνικά ολόκληρη η πόλη μοιάζει με έναστρο ουρανό δομημένο από Τίποτα και Όλα. Και όλα αυτά με ένα χαρισμένο βιβλίο στα χέρια στο ξεκίνημα της μέρας του Σαββατοκύριακου. Έζησα αλλιώς. Ανάποδα. Έχεις ζήσει ποτέ παρόμοια; Εγώ τσούκ. Οι αποστάσεις μηδενίζονται. Ναύπλιο Αθήνα σε τέσσερα λεπτά. Αθήνα Θεσσαλονίκη σε τριανταέξι. Και αν δε με πιστεύεις μέτρα πόσες ζωές μπορεί να ζήσει κάποιος μέσα σε πέντε μέρες.

Ξεθύμωσα. Αποτοξινώθηκα. Είμαι ήρεμη πια. Σαν την ηρεμία που έχει η επίγνωση της κατανόησης. Όλα απλά και αρμονικά. Μιλάω σε σένα και μιλάω στον εαυτό μου. ‘‘Θέλω να μάθω κι άλλα από σένα και θέλω να σου μάθω μόνο ένα: Να πετάς…’’ και όταν πιάνω τις ωμοπλάτες κατανοώ κάθε λέξη.

Μια ευχή… και Κατερινάκι να σου πω; Έπιασε. Η ελπίδα σου να ζήσω όσα έζησες στην πόλη που είχα αφήσει πίσω μου έγινε πραγματικότητα κι εκείνο το μεσημέρι ξύπνησα μέσα από την υγρή μου υπόσταση. Ένας κεραυνός έπεσε στο δωμάτιό μου, ο Ρούντ έμοιαζε ατάραχος εγώ έμοιαζα να πλημμυρίζω, όποιος καθόταν δίπλα μου έμοιαζε να απολαμβάνει. Όλοι μας σε μια απόλυτη αρμονία σεβασμού ο ένας για τον άλλο και όλοι για τη Φύση που ούρλιαζε απολαμβάνοντας τους οργασμούς της βροχής και της αστραπής. Από το ανοιγμένο παράθυρο μπορούσα να δω ό,τι μπορείς να φανταστείς αλλά τελικά τίποτα πέρα από βροχή. Όλα βροχή. Όλα είχαν μια υγρασία απολαυστική κι ας μην έγινε ποτέ το ταξίδι εκείνο στην Ύδρα. Αλλα δε πειράζει, θα γίνει κάποια επόμενη.

Επέστρεψα. Ή τοποθετήθηκα ξανά από την αρχή, δε ξέρω. Όλα γνώριμα και άγνωστα. Όλα από την αρχή. Την αρχή της αρχής μιας καινούριας ύπαρξης που μεγαλώνει μέσα μου σε όλες τις διαστάσεις, στα μήκη, τα πλάτη, τα ύψη και μιας επιπλέον που δε μπορώ να σου την περιγράψω-οι αισθήσεις δε περιγράφονται˙ βιώνονται, κι έπειτα απορροφούνται από το σώμα. Αποθηκεύονται ως γνώση κι έπειτα καταγράφονται στο υποσυνείδητό ως αναμνήσεις στη βάση πληροφοριών του εγκεφάλου με τη μορφή δεδομένων. Σε όλες και από όλες τις ζωές μας.

Έξω έχει λιακάδα. Στόλισα τα κλαδιά με τις λιβελούλες, κρέμασα έξω τον καινούριο μελωδό που αγοράστηκε από το Ναύπλιο εκείνη τη μέρα με τη βροχή που είχαμε γίνει μούσκεμα ως το κόκαλο και γελούσαμε βλέποντας τις ομπρέλες να τρακάρουν μεταξύ τους και να μπερδεύονται οι μεν με τις δε, με τους ανθρώπους που δυσανασχετούσαν από τις καραμπόλες τους, κι ευχαριστιόμασταν τους ανθρώπους που γελούσαν με αυτές, τη στιγμή που η βροχή έπεφτε πάνω μου, μούσκευε το μωβ μου φόρεμα, έμπαινε μέσα από αυτό από τον μεγάλο γιακά και κυλούσε στο κορμί μου και στο στέρνο ανάμεσα από το στήθος μου. Και κρύωνα. Και κάποια στιγμή την ένιωσα να τρέχει από τα μάτια μου κι έμοιαζε με δάκρυ αλλά δεν ήταν γιατί δεν έκλαιγα. Τραμπαλιζόταν πάνω στις βλεφαρίδες μου και από το βάρος έπεφτε στα μάγουλά μου. Όλοι έτρεχαν κι εμείς περπατούσαμε. Φτάσαμε στα Γκούντις και καθίσαμε να περιμένουμε στο τραπέζι του Πλανήτη Ερμή εκείνη τη φορά, γιατί την προηγούμενη καθίσαμε στο τραπέζι του Πλανήτη Αφροδίτη. Κι εγώ ήθελα Τζούνιορ για να πάρω το μπατμομπίλ κι έπειτα έπαιζα πάνω στους καναπέδες μαζί του κάνοντας ‘‘βουμ-βουμ’’ και ξεκαρδιζόμασταν στα γέλια-θυμάσαι; Πόσο γέλασα μέσα σε αυτές τις μέρες… με ολόκληρο στο σώμα μου γελούσα, και ένιωθα ακόμα και πως ο αέρας που ανάπνεα γελούσε μέσα μου κι έκανε όλα μου τα όργανα κρουστά και γελούσαν κι εκείνα τραντάζοντας το σώμα μου από μέσα. Κι έπειτα κάπου στο ρολόι. Από εκεί που ακούς ακόμα και τους ψυθίρους. Με τις σακούλες των γκούντις και μια βάφλα από τη δωδώνη. Κι εγώ πάντα τελείωνα πιο γρήγορα το φαγητό και έπεφτα με τα μούτρα στη βάφλα. Κι εσύ έτρωγες ακόμα το πρεμιέρ κι εγώ είχα ήδη φάει τη μισή βάφλα. Και σου είχα πει πως εκείνος που τρώει αργά κάνει καλό στο στομάχι του γιατί δε το φουσκώνει, κάνει καλό στο σώμα του γιατί δίνει την ευκαιρία στον εγκέφαλο να συνειδητοποιήσει πότε χόρτασε και κάνει και καλό επίσης στον συνδαιτυμόνα του γιατί του επιτρέπει να φάει περισσότερη βάφλα από εκείνον και γελούσαμε δυνατά και για μια στιγμή αναρωτήθηκα αν οι από κάτω με ακούν όπως εγώ ακούω εκείνους αλλά δε το είπα. Κι έπειτα ψάχναμε μια λέξη που να αντικαθιστά τη λέξη συνδαιτυμόνας και καταλήξαμε σε μια καινούρια που δεν υπήρχε ποτέ πριν -ο συνφαγοπότης- και συμφωνήσαμε μόνο μεταξύ μας πως θα υπάρχει. Δώσαμε τα χέριά να επικυρώσουμε τη συμφωνία κι έπειτα μιλήσαμε για το φευγιό. Και διαφωνήσαμε λέγοντας και πάλι κάτι για τον τόπο και τους ανθρώπους και είπα πάλι πως εγώ Θα μπορούσα να ζήσω οπουδήποτε αρκεί να μπορώ να επιβιώνω. Ακόμα και σε έναν σκόπελο λίγο πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας.

Δε θυμάμαι αν υπήρξαν άσχημες στιγμές. Ίσως εκείνες που οι συζητήσεις με έκαναν να σκέφτομαι αφόρητα μέχρι τελικής πτώσεως δημιουργώντας αμηχανία. Αλλά ακόμα κι εκείνες ήταν στα πλαίσια της γνώσης οπότε χαίρομαι που υπήρξαν. Ήταν η γέφυρα που ενώνει το πριν με το μετά, το μετά με το άπειρο. Και μέσα στο άπειρο η ύπαρξη μοιάζει να εξατμίζεται κι εκεί που νομίζεις πως παύεις να υπάρχεις, υπάρχεις παντού…